[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Κακά τα ψέματα… H στέρηση γεννάει ήρωες! Μπορεί αυτή η διαπίστωση να
είναι πεσιμιστική, αλλά παραμένει αληθινή… Διαβάζοντας στις εφημερίδες για
τις μεταγραφές του ποδοσφαίρου που λήγουν αυτές τις ημέρες, μου φάνηκαν – πάλι
– εξωφρενικά τα εκατομμύρια ευρώ που δίνονται για την πραγματοποίησή τους…
Και μετά σκέφθηκα: ποιο είναι το αντίκρυσμα της κατασπατάλησης όλων αυτών των
εκατομ-μυρίων; Για την προβολή της χώρας μας διεθνώς; Όχι. Σπάνια – εδώ και
δεκαετίες – το ποδόσφαιρο έχει κάνει τους Έλληνες φιλάθλους να νιώσουν «εθνική
υπερηφάνεια». Κι ας είναι το άθλημα στο οποίο «παίζονται» τα υπέρογκα ποσά για
την αγορά παικτών αλλά και από τις εισπράξεις των αγώνων! Ενώ το μπάσκετ ή ο
στίβος, που μέχρι πριν από μία εικοσαετία ήταν ο φτωχός συγγενής, μας έκανε να
ξεχυθούμε πολλές φορές στους δρόμους με «αντικείμενο» και όχι γιατί
κατατρόπωσε η μία εγχώρια ομάδα την άλλη, όπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο…

Και η σκέψη μου – επειδή είμαι του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ – πήγε στο σινεμά,
τη μουσική, τα εικαστικά… Ο Χρυσός Φοίνικας που κέρδισε στο Φεστιβάλ των
Καννών ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με την ταινία του «Μια αιωνιότητα και μία μέρα»
αντιστοιχεί με τον τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης! Κι αυτό το κέρδισε μία ταινία
από μια χώρα στην οποία ο κινηματογράφος δεν περιλαμβάνεται στην ανώτερη
κρατική εκπαίδευση – η μοναδική σε όλη την Ενωμένη Ευρώπη και μετά την
πρόσφατη διεύρυνσή της! -, ενώ τα χρήματα που δίνει το κράτος για την παραγωγή
ταινιών δεν ξεπερνούν τα 3.000.000 ευρώ – όσα δηλαδή για τη μεταγραφή 3 ή 4,
πάνω-κάτω, ποδοσφαιριστών τον χρόνο!

Αν σκεφθεί δε κανείς ότι αρκετές ελληνικές ταινίες κερδίζουν συχνά σπουδαίες
διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ, πως πολλοί εικαστικοί καλλιτέχνες μας,
μουσικοί, τραγουδιστές και συγγραφείς λαμβάνουν εγκωμιαστικές κριτικές και το
έργο τους εξαργυρώνεται στο εξωτερικό, τότε οι υπεύθυνοι για την τύχη του
ελληνικού ποδοσφαίρου πρέπει να σκύψουν το κεφάλι αντί να βγάζουν και…
γλώσσα από πάνω!