H οδυνηρή μοναξιά της Eρμιόνης Pουσσέτη

Ερμιόνη Ρουσσέτη

Δεν γνωρίζω την Ερμιόνη Ρουσσέτη. Ούτε ήμουν παρών στην αίθουσα του
δικαστηρίου. Ωστόσο από τα ανεπίσημα πρακτικά της δίκης, που καθημερινά
διανέμονται στους δημοσιογράφους, συνάγεται ότι λίγο πριν ξεκινήσει η απολογία
του Δημήτρη Κουφοντίνα, την περασμένη Πέμπτη, δόθηκε μια μικρή μάχη ανάμεσα σε
δύο συνηγόρους υπερασπίσεως – την Ιωάννα Κούρτοβικ και τον Κώστα Παπαδάκη –
και στην έδρα του δικαστηρίου. Το αίτημα των συνηγόρων υπερασπίσεως ήταν
λογικό και ανώδυνο. Ζήτησαν να πληρωθούν οι κενές θέσεις των δημοσιογράφων με
πολίτες που – πρώτη φορά, εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, από την έναρξη της δίκης
– διαγκωνίζονταν για να εξασφαλίσουν ένα άδειο κάθισμα. Οι όψιμοι δικόφιλοι
γνώριζαν πως εκείνη την ημέρα θα έδινε τη μεγάλη του παράσταση ο βλοσυρός
ιεροκήρυκας της 17 Νοέμβρη, ο άγγελος τιμωρός των απανταχού αδικημένων – και
οι συνήγοροι υπερασπίσεως, με τη σειρά τους, μάλλον μπορούσαν να εικάσουν τα
θερμά αισθήματα όσων θα κατάφερναν τελικά να παραστούν στο θεατρικό ντεμπούτο
του Κουφοντίνα. Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο χώρος των ενεργά συμπαθούντων είναι
μικρός. Ασφυκτικά μικρός. Με μια βιαστική ματιά – ή με μια διασταυρωμένη
πληροφορία – αναγνωρίζεις εύκολα τους «δικούς» σου. Χρέος σου είναι έπειτα –
σεβαστό και καθ’ όλα νόμιμο – να διευκολύνεις την προσέλευσή τους στο γήπεδο.
Εάν δεν υφίστατο ο οχληρός σωματικός έλεγχος στην είσοδο θα μπορούσαν να
προσκομίσουν καραμούζες, ροκάνες και φωτοβολίδες. Θα είχε άλλο χρώμα η
κερκίδα. Δυστυχώς, υπάρχει αυτός ο σπαστικός ανιχνευτής μετάλλων. Και πάλι,
δόξα τω Θεώ, να λέμε. Δεν έχει ερευρεθεί ακόμη ένας ανιχνευτής χειροκροτημάτων
– κάποιος σατανικός μηχανισμός, ανάλογος μ’ εκείνους στα δωμάτια μη
καπνιζόντων, στα ακριβά ξενοδοχεία, που ν’ αδειάζει ντάνες νερού από την
οροφή, με την πρώτη ύποπτη ένδειξη ότι οι παλάμες πάνε ολοταχώς για μετωπική.
Ίσως είναι μόνο θέμα χρόνου. Ίσως κάπου να έχει κατατεθεί ήδη η πατέντα.

