Άλλο χαρά, άλλο κριτική

Το Σαββατοκύριακο θα μπορούσε, με μόνη βάση τα αποτελέσματα, να θεωρηθεί
σχεδόν θριαμβευτικό για τα εθνικά αθλητικά μας χρώματα. Στο ποδόσφαιρο η
Ελλάδα άγγιξε, και τώρα μάλλον είναι αδύνατον να χάσει, την πρώτη θέση στον
όμιλό της και την απευθείας πρόκριση στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.
Στο μπάσκετ η Εθνική μας, με δύο επικές νίκες, ήρθε και αυτή πρώτη στον όμιλό
της και ετοιμάζεται να μετακομίσει στη Στοκχόλμη για την τελική φάση του
Πανευρωπαϊκού, με υψηλό ηθικό και φιλοδοξίες. Όμως, επειδή ο αθλητισμός δεν
είναι και δεν μπορεί να είναι μόνο τα αποτελέσματα, η χαρά των πραγματικών
φιλάθλων για αυτήν τη σειρά των νικών δεν αρκεί για να πνίξει την κριτική τους
ικανότητα.

Όπως θέλει η παράδοση για κάθε επίσκεψη που αφορά Αρμενίους, έτσι και η
φιλοξενούμενη Ελλάδα του Ότο Ρεχάγκελ δεν εμφανίστηκε με άδεια χέρια στο
μακρινό και ελαφρώς ερεβώδες Ερεβάν. Ποια ήταν όμως τα πραγματικά της
προσόντα, με τα οποία τράταρε τους αντιπάλους της; Για όλους όσοι δεν έκλεισαν
τα μάτια στην εικόνα του σαββατιάτικου αγώνα (η ποιότητα του οποίου είναι
αλήθεια ότι θα προκάλεσε πολλούς να το κάνουν), τα κύρια χαρακτηριστικά της
απόδοσης της Εθνικής ήταν η έλλειψη προσωπικότητας και η δυσκολία ανάπτυξης,
που οφείλονταν, σε ισόποσες δόσεις, στα ευρήματα του προπονητή όσον αφορά τη
σύνθεση, στα εγγενή ελλείμματα των Ελλήνων ποδοσφαιριστών και στην
περιορισμένη δυναμικότητα του αντιπάλου. Ρεαλισμός, θα πουν αρκετοί,
συγχέοντας και εκ των υστέρων μέσον και αποτέλεσμα. Οι υπόλοιποι, και κυρίως
όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο για αισθητικούς λόγους, δικαιούμαστε να
αναρωτηθούμε τι στην ευχή είναι αυτό που μπορεί να διασώζει, ξανά και ξανά,
μια σειρά από επιλογές διδύμων που ξεπερνούν κάθε φαντασία (και Δέλλας και
Άντζας στην άμυνα, και Μπασινάς και Καραγκούνης στο κέντρο, και Χαριστέας και
Βρύζας στην επίθεση) και ιδίως τι μπορεί να κάνει με τέτοια απόδοση η Εθνική
απέναντι σε έστω στοιχειωδώς ευπρεπείς ομάδες. Δεν είναι δυνατόν να μην
παρατηρήσουμε ότι η αγωνιστική και ψυχολογική ανάσταση που επιτεύχθηκε (πάλι
τα αποτελέσματα μιλούν) επί Ρεχάγκελ δεν συνοδεύθηκε σε καμία περίπτωση, αν
εξαιρεθεί το μακρινό πια παιχνίδι με την Αγγλία στο Μάντσεστερ, από κάτι
πραγματικά ενθαρρυντικό από πλευράς τακτικής και θεάματος. Παλικάρια, χίλιες
φορές και μπράβο τους, αλλά παλικάρια χωρίς τέχνη ετοιμάζονται να ταξιδέψουν,
με τις ευχές και την αμηχανία μας, οι διεθνείς στην Πορτογαλία.

ΣΤΗ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ

Για άλλους λόγους και με άλλο τρόπο, αλλά πάλι αγωνιστικά κάπως κατώτερη των
προσδοκιών μας, εμφανίστηκε και η Εθνική μπάσκετ στα δύο πρώτα παιχνίδια της
στη Σουηδία. Με την Κροατία η απόδοσή της ήταν μετριότατη και η νίκη σχεδόν
απίστευτη (οφείλεται, με σειρά προτεραιότητας, στην τύχη, στον Χαρίση και στην
αστοχία των αντιπάλων μας στις βολές), ενώ και στη σαφώς βελτιωμένη εκδοχή με
την Τουρκία η ψυχή, η πονηριά και η ομαδικότητα είχαν μεγαλύτερο μερίδιο από
την καθαρά μπασκετική απόδοση. H διαφορά εδώ είναι ότι οι νίκες χτίζονται πάνω
σε συγκεκριμένα πλάνα δουλειάς, ότι η προσωπικότητα κάθε άλλο παρά λείπει από
την ομάδα και, κατά συνέπεια, τα περιθώρια βελτίωσής της είναι σημαντικά. Αυτό
δεν μας αφαιρεί – κάθε άλλο – το δικαίωμα, μαζί με παραπέρα νίκες και
προκρίσεις, να ζητάμε και λίγο μεγαλύτερο ξεδίπλωμα ομορφιάς και ταλέντου.
Μπορεί να μην έχουμε Γκασόλ, αλλά χρωστάμε στον εαυτό μας την απόδειξη ότι ο
ιδρώτας και το αίμα δεν είναι ο μόνος τρόπος να βάλουμε γκολ. Και ευτυχώς
φρόντισε να μας το αποδείξει στο δεύτερο ημίχρονο του χθεσινού παιχνιδιού με
την Ουκρανία.