[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το χέρι στην καρδιά. Ποιος είχε ανάγκη την Αττική Οδό με 3 ευρώ
εισιτήριο; Κανείς!

Εξηγούμαι, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: Όποιος θα χρησιμοποιεί την Αττική οδό
δύο φορές την ημέρα για να πάει στη δουλειά του, θα πρέπει να προϋπολογίσει
καθημερινά έξοδα 5,8 ευρώ. Σε ετήσια βάση δηλαδή ένας εργαζόμενος (πενθήμερο –
ένας μήνας άδεια) χρειάζεται 1.531,2 ευρώ, δηλαδή 521.000 δρχ. σε διόδια. Αυτό
είναι ένας μισθός και μάλιστα καθόλου ευκαταφρόνητος. Ακόμα και με τις
εκπτώσεις της μηνιαίας κάρτας το κόστος παραμένει υψηλό.

Τι είναι όμως η Αττική Οδός; Είναι ένα δημόσιο έργο, σε απαλλοτριωμένη από το
Δημόσιο περιουσία, που για να γίνει κόπηκαν μερικές χιλιάδες δένδρα και
καλύφθηκαν από μπετόν κάποιες δεκάδες χιλιάδες στρέμματα στην περιβαλλοντικά
επιβαρημένη περιοχή της πρωτεύουσας. Και η λογική λέει πως τα δημόσια έργα
γίνονται για όλους.

H Αττική Οδός είναι ένας περιφερειακός αυτοκινητόδρομος. Δεν είναι καμιά
τεχνολογική πρωτοπορία, ούτε κανένας τεράστιος δρόμος – το AVUS στο Βερολίνο
έγινε το 1920 και είχε το διπλό μήκος. Για ευρωπαϊκά δεδομένα, είναι ένα
δημόσιο έργο του συρμού.

Πουθενά στην Ευρώπη δεν υπάρχει περιφερειακός αυτοκινητόδρομος σε μεγαλούπολη
με τέτοιο κόστος χρήσης. Συνήθως δεν έχουν κόστος χρήσης. Άλλωστε, η λογική
των περιφερειακών αυτοκινητοδρόμων είναι η αποσυμφόρηση της κυκλοφορίας στο
εσωτερικό του δακτυλίου που σχηματίζουν. Αλλιώς δεν έχουν κανέναν λόγο
ύπαρξης.

Εδώ μας λένε ότι επίτηδες το διόδιο είναι υψηλό για να μην τον χρησιμοποιούν
όλοι! Για να εξυπηρετούνται γρήγορα οι ευκαιριακοί χρήστες – εκείνοι που πάνε
μια φορά στο αεροδρόμιο, εκείνοι που βγαίνουν το Σαββατοκύριακο για εκδρομές.
Το γεγονός είναι ότι θα τον χρησιμοποιούν καθημερινά και όσοι αντιμετωπίζουν
τα 1.530 ευρώ σαν τα… φιλοδωρήματα του μήνα. Οι υπόλοιποι θα πήζουν στη
συμφόρηση και όταν καίγονται, θα πληρώνουν το χαράτσι. Δηλαδή, οι πλούσιοι θα
βολεύονται και οι φτωχοί θα στενάζουν από το κόστος. Τι είναι λοιπόν η Αττική
Οδός; Το πρώτο ταξικό έργο βιτρίνας της νεοελληνικής ιστορίας…