Aπλή αναλογική… σύνθετοι στόχοι

Αγεφύρωτο, έμοιαζε μέχρι πρόσφατα, το ιδεολογικοπολιτικό χάσμα μεταξύ των
δύο κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς – άλλωστε, δεν έχει περάσει καιρός
από την τελευταία, μετωπική, σύγκρουση με αφορμή τον πόλεμο του Ιράκ.

Στην Κουμουνδούρου ακόμη αντηχούν οι κορώνες της κυρίας Παπαρήγα για τη ζημιά
που προκάλεσε ο ΣΥΝ «μολύνοντας τις ιδέες, τα ιδανικά και τις παραδόσεις του
εργατικού και αριστερού κινήματος». Αντιστρόφως, στον Περισσό δυσκολεύονται
ακόμη να κατανοήσουν τα λεκτικά πυρά που επέστρεψε ο κ. Κωνσταντόπουλος
απαντώντας πως «ο ιδεολογικός-θρησκευτικός φανατισμός της γ.γ. του KKE
βρίσκεται κοντά στον θρησκευτικό φανατισμό που εκπέμπανε οι ομιλίες του κ.
Μπους».

Τηλεφώνημα-έκπληξη. Ως εκ τούτου, το τηλεφώνημα του περασμένου Σαββάτου
ανάμεσα στην Αλέκα Παπαρήγα και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο θα μπορούσε να
αποτελέσει την είδηση της χρονιάς για τον χώρο της Αριστεράς! Κι όμως… Το
τηλεφώνημα πέρασε σε δεύτερη μοίρα όταν ανακοινώθηκε πως KKE και ΣΥΝ
συμφώνησαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για τον αγώνα υπέρ της απλής
αναλογικής, ενώ κόντεψε να ξεχαστεί την επομένη, όταν στον χορό για την αλλαγή
του εκλογικού συστήματος μπήκε χωρίς πολλές σκέψεις και το ΔΗΚΚΙ.

Όλα αυτά δε, σε μία χρονική στιγμή που ο κ. Τσοβόλας είχε διαμηνύσει με θυμό
και απογοητευμένος από την υπεροπτική στάση των άλλων δύο, που αγνόησαν
επιδεικτικά την πρότασή του για ενιαία εκλογική κάθοδο, ότι από εδώ και στο
εξής θα ακολουθήσει τη δική του αυτόνομη μοναχική πορεία προς τις εκλογές.
Βεβαίως, οι λόγοι για τους οποίους το κάθε κόμμα αποφάσισε να σηκώσει τη
σημαία της απλής αναλογικής είναι διαφορετικοί. Το ίδιο και οι στοχεύσεις
τους.

Θορυβήθηκαν. Το KKE διεκδικεί την απλή αναλογική, αλλά όπως δημοσίως
έχει αναφέρει η ίδια η κ. Παπαρήγα, από μόνη της δεν αποτελεί «το μαγικό
κλειδί» για τη λύση όλων των προβλημάτων. H πρωτοβουλία του ΣΥΝ να ξεκινήσει
τον αγώνα για την καθιέρωσή της θορύβησε την ηγεσία του Περισσού.

Αν απέρριπτε την πρόταση συνεργασίας, για ένα θέμα που κατέχει μία από τις
πρώτες θέσεις στη λίστα των διεκδικήσεών του, θα μπορούσε να κατηγορηθεί για
αλαζονεία αλλά και διάθεση απομονωτισμού. Έτσι, θα επέτρεπε στον ΣΥΝ να
«αλωνίσει» και να κερδίσει μόνος του τις εντυπώσεις. Το πρόσχημα για το «ναι»
του KKE υπήρχε. Και δεν ήταν άλλο από την προηγούμενη συνεργασία του με τον
ΣΥΝ αλλά και το ΔΗΚΚΙ για την απλή αναλογική στη Βουλή.

Ένας ακόμη παράγων που ώθησε το κόμμα στην απόφαση για τη συνεργασία είναι η
ρήξη που επήλθε στις σχέσεις του με το ΔΗΚΚΙ σε συνδυασμό με κάποιες
εσωτερικές φωνές που επιθυμούν ένα ευρύτερο άνοιγμα του κόμματος προς την
κοινωνία. Με την προώθηση της απλής αναλογικής ο Περισσός εκτιμά ότι η
κυβέρνηση θα πιεστεί να δώσει μεγαλύτερο ποσοστό αναλογικότητας και ότι θα
αποτραπεί η δυνατότητα δημιουργίας αυτοδύναμων κυβερνήσεων. Στο τελευταίο αυτό
σημείο ποντάρει πολύ και ο Συνασπισμός, που πιστεύει ότι όσο πιο ψηλά ανέβει
το ποσοστό που θα επιτρέπει τη δυνατότητα αυτοδυναμίας τόσο πιο κοντά θα
βρεθεί ως κόμμα στην πιθανότητα συμμετοχής σε μία κυβέρνηση συνεργασίας.

Το άγχος του ΣΥΝ. Πέρα από τις εντυπώσεις και τον θόρυβο που προκαλεί η
κίνηση υπέρ της απλής αναλογικής, ο ΣΥΝ δυσκολεύεται να κρύψει το άγχος του
για το αν θα καταφέρει να μπει και πάλι στη Βουλή. Επομένως, θεωρεί ότι η
αύξηση του ποσοστού της αναλογικότητας μόνο υπέρ του μπορεί να λειτουργήσει
εκλογικά. Ο ΣΥΝ δεν έχει απορρίψει ποτέ την πιθανότητα μιας μελλοντικής
συμμαχίας με το ΠΑΣΟΚ. Γνωρίζει λοιπόν ότι από τις πιέσεις που θα ασκήσει στο
κυβερνών κόμμα κατά τον διάλογο για τον εκλογικό νόμο μόνο οφέλη μπορεί να
αποκομίσει μελλοντικά.

Το ΔΗΚΚΙ. Το ΔΗΚΚΙ από τη στιγμή που KKE και ΣΥΝ αποφάσισαν να
πορευτούν μαζί για την απλή αναλογική δεν είχε άλλη επιλογή. Έπρεπε να
ακολουθήσει. Εξάλλου, η καθιέρωσή της αποτελεί ένα από τα βασικά του αιτήματα.
Επίσης, ο κ. Τσοβόλας, όπως έδειξαν άλλωστε και οι μετέπειτα αντιδράσεις του,
έψαχνε ένα όχημα για συνεργασία στις εθνικές εκλογές έχοντας μονίμως το βλέμμα
του στραμμένο στην προοπτική επανάκαμψης του κόμματός του στη Βουλή.