[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Το νέο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, που θα ισχύσει από το 2004,
σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ενιαίο, αφού οι τεράστιες
μισθολογικές ανισότητες παραμένουν. H μισθολογική αναρχία, η… Βαβυλωνία των
μισθών, θα εξακολουθήσει να αποτελεί το σήμα κατατεθέν της Δημόσιας Διοίκησης
και το νέο έτος. Φαίνεται ότι οι επικείμενες εκλογές αλλά και το περίφημο
πολιτικό κόστος δεν άφησαν την ηγεσία του υπουργείου Οικονομίας και
Οικονομικών να καθιερώσει ένα πραγματικά ενιαίο μισθολόγιο και αρκέστηκε σε
μια παραλλαγμένη εισοδηματική πολιτική. Ακόμη και τα οφειλόμενα αναδρομικά του
οικογενειακού επιδόματος θα δοθούν… πετσοκομμένα.

Έτσι οι περίφημοι ειδικοί λογαριασμοί θα… ζουν και θα βασιλεύουν εις βάρος
χιλιάδων χαμηλόμισθων υπαλλήλων που δίνουν από τώρα φθινοπωρινό ραντεβού για
οικονομικές διεκδικήσεις. H διαπίστωση ότι μια καθαρίστρια στο Δημόσιο παίρνει
(και θα εξακολουθεί να παίρνει) μισθό διπλάσιο από έναν διευθυντή υπουργείου,
απόφοιτο Πανεπιστημίου, σίγουρα θα συνεχίσει να προκαλεί εντάσεις. Όπως
εντάσεις θα προκαλεί το γεγονός ότι 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν
επιδόματα, με ετήσιο κόστος περίπου 150 δισ. δρχ., από ειδικούς λογαριασμούς
εκτός του τακτικού προϋπολογισμού. Και μιλάμε για επιδόματα που δεν άγγιξε το
νέο μισθολόγιο και τα οποία:

– Χορηγούνται συνολικά σε υπαλλήλους υπουργείων, ΝΠΔΔ κ.ά. χωρίς σύνδεση με
αποτελέσματα, συνθήκες εργασίας, προσόντα, π.χ. σε όλους τους υπαλλήλους του
υπουργείου Οικονομικών, ανεξαρτήτως κλάδου.

– Χορηγούνται από διάφορες πηγές, συνήθως ειδικούς λογαριασμούς, με αποτέλεσμα
να βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση όσοι διαθέτουν τέτοιες πηγές, έναντι άλλων,
π.χ. υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Μεταφορών, Οικονομίας και Οικονομικών, Υπηρεσία
Πολιτικής Αεροπορίας κ.ά.

– Χορηγούνται χωρίς πρόγραμμα και κεντρικό σχεδιασμό και υπακούουν σε πιέσεις
ισχυρών ομάδων υπαλλήλων ή συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Κοντολογίς και με το νέο μισθολόγιο θα εξακολουθεί να παραμένει το φαινόμενο
υπάλληλοι με τα ίδια τυπικά προσόντα και με τα ίδια εργασιακά καθήκοντα να
έχουν διαφορές μεταξύ τους, οι οποίες φθάνουν τα 2/3 ή και παραπάνω των
αποδοχών τους. Όλα αυτά, δυστυχώς, σημαίνουν ότι χάθηκε ακόμη μία ευκαιρία να
γίνουν ριζικές αλλαγές στο πολύπαθο μισθολόγιο που θα μπορούσε κάλλιστα να
μετονομασθεί σε… παθολόγιο.