[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ποιος θα αμφισβητούσε αυτή την υπόσχεση; «Θα σας σκέπτομαι…», δήλωσε
ο κ. Μαργαρίτης στους κατηγορούμενους για τη 17N «κλείνοντας» το δικαστήριο
για ολιγοήμερες διακοπές. «Εμείς να δείτε!» θα ήθελαν να του απαντήσουν, αλλά
το θεώρησαν περιττό. Πέντε μήνες μετράει ο δεσμός τους. Πέντε μήνες με
καθημερινή επαφή εξάωρης διάρκειας. Στο διάστημα αυτό, η… ολέθρια σχέση
τους, νικημένη από τη συνήθεια, άρχισε σιγά σιγά να… μπάζει ανθρώπινα
συναισθήματα. Τόσο ο μεν όσο και οι δε έχουν επίγνωση του χάους που τους
χωρίζει, αλλά δεν παραγνωρίζουν αυτό που τους ενώνει. Και οι δύο αντιμαχόμενες
πλευρές αγωνίζονται να αποδείξουν κάτι. Για τις εκατέρωθεν αξίες τους
ιδιαίτερα σημαντικό. Οι κατηγορούμενοι – τουλάχιστον εκείνοι που σέβονται τον
εαυτό τους – επιζητούν την αναγνώριση της πολιτικής τους δράσης. Ο πρόεδρος
την καταγραφή του ονόματός του στην Ιστορία. Ο δρόμος τους είναι κοινός. H
κατεύθυνση αλλάζει. Για τους πρώτους, το τέρμα είναι δεδομένο. Απαλλαγμένοι
από το άγχος της τελικής κρίσης, κατέχουν προνομιακή θέση έναντι του κριτή
τους, που θα αγωνιά έως την τελευταία στιγμή για το αν θα κερδίσει το
στοίχημα. Και οι κρίνοντες κρίνονται άλλωστε· κι αυτό ο κ. Μαργαρίτης, έχοντας
αναλώσει πολλές δεκαετίες στην έδρα, το ξέρει καλά. Σαν τους στρατιώτες
συνοριακών φυλακίων εχθρικών χωρών, που η αναγκαστική γειτνίαση τους επιβάλλει
μια υποτυπώδη φιλία, έτσι και στη δικαστική αίθουσα των Φυλακών Κορυδαλλού, ο
άνθρωπος (δικαστής ή κατηγορούμενος) ξεχνάει ή κάνει πως ξεχνάει τις
διαχωριστικές γραμμές. Βλέπεις τον σκληρό τρομοκράτη να γελάει αυθόρμητα με το
σχόλιο του δικαστή. Ακούς τον δικαστή να ζητάει βοήθεια από τον τρομοκράτη.
Έχουν γνωριστεί πλέον καλά. Οι καλοί… μαθητές έχουν ξεχωρίσει. Και ο
δάσκαλος – όπως συμβαίνει πάντα στο σχολείο – τρέχει την ύλη μαζί τους. M’
αυτούς συνδιαλλέγεται, αστειεύεται, θυμώνει. Δεν τον κοροϊδεύουν, και το
εκτιμά. Αποκηρύσσει ενδεχομένως τη δράση τους και εκείνοι ασφαλώς τη δική του.
Κάτι τους χωρίζει, κάτι τους ενώνει, κάτι δεν θα τους αφήσει να ξεχαστούν
ποτέ…