TPITH AΠOΨH Ένας αχάριστος κόσμος

Οι άνθρωποι στον πλανήτη Γη χωρίζονται από παλιά σε δύο κατηγορίες: στους
Έλληνες και στους υπόλοιπους. Πρόσφατα οι Έλληνες αποφασίσαμε να κάνουμε ένα
ακόμα μεγάλο δώρο στους υπόλοιπους: προσφερθήκαμε να οργανώσουμε τους
Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.

H ανάληψη της οργάνωσης κατέστησε τους Έλληνες ακόμα πιο περήφανους. Αλλά δεν
κατέστησε όλους τους υπόλοιπους ακόμα πιο ευγνώμονες προς τους Έλληνες. Το
γεγονός αυτό μας πληγώνει και μας ανησυχεί. Γιατί οι υπόλοιποι χωρίζονται
επίσης σε δύο κατηγορίες: τους φιλέλληνες και τους ανθέλληνες. Οι ανθέλληνες,
εκτός από τον φθόνο τους προς τους Έλληνες, έχουν άλλο ένα τεράστιο ελάττωμα:
μία ακατανίκητη τάση προς τον αθέμιτο πλουτισμό.

Συνδυάζοντας αυτά τα δύο φρικτά κουσούρια οι ανθέλληνες διατυπώνουν (δημόσια!)
ανησυχίες για την ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων. Το κίνητρο είναι προφανές:
θέλουν να μας πουλήσουν προστασία. Παρά τη δικαιολογημένη πικρία που
αισθανόμαστε, οι Έλληνες, θα σταθούμε στο ύψος του πεπρωμένου μας, βάσει του
οποίου ορίζεται άλλωστε και το ύψος των περιστάσεων. Όχι μόνο θα οργανώσουμε
«μαγικούς αγώνες», αλλά, αποδεικνύοντας τη χαρακτηριστική μεγαλοθυμία μας, δεν
θα αποκλείσουμε καν απ’ αυτούς όλους όσους μάς λένε λόγια πικρά και
υστερόβουλα. Από τους Αγώνες θα βγούμε όχι μόνο νικητές αλλά και σοφότεροι: ο
κόσμος είναι αχάριστος.

Πριν οι Έλληνες ομονοήσουμε μπροστά στον κοινό στόχο, ορισμένοι κατηγορούσαν
τους άλλους για διαφθορά και διαπλοκή. Οι άλλοι τους απαντούσαν: «Ονόματα και
διευθύνσεις, παρακαλώ». Σήμερα που εμείς κατηγορούμε τους ανθέλληνες για
χειρότερα, ευτυχώς δεν κινδυνεύουμε να μας κολλήσουν με τον ίδιο τρόπο στον
τοίχο. Διότι πριν μας πουν «Ονόματα και διευθύνσεις», θα έπρεπε να μας πουν
«Στα αγγλικά, παρακαλώ». Έλα όμως που εμείς διατυπώνουμε τις καταγγελίες μας
περί σκοτεινών συμφερόντων που έχουν ως υποχείριο τον διεθνή Τύπο σε άψογα
ελληνικά. Τα λέμε για εσωτερική κατανάλωση με την ελπίδα ότι δεν θα ακουστούν
παραέξω.

Καταλαβαίνω ότι τα δημόσια πρόσωπα δεν είναι σκόπιμο να εμπλακούν σε
συγκεκριμένες καταγγελίες αυτήν τη στιγμή. Αλλά αναρωτιέμαι αν κάτι γνωρίζουν
ή απλώς βασίζονται στη γενικότερη εμπειρία τους από τον άτιμο αυτό κόσμο. Και
για να μη μείνω με την απορία θα ήθελα να δω κάποια σχετική δημοσιογραφική
έρευνα.

Καλό να αναπαράγουμε τις εγχώριες δηλώσεις όσων προστατεύουν το έθνος μας από
τις ξένες επιβουλές. Αλλά, οι Έλληνες δημοσιογράφοι θα μπορούσαν να
διερευνήσουν αν οι συνάδελφοί τους της «Γκάρντιαν», των «Νιου Γιορκ Τάιμς» και
του αυστραλιανού Τύπου είναι πράγματι εξωνημένοι αδίστακτοι καλαμαράδες.

Δεν έχω την αφέλεια να πιστεύω ότι γύρω από την ασφάλεια των Αγώνων δεν
παίχτηκαν και δεν παίζονται μεγάλα συμφέροντα. Άλλωστε, μεγάλα διεθνή
συμφέροντα παίζονται σε κάθε πτυχή των Ολυμπιακών Αγώνων που έχουν στηθεί από
τη ΔΟΕ σαν μια παγκόσμια οικονομική μηχανή.

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε ότι η ανησυχία για
την ασφάλεια των Αγώνων είναι εύλογη και για ανθρώπους που δεν έχουν κάποια
οικονομική ιδιοτέλεια και δεν εμφορούνται από ισχυρά αισθήματα φυλετικής
αντιπάθειας. Ίσως μάλιστα ανήκουν σε μια αδιανόητη για μας ανθρωπολογική
κατηγορία: Δεν είναι ούτε φιλέλληνες ούτε ανθέλληνες. Σ’ αυτούς, τουλάχιστον,
οι απαντήσεις θα μπορούσαν να δίνονται με ψυχραιμία και μέτρο. Οι υστερικές
κορόνες και οι εύκολοι υπαινιγμοί δεν δηλώνουν μεγαλύτερη εθνική
αυτοπεποίθηση.

Άλλωστε, οι οριστικές απαντήσεις θα δοθούν στην πράξη. Και δεν έχω αμφιβολία
ότι στον τομέα της ασφάλειας έχει γίνει και θα γίνει πολύ σοβαρή δουλειά από
τους οργανωτές. Αλλά η δουλειά αυτή ξεκινά ακριβώς από την εκτίμηση του
κινδύνου και η ανησυχία δεν μπορεί να εκλείψει πριν από τη λήξη των Αγώνων.

Μία βδομάδα μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, έγραφα στα «NEA» ότι οι
Ολυμπιακοί Αγώνες, σαν ένα από τα μεγάλα γεγονότα της παγκοσμιοποιημένης
κοινωνίας, είναι προνομιακός στόχος για κάθε διεθνή τρομοκράτη. Από τότε δεν
άλλαξα γνώμη και, σας διαβεβαιώ, δεν έχω τίποτα να πουλήσω σε κανέναν.

Ο Αλέξης Καλοκαιρινός είναι επίκουρος καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής
στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.