«Mου υποσχέθηκαν πρώτο τραπέζι. Πάση θυσία!»

Business Class στο εστιατόριο

«Κλείστε μου ένα τραπέζι στο “Ponte”, μπροστά όμως», δίνει εντολή ο Γκράσχοφ
στην κυρία Φρέβελ. «Δύο άτομα».

«Σας πειράζει να ‘ναι πίσω;» ρωτά η κυρία Φρέβελ πέντε λεπτά αργότερα.

«Είπατε ότι είναι για τον Γκράσχοφ;».

«Ναι. Λένε ότι θα μπορούσαν να σας δώσουν το στρογγυλό τραπέζι πίσω, που είναι
βέβαια για τέσσερις».

«Πέστε τους ότι αν το “Ponte” δεν έχει πια ένα αξιοπρεπές τραπέζι για τον
κύριο Γκράσχοφ, θα προτιμήσει το “Rose”».

Ο Γκράσχοφ δεν έχει σκοπό να αφήσει να τον εξορίσουν σαν τουρίστα στο πίσω
μέρος του «Ponte». Όχι ύστερα από όλα όσα πέρασε μέχρι να δεχθεί ο Σενκ την
πρόσκλησή του για γεύμα. Ξέρει συμβούλους επιχειρήσεων (τον Νίφενεγκερ!) που
θα νοίκιαζαν το «Tour d’ Argent» για ένα γεύμα με τον Αλόις Σενκ.

H κυρία Φρέβελ τον ενημερώνει: «Θα κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν».

«Έτσι μπράβο», γρυλίζει ο Γκράσχοφ και βυθίζεται πάλι στον φάκελο «Σενκ». Έχει
αποφασίσει να προχωρήσει βάσει διπλού άξονα: Να καθηλώσει τον Σενκ με τις
βαθιές του γνώσεις σχετικά με την επιχείρησή του και παράλληλα να κερδίσει
έδαφος επί των ανταγωνιστών του (Νίφενεγκερ!) με αποκαλύψεις επιζήμιες για την
εμπορική τους πίστη. Τακτική που θα του ήταν αδιανόητη στο πίσω, στενόχωρο
μέρος του «Ponte».

Στις δωδεκάμισι ακριβώς ο Γκράσχοφ εισέρχεται μαζί με τον Σενκ στο «Ponte».
Επικρατεί πολλή φασαρία και η είσοδός τους δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή. Το
σύντομο διάστημα που στέκονται βαριεστημένα μεταξύ των τραπεζιών αρκεί για να
προλάβουν οι θαμώνες να τους ζυγίσουν και να τους χαρακτηρίσουν ασήμαντους.

Ο μετρ είναι καινούργιος. «Σε ποιο όνομα είπατε;» ρωτά αντί του συνηθισμένου:
«Πώς είστε, κύριε Γκράσχοφ» του Μάριο.

«Γκράσχοφ» γρυλίζει ο Γκράσχοφ και ρίχνει στον Σενκ ένα διασκεδαστικό βλέμμα
που λέει ότι το όλο θέμα είναι αστείο.

Δεν είναι όμως καθόλου αστείο. Όταν ο μετρ λέει: «Το τραπέζι σας είναι στο
πίσω μέρος, κύριε Γκράσχοφ, αν θέλετε, παρακαλώ, ακολουθήστε με», το πρόσωπο
του Γκράσχοφ σκοτεινιάζει. «Μου υποσχέθηκαν τραπέζι στο μπροστινό μέρος. Πάση
θυσία».

Ο μετρ συμβουλεύεται για άλλη μια φορά το κατάστιχό του. «Ει δυνατόν στο
μπροστινό μέρος, λέει εδώ».

«Έτσι μπράβο», πετιέται ο Γκράσχοφ.

«Δεν ήταν όμως δυνατό», λέει με περίλυπο ύφος ο μετρ, «έχουμε όμως ένα πολύ
ωραίο τραπέζι για σας. Το στρογγυλό. Είναι βέβαια για τέσσερις».

Μερικά ζευγάρια μάτια στρέφονται πάλι προς τους νεοφερμένους που προφανώς δεν
ξέρουν καν ότι πρέπει να έχεις κάνει κράτηση. Του Γκράσχοφ όμως του κάνει το
ίδιο. Το βλέμμα του περιπλανιέται σαν στρατηγού στο μπροστινό μέρος του
«Ponte». «Κι εκείνο εκεί;» ρωτά θριαμβευτικά.

«Εννοείτε το τραπέζι για έξι;».

«Εννοώ το άδειο τραπέζι».

