ΣE ΠPΩTO ENIKO Tην έπνιξαν τα κύματα…

Δεν ήξερε πού πήγαινε, δεν είχε την ανάγκη να το ξέρει. Αρκούσε να δώσει
δύναμη στα πόδια, να σπρώξει το βαρκάκι ίσα να κυλήσει στην άμμο κι από ‘κεί
στη θάλασσα. Παλιό βαρκάκι – σαπισμένο, ξεφτισμένο, με σπασμένη κουπαστή και
καθρέφτη έτοιμο να διαλυθεί. Δεν το πρόσεξε – σαν τη δικαιοσύνη ή τον έρωτα,
έτσι η ματιά της ήταν: τυφλή. Από το σούρουπο και την αντηλιά, είπαν μετά. Από
σκοτάδια αιώνων και σκιές προγόνων, έμαθε τώρα κοντά.

Χωρίς μηχανή, με δυο ξύλινα κουπιά γλίστρησε το σκαρί επάνω σε ήρεμα νερά.
Έπλευσε γαλήνια μακριά, έφτασε στην απέναντι στεριά. Πλάι σε βράχια κοφτερά
και άλλα επίπεδα κινήθηκε από απόσταση, μέχρι που πήρε τη στροφή κατάκαβα. Και
τότε φάνηκε η σπηλιά! H είσοδος μεγάλη, το σκοτάδι της βαθύ. Αν τα όνειρα δεν
κρύβονταν από το φως, δύσκολα θα έστρεφε κανείς τον φόβο προς τα εκεί. Αλλά,
ευτυχώς, υπήρχε το παλιό σκαρί. Αβάρα να μη χτυπήσουμε τα βράχια, αβάρα να μην
αγριέψει η νύχτα, αβάρα να σωπήσουν οι κραυγές των γλάρων που τρόμαξαν και
σκόρπισαν παντού. Αβάρα! Και να που βρέθηκε από μέσα, τη θάλασσα απ’ τη σκοπιά
της πέτρας να κοιτά. Ψηλά υπήρχαν χελιδόνια. Βαθιά βρέθηκαν κοράλλια, ανεμώνες
χρωμάτων μοβ, κοκκινωπών, γαλάζιων κι άμμος ψιλή. Τριγύρω βράχια – μόνο
βράχια. Άγρια, σκληρά. Μα τα νερά ονειρικά.

Πωλείται τώρα η σπηλιά! Αντικειμενική αξία στα νερά, κέρδη στα βότσαλα και
υπερκέρδη στα πουλιά – πετροχελίδονα που άντεξαν τη σκουριά. Πωλείται ή
ανταλλάσσεται με μιας ζωής τη σιγουριά – όπως και να ‘χει ακριβά. «Αντίτιμο
θανάτου», είπαν στη γλώσσα τους οι κορμοράνοι που πετούν ψηλά, βουτούν βαθιά
και ξέρουν να ερμηνεύουν πιέσεις ανέμων και ρεύματα υποθαλάσσια. Μπορούσαν, μα
δεν πρόλαβαν εξήγηση να δώσουν. Τα κύματα σηκώθηκαν ψηλά, τα βράχια έπεσαν –
μέσα σε δευτερόλεπτα έπνιξαν τη σπηλιά. Πάει πια.