TPITH AΠOΨH Tο φάντασμα του δρος Kέλι

Ένα φάντασμα κυκλοφορεί πάνω από το Λονδίνο και κάνει τον κεντροαριστερό (!)
T. Μπλερ να μη κοιμάται τα βράδια. Είναι το φάντασμα του νεκρού επιστήμονα Ντ.
Κέλι που αυτοκτόνησε – κατά την επίσημη εκδοχή – πριν από λίγες ημέρες κάτω
από μυστηριώδεις συνθήκες. Σήμερα τα σκοτεινά σημεία αυτής της βρώμικης
υπόθεσης αρχίζουν να φωτίζονται. Έτσι, αποκαλύπτεται το αποκρουστικό προσωπείο
μιας πολιτικής εξουσίας που συνέθλιψε ένα άτομο και το οδήγησε στον θάνατο,
γιατί εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για τις αναληθείς αιτίες που
νομιμοποίησαν την πολεμική εισβολή στο Ιράκ.
Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρώτα πρώτα θα πρέπει να
σημειώσουμε, ότι ο αμερικανοβρετανικός άξονας βρίσκεται σε δεινή θέση γιατί
δεν έχουν βρεθεί μέχρι τώρα τα όπλα της μαζικής καταστροφής του Σ. Χουσεΐν.
Επιπλέον, βέβαια, γίνεται γνωστό και κάτι άλλο. Δηλαδή ότι η αμερικανική
κυβέρνηση πίεζε αφόρητα τη CIA για να εμφανίζει πλαστά υπομνήματα που
αφορούσαν την εξαιρετική επικινδυνότητα του ιρακινού καθεστώτος. Με αυτόν τον
τρόπο θα επηρεαζόταν η κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα ενός προληπτικού
χτυπήματος, όπως καταγγέλλει ο Ρ. Krugman («Ν. Υ. Times», 21.7.2003).
Όλα αυτά τα στοιχεία ενισχύουν την ιδεολογική άποψη του E. Todd (Μετά την
αυτοκρατορία, 2003), που πιστεύει ότι κάθε αμερικανικό βήμα που τείνει να
εξασφαλίσει τον έλεγχο του πλανήτη οδηγεί σε νέα προβλήματα και αποκαλύπτει
την αδυναμία των ΗΠΑ (που είναι υποχρεωμένες πλέον να σκηνοθετήσουν μια «δήθεν
αυτοκρατορία»).
Όμως τις ίδιες απεχθείς καταστάσεις – που θυμίζουν το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου
– μπορεί να ανιχνεύσει κανείς και στη Μεγάλη Βρετανία του προοδευτικού (!) T.
Μπλερ. Ο δημοσιογράφος A. Κίλιγκαν, από το BBC, παρουσιάζει μία έρευνα και
υποστηρίζει ότι παραποιήθηκαν έντονα από την αγγλική κυβέρνηση οι πληροφορίες
των μυστικών υπηρεσιών που αφορούσαν τα βιολογικά όπλα του ιρακινού καθεστώτος
(ώστε να μεταπειστεί η βρετανική κοινωνία των πολιτών που διαδήλωνε μαζικά
κατά του πολέμου).
Με πιέσεις και άλλες ανήθικες μεθόδους η Downing Street ανακαλύπτει ότι πίσω
από το ρεπορτάζ του BBC κρύβεται ο Ντ. Κέλι (που ήταν εξέχουσα μορφή της
διεθνούς επιστημονικής κοινότητας στα όπλα της μαζικής καταστροφής). Από εδώ
και πέρα η εξέλιξη αυτής της ιστορίας αποκαλύπτει μια (ολοκληρωτικών
διαστάσεων) πολιτική εξουσία που θέλει να ελέγχει ασφυκτικά όλα τα επίπεδα της
κοινωνίας.
Έτσι, το πρωθυπουργικό περιβάλλον αρχίζει να πιέζει με κάθε θεμιτό (ή αθέμιτο)
μέσο τον Ντ. Κέλι για να σταματήσουν οι περαιτέρω αποκαλύψεις («Spectator»,
26.7.2003). Παρ’ όλα αυτά ο Άγγλος επιστήμονας καταθέτει στην αρμόδια επιτροπή
της Βουλής και υποστηρίζει την εξής εκπληκτική παραδοχή: Ότι είναι εντελώς
εσφαλμένη η άποψη πως ο Σ. Χουσεΐν κατείχε όπλα που μπορούσαν μέσα σε 45 λεπτά
να πλήξουν οποιαδήποτε δυτική χώρα.
Με αυτόν τον τρόπο ο Ντ. Κέλι καταρρακώνει πανηγυρικά ολόκληρη την εικονική
επιχειρηματολογία που είχε υιοθετήσει ο T. Μπλερ για να νομιμοποιήσει τη
συμμετοχή της Βρετανίας στον πόλεμο. Το πολιτικό πρόβλημα για τους Εργατικούς
είναι πλέον τεράστιο. Δυστυχώς, ύστερα από λίγες ημέρες οι αστυνομικοί
ανακαλύπτουν το άψυχο σώμα του κορυφαίου επιστήμονα κοντά στο σπίτι του.
Τα ερωτήματα που εγείρονται είναι πολλά και αμείλικτα: Κατ’ αρχήν ποιος είναι
ο ρόλος του T. Μπλερ σ’ αυτήν τη βρώμικη ιστορία; Δεύτερον, απειλήθηκε ο Ντ.
Κέλι από το πρωθυπουργικό περιβάλλον και με ποιο τρόπο; Και τέλος, ήταν
δυνατόν να εκτιμηθεί πού μπορεί να οδηγήσει μια τέτοια ανήθικη επιχείρηση
ψυχολογικής πίεσης ενός ατόμου, που είχε – ατυχώς – λιγοστές αντοχές και μικρή
εμπειρία από τις «βρώμικες» διεργασίες του πολιτικού γίγνεσθαι;
Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ο T. Μπλερ εξαπάτησε με ψευδείς
ισχυρισμούς τη βρετανική κοινωνία των πολιτών για να νομιμοποιήσει τη
συμμετοχή της χώρας του στον πόλεμο. Όμως η υπόθεση Κέλι καταδεικνύει και κάτι
άλλο. Δηλαδή, ότι αν δεν εμπλουτιστεί η πολιτική με ηθικά κελεύσματα, τότε θα
δικαιωθεί ο Μακιαβέλι, ο οποίος έλεγε ότι με τα δημόσια πράγματα μπορούν να
καταπιάνονται μόνον όσοι αντέχουν «να λερώνουν τα χέρια και την ψυχή τους».
O Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου
Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.













