Πρέπει να γνωρίζουμε;..

AYTOI ΠΟΥ ΜΑΣ BPIZOYN δεν μας απασχολούν – ή ταπεινά συμφέροντα
υπηρετούν (θέλουν να πλήξουν τον ελληνικό τουρισμό, ας πούμε, ή τον Σημίτη) ή
μας ζηλεύουν επειδή εδώ γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Αυτό που μας
ενδιαφέρει είναι ότι πολλαπλασιάζονται εκείνοι που μας επαινούν. Κι ότι
ανάμεσά τους είναι πλέον οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, ο κύριος Ρογκ και ο κύριος
Όσβαλντ. Που βεβαιώνουν δεξιά και αριστερά ότι η ελληνική ψυχή θα θριαμβεύσει
κι ότι αυτοί οι Αγώνες θα πετύχουν, ίσως μάλιστα να είναι οι καλύτεροι Αγώνες
που θα έχουν διοργανωθεί ποτέ.

…η ελληνική ψυχή

ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ αυτά για την ελληνική ψυχή, το ελληνικό δαιμόνιο, την
ελληνική λεβεντιά. Τα έχουμε χρησιμοποιήσει κι εμείς κατά κόρον, συνήθως όμως
όταν πρόκειται για μια άνιση μάχη, έναν ποδοσφαιρικό αγώνα ας πούμε με τη
Ρεάλ, που κατά βάθος ξέρουμε ότι δεν θα τον κερδίσουμε. Να έχουμε άραγε έναν
τέτοιο υποσυνείδητο φόβο και για τους Ολυμπιακούς; Μάλλον όχι. Έχουμε πιστέψει
κι εμείς ότι οι Αγώνες θα είναι «τελικά» καλοί, πολύ καλοί, οι καλύτεροι απ’
όλους. Καλοί όμως για ποιον; Για το περιβάλλον; Για την κυβέρνηση; Για τους
Έλληνες; Για τον Μπους; Ή για το Ολυμπιακό ιδεώδες;

…δύο ζητήματα

OI AMEPIKANOI και οι Αυστραλιανοί ανησυχούν για την ασφάλεια – και
πιθανότατα έχουν άδικο. H Γκρινπίς μιλά για τους Ολυμπιακούς των χαμένων
ευκαιριών – και πιθανότατα έχει δίκιο. Οι κυνικοί εκτιμούν ότι το κόστος θα
ξεπεράσει κατά πολύ τους επίσημους αριθμούς – και πιθανότατα έχουν δίκιο
επίσης. Δύο ζητήματα δεν έρχονται καθόλου στο τραπέζι. Πόσα χρήματα έφυγαν σε
γεύματα, σε προμήθειες, σε κάθε λογής «δώρα» προς σημαντικούς αξιωματούχους;
Και σε ποιο βαθμό ντοπάρονται οι Έλληνες αθλητές προκειμένου να μπορέσουν να
διεκδικήσουν μετάλλια; Ούτε το ένα είναι κακό ούτε το άλλο, να είμαστε
ρεαλιστές. Αλλά πειράζει να γνωρίζουμε;