«Είναι ρεζερβέ». Ο μετρ δείχνει το κατάστιχό του. «Μπλούμερ, τέσσερα άτομα, 12
και μισή», έτσι γράφει.

«Τότε δώστε σ’ αυτούς το στρογγυλό τραπέζι για τέσσερις», αποφαίνεται ο
Γκράσχοφ και διασχίζει το μαγαζί σπρώχνοντας τον κάπως αμήχανο, εν δυνάμει
πελάτη του, Αλόις Σενκ, προς το τραπέζι για έξι.

Ο μετρ υποχωρεί: «Δεν μπορώ βέβαια να σας δώσω ολόκληρο το τραπέζι». Τους
τοποθετεί στην αριστερή άκρη και βάζει μια ανθοσύνθεση στο μέσον του τραπεζιού
ως αναγκαίο διαχωριστικό από το υπόλοιπο μισό.

Ο Γκράσχοφ αρχίζει να εξηγεί στον Σενκ το μενού με τη βαθιά γνώση τού θαμώνα.
Μετά παραγγέλνει, γέρνει προς τα πίσω κι ετοιμάζεται να ρίξει τα δίχτυα του –
λίγο know-how, λίγο ίντριγκα -, όταν από την άλλη πλευρά της ανθοσύνθεσης
παίρνει θέση ένας κύριος που τεντώνει το κεφάλι μέσα από τις γλαδιόλες και
τους εύχεται «Καλή όρεξη». (Ο Νίφενεγκερ!).

Human resource management (Διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού)

H πρώτη συνάντηση λαμβάνει χώρα στο «Tiffany Bar». Το έχει κανονίσει ο Έντβιν
K. Ζέμπερ, κυνηγός κεφαλών. «Το Tiffany Bar», είχε πει, «είναι το ιδανικό
μέρος για ανεπίσημα μίτινγκ. Κατάλληλη ατμόσφαιρα και δεν το ξέρει ψυχή».

Ο Βούντερλι φτάνει λοιπόν σε ένα μπαρ γεμάτο απομιμήσεις λαμπών Tiffany,
γεμάτο άντρες με μακριά βαμμένα μαλλιά και χρυσά ρόλεξ, που ούτε κι αυτά είναι
ακριβώς αυθεντικά.

Τον άντρα που πρόκειται να συναντήσει τον γνωρίζει από τη φωτογραφία του
εντυπωσιακού του βιογραφικού. Είναι σαραντάρης, ξανθός, καλοξυρισμένος κι
εμφανίσιμος, χωρίς να είναι ακριβώς ωραίος, κάτι στο οποίο δίνει ιδιαίτερη
σημασία ο Βούντερλι, γιατί ούτε κι ο ίδιος είναι ωραίος· στην καλύτερη
περίπτωση.

Ούτε βέβαια είναι ιδιαίτερα καλός στο να αναγνωρίζει τρισδιάστατους ανθρώπους
βάσει μιας δισδιάστατης φωτογραφίας. Κάτι τέτοιο όμως δεν χρειάστηκε: Μόλις
κάθεται στη γωνιά του ανοίγει η πόρτα κι ένας αρκετά ψηλός, σχετικά
εμφανίσιμος ξανθός σαραντάρης έρχεται καταπάνω του. «Ελπίζω να μην άργησα
πολύ, κύριε Βούντερλι».

«Θα είστε ο κύριος Βάινμαν», λέει με ανακούφιση ο Βούντερλι καθώς σηκώνεται.
Αυτός είναι λοιπόν η λύση που αναζητά. Ο άνθρωπος που αναδιοργάνωσε τις
πωλήσεις της Hubag, που βελτίωσε την γκάμα προϊόντων της Sibco κι
αναδιαμόρφωσε ριζικά τον τομέα «Σέρβις και γνωμοδοτήσεων» της Σόιφελε και
Στουτς.

Συνεννοούνται με το πρώτο. Ο Βάινμαν συμμετείχε κι εκείνος τρεις φορές στον
μαραθώνιο του σκι στο Ενγκαντίν, ο Βούντερλι πηγαίνει κι εκείνος κάθε χρόνο
στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης. Έτσι μιλούν κατά παράδοξο τρόπο αρκετή ώρα
για τα προσωπικά τους, πριν περάσουν επιτέλους στα επαγγελματικά. Πράγμα που
είναι πάντοτε καλό σημάδι σε μία συνέντευξη.

