[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Αν παραφράσουμε τον γνωστό στίχο «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου
μοιάζω», με το εικόνα σου είμαι πόλη και σου μοιάζω – σε καθαριότητα ή βρωμιά
– αυτό θα ισχύει 100% όσον αφορά την Αθήνα! Τόσο πολύ έχουμε λερωμένη τη…
φωλιά μας! Τι το θες που όλοι συμφωνούμε ότι δεν χωράει άλλη βρώμα… Τα
σκουπίδια ζουν ημέρες δόξας! Και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι θεωρούμε
δεδομένη αυτή τη κατάσταση. Όλο και λιγότερο διαμαρ-τυρόμαστε και ζούμε μέσα
στα σκουπίδια χωρίς να μας νοιάζει, με αποτέλεσμα να γινόμαστε απαθείς. Αλλά
πέρα από τις ευθύνες της Πολιτείας – και της νέας δημοτικής αρχής που το έργο
της θα φανεί, λέει, ύστερα από… δύο χρόνια – τα σκουπίδια δεν είναι
ουρανοκατέβατα. Κάποιοι τα γεννάνε. Κάποιοι τα πετάνε. Και αυτοί είμαστε
εμείς. Τα σκουπίδια, εν ολίγοις, είναι δικά μας παιδιά. Τα σκουπίδια είμαστε
εμείς! Και κανείς δεν θα μπορέσει να μας απαλλάξει απ’ αυτά, αν δεν
απαλλαγούμε εμείς οι ίδιοι από την αδιαφορία και την αναισθησία που έχει γίνει
δεύτερη φύση μας. Και η αλήθεια είναι αμείλικτη: τα σκουπίδια δεν γνωρίζουν
ούτε φύλλο, ούτε κοινωνική τάξη, ούτε ηλικία. Ανήκουν σε όλους μας. Λες και η
φυλή μας τα κουβαλάει στα… γονίδιά της!

Ποτέ άλλοτε αυτή η πόλη δεν ήταν τόσο βρώμικη. Και η απάντηση ότι «φταίει ο
αχαλίνωτος καταναλωτισμός για τα σκουπίδια», είναι δικαιολογία. Δεν έχουμε
παρά να δούμε τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες… Όπως και το γεγονός ότι εδώ
βρίσκεται μαζεμένη η μισή χώρα ή πως σε αυτή ζουν οι πιο πολλοί μετανάστες…
Γιατί και οι περισσότεροι από μας τους… ιθαγενείς πετάμε πέρα δώθε ό,τι μας
«περισσεύει». Μέχρι και το σπάνιο από… αρχαιοτάτων χρόνων, να δεις, δηλαδή,
κάποιον στο δρόμο να ρίχνει τα σκουπίδια του σε καλάθι αχρήστων, έχει γίνει
ακόμα πιο άγριο: τώρα τα κλωτσάνε εντυπωσιακά στον αέρα και βάζουν… γκολ.
Έτσι που σε αυτή τη πόλη το σκορ σκουπίδια – καθαριότητα να είναι 100-0!