Zήτω το στριμωξίδι…

Συνωστισμός, ουρές, αναμονή, στριμωξίδι. Αυτή τη φορά όμως για καλό. Ποτέ η
Ακρόπολη δεν ήταν τόσο «in» στην ελληνική νεολαία όσο όταν άνοιξαν οι πύλες
της για την πανσέληνο προχθές. Ποτέ δεν ήταν τόσο άδεια από τουρίστες και τόσο
γεμάτη από επισκέπτες. Έφηβοι με χαλκάδες στον αφαλό μετέδιδαν στους φίλους
τους εικόνες του Παρθενώνα με φεγγάρι («ήμουν κι εγώ εκεί»). Λαϊκοί άνθρωποι,
που μόνο από μακριά τη γνώριζαν, είχαν σπεύσει με τα μωρά τους αγκαλιά να δουν
την καρδιά της Αθήνας όπως δεν τη βλέπουν ποτέ. Σαραντάρηδες χάζευαν έχοντας
ξεχάσει το μπλαζέ τους ύφος στο σπίτι. Αρχαιολάτρεις απάγγελλαν Όμηρο. Ξενοι
(λίγοι) προχωρούσαν διστακτικά σαν προσκυνητές και όχι σαν κουρδισμένοι
θαυμαστές. Δεν ήσαν αρχαιόπληκτοι αυτοί. Ήσαν απλοί, καθημερινοί άνθρωποι σε
μια ελληνική γιορτή.

…που δείχνει τον δρόμο

Οι άνθρωποι αυτοί περίμεναν στωικά να έρθει η σειρά τους να διαβούν τα
Προπύλαια. Όπως περιμένουν χωρίς να διαμαρτύρονται οι φαν των ρόκερ στις
μεγάλες συναυλίες. Τι κι αν γίνεται χαμός. Αυτό το κοινό δεν το βλέπουμε ποτέ
στους αρχαιολογικούς χώρους όταν είναι επισκέψιμοι (δηλαδή τις εργάσιμες
ώρες). Δεν φαίνεται στις μετρήσεις. Θα το ζήλευαν όμως όλοι. Γι’ αυτό το κοινό
θα άξιζε να μένει ανοιχτή η Ακρόπολη σε κάθε πανσέληνο, να βρεθεί λύση με τις
υπερωρίες των φυλάκων, να αναζητηθούν τρόποι να καλλιεργηθεί. Κι ας
δυσανασχετούν με τα πλήθη οι ρομαντικοί καλομαθημένοι αρχαιολάγνοι.