Δρόμοι

Δυο λόγια…

… από τον άνθρωπο που «ενσαρκώνει» με τον καλύτερο τρόπο το ταραγμένο πνεύμα
των καιρών, στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα. Ο άνθρωπός μας μιλάει στον
ΟΗΕ: «H χώρα μου δεν θα αποδεχθεί με κανέναν τρόπο να της υπαγορεύσει το
δίκαιό της μια συνάθροιση χωρών λιγότερο ή περισσότερο ολοκληρωτικών και
δικτατορικών, μια συνάθροιση νέων χωρών λιγότερο ή περισσότερο υπευθύνων. Ο
ΟΗΕ είναι ένα βήμα για εντυπωσιακές ομιλίες, υπερθεματισμούς και εκτόξευση
απειλών». Όχι. Ο άνθρωπός μας δεν είναι ο Τζορτζ Μπους (μολονότι θα τα έλεγε
και αυτός αυτά αν μπορούσε). Είναι ο Σαρλ Ντε Γκωλ πριν από τέσσερις
δεκαετίες, όταν εξέφραζε την οργή του για τις απόπειρες του ΟΗΕ να παρέμβει
στις αποικιοκρατικές πολιτικές της Γαλλίας.

Τα λόγια…

… του Γάλλου ηγέτη ο αρθρογράφος Τζιμ Χόγκλαντ τα επικαλείται στην εφημερίδα
«Ουάσιγκτον Ποστ» για να πει πως ο πρόεδρος Μπους και ίσως και ο Τόνι Μπλερ
είναι οι τελευταίοι γκωλικοί στην παγκόσμια πολιτική σκηνή – έχοντας την
επίγνωση πως αυτός ο ισχυρισμός θα κάνει πολλούς Γάλλους να ανατριχιάσουν.
Πεθαμένος εδώ και κάτι παραπάνω από 32 χρόνια, ο Ντε Γκωλ μοιάζει σήμερα να
είναι πανταχού παρών στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο, το Βερολίνο και αλλού, σε
μια εποχή που πολλά εθνικά κράτη επανεκτιμούν την αρχική σπουδή τους να πέσουν
με τα μούτρα στην παγκοσμιοποίηση. Ολοένα και περισσότερο επιστρέφουν στην
εθνική ισχύ και την εθνική δόξα, σαν να είναι αυτά τα πολυτιμότερα αγαθά.
Κάπως έτσι είναι ο ορισμός του γκωλισμού.

Καλώς (και) κακώς…

… οι περισσότερες διεθνείς συναλλαγές σήμερα έχουν γίνει διμερείς υποθέσεις.
Τόσο το Πεντάγωνο του Ράμσφελντ όσο και το υπουργείο Εξωτερικών του Σιράκ
εργάζονται το ίδιο πυρετωδώς για να υπερκεράσουν το ΝΑΤΟ και να
«τσιμπολογήσουν» συμμάχους. Από το εμπόριο μέχρι την άμυνα, γινόμαστε μάρτυρες
μιας επανεθνικοποίησης της στρατηγικής. Άραγε θα είχαν συμβεί αυτά, αν οι
δεκαεννιά Άραβες δεν είχαν οδηγήσει τα αεροπλάνα που κατέλαβαν εκείνη την 11η
Σεπτεμβρίου καταπάνω στους πύργους του Μανχάταν και του Πενταγώνου,
προκαλώντας έτσι έναν παγκόσμιο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας;

Mais oui!..

… σαν να ακούμε κιόλας τον Γάλλο στρατηγό και ηγέτη όλων των ακραιφνών
Γάλλων να φωνάζει εκνευρισμένος. Εσείς οι Αγγλοαμερικάνοι δεν δίνετε ποτέ
προσοχή στις μεγάλες τάσεις της Ιστορίας (ούτε καν στην ίδια την Ιστορία, θα
μπορούσε να προσθέσει, και με το δίκιο του). Ίσως είναι επίκαιρο να θυμηθούμε
εδώ πως ο Ντε Γκωλ, όταν τον είχαν ρωτήσει κάποτε για τον ρόλο του, είχε πει
πως είναι κάτι σαν εθνικός ψυχίατρος, ο οποίος ασχολιόταν με τα τραύματα που
είχαν προκαλέσει στη Γαλλία η ήττα από τους Γερμανούς στον Δεύτερο Παγκόσμιο
Πόλεμο και η απώλεια των αποικιών της. Σαν τέτοιους ψυχιάτρους θα μπορούσαμε
σήμερα να δούμε πολλούς ηγέτες, καθώς η διεθνής πολιτική σκηνή μοιάζει ολοένα
και περισσότερο με ένα απέραντο φρενοκομείο.