Συγκίνηση; Mόνο από αστακομακαρονάδα

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ έβγαιναν μιλιούνια από την κοιλιά του πλοίου οι παραθεριστές,
είχα την αίσθηση μιας υπερφυσικής γέννας. Έτρεχαν με βία από το σκοτάδι που
είχαν κλειστεί, λίγο πριν αράξει το καράβι, και ξεχύνονταν στο εκτυφλωτικό φως
του κυκλαδίτικου πρωινού. Αλαλάζοντας. Με τα μάτια μισόκλειστα, αλλά με την
ψυχή, ήταν φανερό, να φτερουγίζει. Από χαρά ή απλώς φόβο, εκείνο τον φόβο του
νεογέννητου που αφήνει το γνώριμο, φιλικό σκοτάδι του μητρικού κορμιού, για να
βρεθεί σε έναν κόσμο με αφόρητες απαιτήσεις. Πρέπει να αναπνεύσει οξυγόνο,
πρέπει να ανοίξει τα μάτια στο φως, πρέπει να ανοίξει το στόμα να φάει. Και
έχει το καθόλα νόμιμο δικαίωμα της φροντίδας από τους άλλους.

Το ίδιο και οι παραθεριστές. Αυτό που εννοούμε πλέον διακοπές, μοιάζει με μια
αιφνίδια απαίτηση να μεταφέρουμε στους κόλπους της ενήλικης ηλικίας τα
προνόμια του παιδιού. Έχουμε ταυτίσει τις διακοπές με τον παιδισμό. Επιτέλους,
να μας επιτραπούν τα πάντα με το αζημίωτο, όπως όταν ήμαστε βρέφη. Εμείς τι
επιτρέπουμε στον εαυτό μας;

Μερικά εικοσιτετράωρα αργότερα συνάντησα δύο από τις καραβίσιες παρέες στην
παραλία. Οι μητέρες πάνω από τα παιδιά, να τα ταΐσουν, ίσως τα μόνα που
απολάμβαναν χωμένα στην άμμο τον νέο κόσμο των διακοπών. Εκείνες μουρμούριζαν
για τα δωμάτια. Δεν ήταν όπως τους είχαν υποσχεθεί. Και οι δρόμοι του νησιού
χάλια, υποφέρει το αυτοκίνητο, κόντεψε να κολλήσει και στην άμμο τις προάλλες.

ΒΟΥΡΛΙΣΤΙΚΑ. Γύρισα προς το υποτιθέμενο πάρκινγκ των κολυμβητών και
μετά βίας δυο ανεμικά αρμυρίκια προσπαθούσαν να σώσουν τα προσχήματα του
νησιώτικου τοπίου. Πίσω τους γυάλιζαν δεκάδες αυτοκίνητα. Να μην ξαναπατήσω σ’
αυτή την παραλία.

Σε άλλη μακρινή, να πάρω τον χωματόδρομο, να αφήσω στον λόφο το αυτοκίνητο, να
κατέβω τα βράχια και μετά τον αμμόλοφο. Να ζήσω την περιπέτεια και να χαρώ τη
μοναξιά μου. Ούτε γι’ αστείο.

Κατέφθαναν πλήθος τα φουσκωτά, με τις καμαρωτές τους πρύμνες καθώς τις
ανασήκωνε η φουλαριστή μηχανή, να μοιάζει αγέρωχος ο καπετάνιος στο τιμόνι.
Κατέβαιναν τα ψυγειάκια με τις μπίρες και τα σάντουιτς και από πίσω οι ρακέτες
και τα μαγνητόφωνα. Να μην γκρινιάζω. Όλοι θέλουν διακοπές.

Από τι αλήθεια; Τι διακόπτουμε ακριβώς; Την αναγκαστική ωριμότητα της
κανονικής ζωής για τον χιλιοδαφημισμένο παιδισμό των διακοπών;

Τα δωμάτια πρέπει να έχουν κλειστεί από το Πάσχα. Προσπέκτους από τον τόπο των
διακοπών καθοδηγούν πού θα φάμε, πού θα διασκεδάσουμε.

Ναι, δεν θέλουμε πια εκπλήξεις. Μας αποδιοργανώνουν. H διασκέδαση θέλει
οργάνωση. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Να πάμε εκεί που είναι γνωστοί ή να
τους πάρουμε μαζί. Γνώριμες φάτσες γύρω. Και τα φουσκωτά για τις απρόσιτες
παραλίες, με όλα τα κομφόρ μέσα. Να τις μετατρέψουμε σε προβλέψιμους τόπους.

Ηλικιωμένοι μπόμπιρες στις διακοπές, όπως και στη ζωή, να εξοντωθούμε από την
προσπάθεια της απόλαυσης αυτού που δεν μπορούμε να απολαύσουμε, γιατί του
έχουμε αφαιρέσει την έκπληξη. Τη συγκίνηση. Κανείς δεν θέλει τη συγκίνηση. Δεν
έχουμε τι να την κάνουμε. Το μη μετρήσιμο κόστος του ψυχικού κόπου μάς απωθεί.

ΞΕΜΠΟΥΚΑΡΟΥΜΕ ουρλιάζοντας στον καινούργιο τόπο σε μια απομίμηση
γέννας, αλλά μάλλον η ανάμνηση του αληθινού τρόμου της μας συγκρατεί από την
αναζήτηση. Δεν αναζητάμε. Θέλουμε να ξέρουμε και να προβλέπουμε. H συγκίνηση
ενεργοποιεί διαδικασίες επένδυσης και στις διακοπές δεν προλαβαίνουμε. Ποτέ
δεν προλαβαίνουμε. Άλλωστε, τι μπορεί να συγκριθεί με τη συγκίνηση που
προσφέρει μια αστακομακαρονάδα με αληθινό, «αλανιάρη» αστακό.