Pούβλια, μπίζνες και… εκλογές

Όταν ένα εκλογικό αποτέλεσμα είναι εξασφαλισμένο, τι μένει για να αγωνιστεί
κανείς; Όμως, ακόμη κι έτσι, στη Ρωσία υπάρχουν πολλά.

Ο Πούτιν παίζει «σκάκι». Σκίτσο από τον «Εκόνομιστ»

Δύο εκρήξεις, μια πραγματική και μια πολιτική, έχουν σημάνει την έναρξη της
εκλογικής περιόδου στη Ρωσία. H πρώτη, μια επίθεση αυτοκτονίας από Τσετσένους
αντάρτες σε μια ροκ συναυλία στη Μόσχα στις 5 Ιουλίου, σκότωσε 16 άτομα. Αν
συμβούν και άλλες τέτοιες επιθέσεις, εν όψει των προεδρικών εκλογών του
επόμενου Μαρτίου και των εκλογών για τη Δούμα τον Δεκέμβριο, θα θυμίσουν στους
Ρώσους την αποτυχία του Βλαντίμιρ Πούτιν να κλείσει το μέτωπο της Τσετσενίας,
σχεδόν τέσσερα χρόνια αφότου τον εξέλεξαν για να το κάνει, όπως ακριβώς είχε
δεσμευτεί.

H πολιτική βόμβα, η σύλληψη κορυφαίου επιχειρηματία, ήταν πιθανότατα
μεγαλύτερο σοκ για τους ξένους επενδυτές παρά για τους ίδιους τους Ρώσους. Και
αυτό επίσης σηματοδοτεί την έναρξη μιας εκλογικής εκστρατείας. Μιας
εκστρατείας, ωστόσο, όχι για τις ίδιες τις εκλογές: η νίκη του Πούτιν και η
επικράτηση στη Δούμα (την Κάτω Βουλή) των δυνάμεων που υποστηρίζουν το
Κρεμλίνο, φαίνονται εξασφαλισμένα. Πρόκειται μάλλον για έναν διαγωνισμό για το
δεύτερο «διάζωμα» εξουσίας: τη δουλειά της διαχείρισης των εκλογικών
εκστρατειών για το Κρεμλίνο. Έπαθλο, η επιρροή στην επόμενη Δούμα και
κυβέρνηση, άρα και στην προεδρική διαδοχή.

Ο Πλάτον Λεμπέντεφ, βασικός μέτοχος της Γιούκος, της μεγαλύτερης ρωσικής
εταιρείας παραγωγής πετρελαίου, συνελήφθη στις 2 Ιουλίου, κατηγορούμενος για
παράνομη απόκτηση μετοχών σε μία πολλά υποσχόμενη εταιρεία το 1994.

Σε μια χώρα όπου οι ισχυροί συλλαμβάνονται μόνο αν ενοχλήσουν κάποιον
ισχυρότερο, το γεγονός ακυρώνει τη «συμφωνία κυρίων», στην οποία είχαν
καταλήξει ο Πούτιν και κορυφαίοι επιχειρηματίες το 2000, ότι δηλαδή θα
παραβλέψει όποια παράνομα αποκτηθέντα κέρδη τους κατά τις αδίστακτες
ιδιωτικοποιήσεις της δεκαετίας του 1990, αν έμεναν πλέον καθαροί και εκτός
πολιτικής. Θεωρήθηκε επίσης ένδειξη από το Κρεμλίνο ότι ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι,
το αφεντικό της Γιούκος, είχε ξεπεράσει τα όρια, χρηματοδοτώντας ανοιχτά δύο
πολιτικά κόμματα – την Ένωση Δεξιών Δυνάμεων και το Γιάμπλοκο.