Δρόμοι

Δυο χρόνια…

… είναι υπεραρκετά για να κάνει κανείς έναν απολογισμό του πολέμου του
Μπους, που ο ίδιος προτιμάει να αποκαλεί «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας». H
τρομοκρατία δεν ανατινάζει απλώς κτίρια. Ανατινάζει όλα τα άλλα ζητήματα από
τον πολιτικό χάρτη. Το φάσμα της τρομοκρατίας, τόσο το πραγματικό όσο και το
κατασκευασμένο, έχει καταντήσει μια ασπίδα ατιμωρησίας που προστατεύει
κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο από κάθε έλεγχο για τις παραβιάσεις των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο πρόεδρος Μπους δημιούργησε ένα «σετ εργαλείων» για
καθένα δυνάστη που θέλει να ξεφορτωθεί την αντιπολίτευση και να επεκτείνει την
εξουσία του.

Το «σετ»…

… όπως γνωρίζουμε ήδη, εφαρμόζεται τακτικά σε οργανώσεις που χρησιμοποιούν
τρομοκρατικές τακτικές. Όμως, αυτή η εφαρμογή είναι η προφανής. Τα «εργαλεία»
που παρέδωσε ο Τζορτζ Μπους μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον οποιασδήποτε
αντιπολίτευσης, εναντίον οποιουδήποτε απελευθερωτικού κινήματος. Μπορούν να
χρησιμοποιηθούν για να διώκονται ανεπιθύμητοι μετανάστες, ενοχλητικοί
υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακόμη και επίμονοι δημοσιογράφοι. H
επιχείρηση που έστησε ο πρόεδρος Μπους με τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»
μοιάζει έτσι με φραντσάιζ (έτσι λέγεται στην οικονομία η εκχώρηση της φίρμας
μιας επιχείρησης σε μιαν άλλη για να πουλάει προϊόντα της).

Ένα φραντσάιζ…

… τέτοιο άνοιξε ο Ισπανός πρωθυπουργός Χοσέ Μαρί Αθνάρ, με πρόσχημα το
αντάρτικο της ETA, για να εξοντώσει ολόκληρο το αυτονομιστικό κίνημα των
Βάσκων. Γιατί το «φιλοσοφικό» μήνυμα από τον πόλεμο του Μπους είναι σαφές,
λέει η Ναόμι Κλάιν στην καναδική «Γκλόουμπ & Μέιλ»: «Γιατί να
διαπραγματεύεσαι με τους πολιτικούς αντιπάλους σου, όταν μπορείς να τους
εκμηδενίσεις;». Το μήνυμα το παίρνουν και άλλοι. Στη Γεωργία, όπου ο πρόεδρος
Σεβαρντνάτζε λέει ότι πρώτα έρχεται η αντιτρομοκρατική εκστρατεία και ύστερα
τα ανθρώπινα δικαιώματα, στην Ινδονησία, όπου η πρόεδρος Σουκαρνοπούτρι
ξανακοιτάζει με απληστία το Ανατολικό Τιμόρ, στην Κολομβία, όπου ο πόλεμος της
κυβέρνησης κατά των αριστερών ανταρτών έγινε ένας πόλεμος εναντίον όλων των
αριστερών, ακόμη και των ιθαγενών αγροτών. Μερικές φορές, ο πόλεμος κατά της
τρομοκρατίας δεν είναι ένα πρόσχημα για να εξαπολύσει κανείς έναν νέο πόλεμο,
αλλά μια καλή ευκαιρία για να διατηρήσει έναν παλιό. Παράδειγμα το Μεξικό και
ο πρόεδρος Βισέντε Φοξ. Πριν από τρία χρόνια είχε υποσχεθεί να ξεμπερδέψει με
το ζήτημα των Ζαπατίστας «μέσα σε 15 λεπτά». Τα δεκαπέντε του λεπτά πέρασαν
πριν από τρία χρόνια.

Το πρόσχημα…

… που δίνει σήμερα ο πρόεδρος Μπους το είχαν σκεφτεί πρώτοι οι Αργεντινοί
χουντικοί – αυτοί που είχαν ονομάσει επίσης «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» τα
εγκλήματα της περιόδου 1973-1983, τις μαζικές απαγωγές και εκτελέσεις, για τις
οποίες η αργεντινή Γερουσία προσπαθεί να τους προσαγάγει σε δίκη. Άλλωστε η
τρομοκρατία δεν ήταν ποτέ ο στόχος. Ήταν πάντα το πρόσχημα.