Περιστοιχισμένη από οικείες φατσούλες, η πλειονότητα του ακροατηρίου θα πρέπει
να διακατεχόταν από έντονο αγωνιστικό πνεύμα, και θα περίμενε εναγωνίως να
«παίξει μπάλα» ο σέντερ φορ. Δεν πρέπει όμως να μοιραζόταν τα ίδια αισθήματα
και η Ερμιόνη Ρουσσέτη. Πιθανόν να κατάλαβε ευθύς εξ αρχής ότι διάλεξε λάθος
ημέρα – και, ασφαλώς, λάθος γήπεδο. Μπορεί να έστρεφε ανήσυχα το βλέμμα της
δεξιά και αριστερά στην απεγνωσμένη της προσπάθεια ν’ αγκιστρωθεί από κάποιον
συμπάσχοντα. Μπορεί το βλέμμα της να στάθμευσε πρόσκαιρα δίπλα στο βλέμμα του
Μιχάλη Περατικού. Ακόμη και αν στάθμευσε, δεν πρέπει να στάθμευσε για πολύ.
Πόσην ώρα μπορούν να σταθμεύσουν δίπλα δίπλα το βλέμμα του πατέρα ενός
εφοπλιστή – εφοπλιστής και ο ίδιος – και το βλέμμα της χήρας ενός σοφέρ;
Μπορεί κατόπιν το βλέμμα της να κατηφόρισε προς το βλέμμα του πρώην εισαγγελέα
Ταρασουλέα. Θύμα κι αυτός της 17 Νοέμβρη, είχε – προς γνώση και συμμόρφωση –
πυροβοληθεί στα πόδια.

Εντούτοις κι εδώ το βλέμμα της Ερμιόνης δεν πρέπει να παρκάρισε οριστικά. Ο
Ταρασουλέας βρισκόταν ξανά στο φυσικό του περιβάλλον – την αίθουσα του
δικαστηρίου – και κολυμπούσε σαν ψάρι στο νερό. Οι εχθρικές ματιές ορισμένων
φιλάθλων απέναντι δεν τάραζαν έναν προπονητή σαν αυτόν, έμπειρο σαν τον
Μπάγιεβιτς, σκληρόπετσο σαν τον Αλέφαντο. Όσο πιο βίαια έσπαγαν πάνω του τα
αρνητικά κύματα τόσο χαλύβδωνε η θέλησή του. Από ποιο άλλο βλέμμα να κρατηθεί
η Ερμιόνη Ρουσσέτη; Από το βλέμμα του Πέτσου, από το βλέμμα του Παπαδημητρίου;
Μπορείς να κρατηθείς από το βλέμμα ενός πολιτικού; Καλά καλά δεν μπορείς να το
εστιάσεις.

H Ερμιόνη Ρουσσέτη δεν ήταν έμπειρη. Δεν ήταν σκληρόπετση. Δεν ήταν καν
«λάθος». Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής, ο Τουρκοεμάδα της επανάστασης, θ’ αναγνώριζε
εντός ολίγου μονάχα ένα «λάθος» – τον θάνατο του φοιτητή Θάνου Αξαρλιάν. Όχι,
κυρία Ερμιόνη. Ο θάνατος του δικού σας άνδρα ήταν σωστός. Ολόσωστος. Ο δικός
σας άνδρας, ο Παναγιώτης Ρουσσέτης, ο οδηγός του εκδότη Μομφερράτου, κόντεψε
να μας εξαπατήσει καθώς επιφανειακά πληρούσε τα τυπικά προλεταριακά προσόντα,
αλλά το δαιμόνιο ένστικτό μας μάς προστάτευσε από το σφάλμα. Ορθώς κατανοήσαμε
πως κατά βάθος επρόκειτο για σύμμαχο του ταξικού εχθρού – μη σας πούμε κιόλας
ότι ο Μομφερράτος μοιραζόταν μαζί του τα κέρδη από την «Απογευματινή». Αυτή
είναι η πικρή αλήθεια, κυρία Ερμιόνη. Δεν υπάρχει λόγος να ουρλιάζετε. Αν δεν
θέλετε – ή δεν αντέχετε – να την ακούσετε, ας μην ξανάρθετε στο θέατρό μας.
Ειδάλλως, θα πούμε εμείς στις ταξιθέτριες να σας πετάξουν έξω.

Ο Πέτρος Τατσόπουλος είναι συγγραφέας

Εικονογράφηση: Σπύρος Ορνεράκης