Ακόμα και η εξήγηση του Βάινμαν σχετικά με τους λόγους που τον κάνουν να
σκέφτεται υπό προϋποθέσεις μία αποχώρηση από τη Σόιφελε και Στουτς (ακανθώδες
θέμα καθώς άπτεται της εταιρικής πίστης), είναι πολύ ικανοποιητική: Ο τομέας
«Σέρβις και γνωμοδοτήσεων» έχει αναδιαμορφωθεί και λειτουργεί καλά. Ο Βάινμαν
έχει εξαντλήσει την κλίμακα της ιεραρχίας και χρειάζεται νέες προκλήσεις. Τις
οποίες μπορεί να του προσφέρει ο Βούντερλι, όπως του λέει άλλωστε κι εκείνος.

Κάνουν κι οι δυο τους μια εξαίρεση και πίνουν από τώρα κάτι αλκοολούχο: κι οι
δύο μπίρα, άλλο ένα κοινό σημείο.

H πρώτη παραφωνία δημιουργείται όταν ο Βάινμαν συγκεκριμενοποιεί τις
οικονομικές και διοικητικές του απαιτήσεις.

Ο τύπος θέλει να είναι νούμερο δύο. Αλλιώς δεν πρόκειται να το κάνει.

Ο Βούντερλι δεν θα ‘χει βασικά πρόβλημα να κάνει τον Βάινμαν νούμερο δύο, αν
δεν είχε ήδη νούμερο δύο: τον Μπόντενμαν.

Ο Μπόντενμαν είναι ήδη δεκαέξι χρόνια στην εταιρεία και λογαριάζει τον εαυτό
του ­ και σ’ αυτό φταίει κι ο Βούντερλι ­ ως πιθανό διάδοχό του. Δεν είναι κι
άσχημος τύπος, ίσως κάπως συντηρητικός στις απόψεις του περί διοίκησης, αλλά
ακριβώς γι’ αυτό αρκετά καλός στο να υπακούει κι ο ίδιος σε διαταγές. Ο
Βούντερλι πάντα τον θεωρούσε μετρημένο. Τον Βάινμαν τον έβλεπε, με όλη τη
συμπάθεια που του τρέφει, το πολύ ως νούμερο τρία.

«Παρ’ όλ’ αυτά χάρηκα που σας γνώρισα από κοντά», λέει ο Βάινμαν όταν ο
Βούντερλι τού εξηγεί πώς έχουν τα πράγματα.

Ο Βούντερλι όμως δεν το βάζει κάτω τόσο εύκολα. «Θα ήσασταν διατεθειμένος να
δεχτείτε μια ανεπίσημη πρόταση;».

«Όπως;» ρωτά ο Βάινμαν.

«Να είστε επισήμως το νούμερο τρία και να κερδίζετε λιγότερα απ’ ό,τι ο
Μπόντενμαν. Εμείς οι δύο όμως θα ξέρουμε ότι είστε το νούμερο δύο και τη
διαφορά θα την πληρώνω εγώ μέσω του holding».

«Αυτό για το οποίο με χρειάζεστε μπορώ να το επιτύχω μόνο με ξεκάθαρες
σχέσεις».

Ο άνθρωπος έχει φυσικά δίκιο. «Οκέι, θα μιλήσω με τον Μπόντενμαν», λέει στο
τέλος ο Βούντερλι.

Την επόμενη μέρα στο γραφείο το πρώτο που τον ρωτά ο Μπόντενμαν είναι:
«Λοιπόν, τσίμπησε;».

ΙΙ

Για την ακρίβεια ο Μπόντενμαν ήταν που πίεσε τον Βούντερλι να κάνει μια
αποφασιστική κίνηση στις πωλήσεις και το μάρκετινγκ. Κι αυτή η κίνηση να αφορά
τα στελέχη. Ο Μπόντενμαν ήταν αυτός που τον έφερε σε επαφή με τον Έντβιν K.
Ζέμπερ, τον κυνηγό κεφαλών. Τέλος, εκείνος ήταν που είχε πει: «Αυτόν πρέπει να
μας φέρετε», όταν έπεσε το όνομα Βάινμαν στο τραπέζι, τη φήμη του οποίου
γνώριζε.

Έτσι είναι φυσικό να ανυπομονεί να ακούσει τι έχει να πει ο Βούντερλι για την
εξέλιξη της πρώτης συζήτησης μεταξύ τους.

«Πάντως έμοιαζε να ενδιαφέρεται», λέει ο Βούντερλι, καθώς παίρνει θέση πίσω
από το γραφείο του.

«A, αυτό είναι ευχάριστο, για λέγε», ο Μπόντενμαν ακτινοβολεί από χαρά.

Νούμερο ένα και νούμερο δύο μιλούν στον ενικό εδώ και πέντε χρόνια.

