ΣE ΠPΩTO ENIKO Kρυφά, γαλάζια ηφαίστεια…

H ιστορία έμοιαζε μπερδεμένη και παράξενη – αυστηρώς επιστημονική. Όμως τον
άφησα να τη διηγηθεί: Υποβρύχια ηφαίστεια, λέει, απρόσιτα, βαθιά (πολύ
μακρινά) εκρήγνυνται συχνά (πολύ συχνά). Από τις εκρήξεις τους δημιουργούνται
κύματα, ρεύματα, υγρές δυνάμεις, αέριες δυνάμεις, ανεμοστρόβιλοι μ’ ενέργεια
άλλοτε καταστροφική και άλλοτε λυτρωτική – πάντα θερμή.

Αυτά συμβαίνουν σε βάθη ανεξερεύνητα, σε περιοχές που δεν αγγίζεις, που δεν
βλέπεις, δεν αισθάνεσαι, δεν ζεις. Σε περιοχές που δικαιούσαι και να αγνοείς.
Εκεί, οι εκρήξεις είναι συνεχείς. Μία και μόνη, ικανή να γεννήσει τον τυφώνα.
Τον πλάθει με καυτό νερό που αναβλύζει από τον βυθό για να εξαπλωθεί στον
ωκεανό. Ένας τυφώνας από νερό καυτό που σχηματίζει κύκλους και απλώνεται σε
ένα, δύο, δέκα ή δεκαεπτά χιλιόμετρα. Ή πιο πολλά. Νερό κι αυτό, αλλά
εξαιρετικά πυκνό, παρασύρεται μακριά με ταχύτητα και δύναμη αλλόκοτη,
ταξιδεύει αποστάσεις εκατομμυρίων μέτρων, μετακινείται από ήπειρο σε ήπειρο.

Είναι νησιά κρυμμένα κάτω απ’ το νερό, είναι βουνά υποβρύχια εκείνα που
φιλοξενούν τα ηφαίστεια του βυθού. Ξέρες καταμεσής του ωκεανού, μικρά κομμάτια
γης που μοιάζουν να επιπλέουν στη θάλασσα, δεν είναι παρά ελάχιστες από τις
κορυφές της ύπαρξής τους. Εκεί, μάτια έμπειρα καταλαβαίνουν αυτό που κρύβει η
καρδιά της γης: φλοιό που ανοίγει, που διαλύεται κι αλλάζει, μάγμα καυτό που
ταξιδεύει από το κέντρο του πλανήτη, λειωμένα πετρώματα που βράζουν σε
θαλάμους απάνθρωπα ζεστούς. Ζωή, σε συνθήκες άλλες. Ζωή ευάλωτη στην αλλαγή –
τη μικρή, την ξαφνική. Ένα κύμα, λέει, μπορεί ν’ αποσταθεροποιήσει μια για
πάντα την ηρεμία στο σημείο όπου η επιφάνεια της γης και ο βυθός της θάλασσας
είναι το ίδιο ακριβώς. Μπορεί ν’ ανοίξει έναν κρατήρα, ν’ απελευθερώσει τη
λάβα του βυθού, τη ζεστασιά που από μόνη της πυροδοτεί εκρήξεις κι άλλες –
ίσως ακόμη πιο τρομακτικές.