«Δεν υπάρχουν και πολλά να πω. Ο τύπος φαίνεται ικανός και υπάρχει χημεία
μεταξύ μας».

«Είπατε κάτι πιο συγκεκριμένο;».

«Το πιο συγκεκριμένο είναι ότι θα ξανασυναντηθούμε σε τρεις μέρες».

Ο Μπόντενμαν κουνά το κεφάλι του με αμφιβολία. Να πάρουν τον Βάινμαν μέσα από
τα χέρια της Σόιφελε και Στουτς· ο οικονομικός Τύπος θα έχει πολλά να γράψει
σχετικά. «Τον ενδιαφέρουν οι όροι μας;» ρωτά.

H κατάλληλη στιγμή. «E, ο άνθρωπος ξέρει πολύ καλά τι θέλει». Καλό ξεκίνημα.

«Φυσικό είναι. Έχουμε βέβαια και κάποιο περιθώριο διαπραγμάτευσης. Πού
διαφωνείτε;».

Θέλει να σε καπελώσει, σκέπτεται ο Βούντερλι. Αλλά λέει: «Σε οικονομικά και
διοικητικά ζητήματα».

«Αγεφύρωτες διαφορές ή κάτι που λύνεται;».

Ο Βούντερλι το σκέπτεται. Άρπαξε την ευκαιρία, λέει από μέσα του. «Κάτι που
λύνεται».

«Πόσα θέλει;».

«Σαράντα τοις εκατό πάνω».

«Σαράντα τοις εκατό πάνω!». Ο Μπόντενμαν λογαριάζει. «Τότε θα ‘ναι πάνω από
μένα».

Τώρα! Περνούν πολύτιμα δευτερόλεπτα. Και μετά λέει: «Αυτό του ‘πα».

Στην επόμενη συνάντηση του Βούντερλι με τον Βάινμαν, πάλι στο «Tiffany Bar»,
δεν αστειεύονται. Κι οι δυο τους έχουν ετοιμάσει ένα χαρτί, όπου έχουν
τσεκάρει τα σημεία που τους ενδιαφέρουν. Στα περισσότερα θα συμφωνήσουν
αμέσως: διακοπές, εταιρικό αυτοκίνητο, γραφείο στον όροφο διοικήσεως. Μόνο στο
θέμα του μισθού υπάρχει μία μικρή απόκλιση, την οποία όμως καλύπτουν με fringe
benefits και μπόνους.

Ο Βούντερλι παραγγέλνει και για τους δυο τους από ένα ποτήρι σαμπάνια και
κανονίζουν συνάντηση για την υπογραφή των συμβολαίων στο γραφείο τού Έντβιν K.
Ζέμπερ.

Βγαίνοντας από το μπαρ ρωτά ο Βάινμαν: «Πώς το πήρε ο Μπόντενμαν;».

«Χαίρεται για τη συνεργασία».

«Λοιπόν;» ρωτά ο Μπόντενμαν όταν ο Βούντερλι επιστρέφει.

«Σκίσαμε», χαμογελά ο Βούντερλι.

Ο Μπόντενμαν τον πλησιάζει και του σφίγγει με υπέρμετρο ενθουσιασμό το χέρι:
«Συγχαρητήρια. Κι οι διαφορές;».

«Εκεί έπρεπε να κάνω μια μικρή υποχώρηση».

Όταν ο Μπόντενμαν ακούει τους (κάπως ωραιοποιημένους) αριθμούς που του
αναφέρει ο Βούντερλι, μετριάζεται κάπως η χαρά του. Ο τύπος τον πλησιάζει
επικίνδυνα. Παρηγορείται όμως λέγοντας στον εαυτό του ότι στον επόμενο γύρο
αυξήσεων θα έχει γερό χαρτί.

Ο Βούντερλι είναι πολύ ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Μόνο που μερικές φορές
αναρωτιέται αν ο Μπόντενμαν έχει αντιληφθεί πλήρως τις ιεραρχικές συνέπειες
της νέας πρόσληψης. Ο άνθρωπος, βλέπεις, έχει την τάση απλώς να παραβλέπει τα
δυσάρεστα γεγονότα.

Για να είναι όμως σίγουρος ο Βούντερλι, μόλις λήγει η περίοδος δέσμευσης
ενημερώνει προσωπικά τον οικονομικό Τύπο.

«Ο Βάινμαν της Σόιφελε και Στουτς το νέο νούμερο δύο του Βούντερλι», διαβάζει
ο Μπόντενμαν μερικές ημέρες αργότερα.

INFO

Μάρτιν Ζούτερ, «Business Class», θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα