TPITH AΠOΨH Ολική επαναφορά

Το χαμόγελο των επισήμων με τις μεγάλες στολές και τα χρυσά δόντια το
πρόσφεραν στους φωτογράφους της Μεραρχίας

Θ. Βαής, Διογένης

Δεν κατάλαβα ποτέ πώς κινούνται οι λεγόμενοι αντι-Σημιτικοί (είτε αυτοί
συγκροτούν την εσωκομματική αντιπολίτευση είτε βιώνουν λάθρα σε διάφορα
κυβερνητικά πόστα). Επί επτά συναπτά χρόνια συνεχώς απειλούν, διαδίδουν ότι
όπου να ‘ναι θα αλλάξουν το σκηνικό και πάντα υφίστανται ως κότες ή πάπιες τις
εξοστρακιστικές ή φυγόκεντρες κινήσεις του Πρωθυπουργού και Προέδρου τους.

Αρκεί η κομματική πειθαρχία κι αυτοσυγκράτηση για να εξηγήσουν το φαινόμενο;
Αρκεί η καχυποψία μεταξύ των δελφίνων των διαφόρων «στρατοπέδων»; Αρκεί η
φθορά – ίσως και η διαφθορά – πολλών υψηλόβαθμων στελεχών και κατ’ επέκταση η
απαγόρευση δράσης πέραν προδιαγραφέντων ορίων;

Ή μήπως τελικά ο Σημίτης είναι ο μαέστρος κι αυτοί δεν κάνουν ούτε για
ξεκουρντισμένα βιολιά;

Αν τους πήρε τον αέρα γιατί φωνάζουν; Αν αυτοί (νομίζουν ότι) έχουν το πάνω
χέρι γιατί καταπίνουν το πικρό ή χρυσωμένο χάπι προσποιούμενοι ότι έχουν
ετοιμάσει ένα happy end;

H προσωπική μου άποψη είναι ότι ο Πρωθυπουργός «καίει» έναν – έναν τους
(πραγματικά ή δυνητικά ή συμβολικά) αντιπάλους του μ’ έναν πολύ απλό τρόπο:

Τους απο-γυμνώνει πολιτικά [άλλοτε με δεξιόστροφες κι άλλοτε με
(κεντρο)αριστερόστροφες πολιτικές] και ύστερα τους απ-αξιώνει κοινωνικά
(οικειοποιούμενος ο ίδιος προσωπικά όλες τις μεγάλες επιτυχίες).

Μόνον έτσι εξηγείται το γεγονός ότι φιλολαϊκοί ή τεχνοκράτες πολιτικοί, media
oriented ή κομματικοί πολιτικοί, πρώην, νυν και αεί αυλικοί, όλοι και όλες
τρέχουν λαχανιασμένοι πίσω από τους χρησμούς ή τους τακτικισμούς του Μαξίμου
(πολλάκις αυτοταπεινωνόμενοι και συχνάκις αλληλογελοιοποιούμενοι).

Ο Πρωθυπουργός κινείται άνετα ανάμεσα στο μεγαλοαστικό παρελθόν, το
σοσιαλιστικό παρόν και το ευρω-ατλαντικό αύριο. Οι άλλοι απλώς έχουν ζαλιστεί.
Έχουν πάθει ιδεολογικό jet lag.

Το υπουργείο Εξωτερικών (και ο υπουργός;) χρηματοδοτεί ΜηΚυΟ, το οποίο εξάγει
συμπεράσματα (π.χ. για το traffic King) που στρέφονται κατά της χώρας μας.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης (και ο υπουργός;) καταρτίζει και συνυπογράφει
συμφωνίες «αιχμαλωσίας και παράδοσης» που θα τον κατα-γράψουν στην ιστορία ως
κερκοπορτιέρη της Δημοκρατίας.

Το υπουργείο Παιδείας (και ο υπουργός;) επαναφέρει στην ημερήσια διάταξη και
παραδίδει τα Πανεπιστήμια σε ακροδεξιούς, πρώην χουντικούς, παρανοϊκούς,
μαφιόζους (αυτό κι αν είναι «κατάληψη»).

Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας (και ο υπουργός;) έχει μετατραπεί σε «βοήθεια
Μάρσαλ» για άγρα ψήφων, το υπουργείο Οικονομίας (και ο υπουργός;) λατρεύει
τους αριθμούς και μοιάζει να μισεί τους ανθρώπους (κυρίως του πνεύματος).

Μέλη του Εκτελεστικού Γραφείου φωτογραφίζονται σε βασιλικές σουίτες και
διαφημίζουν οίκους μόδας.

Μέλη των Γραφείων του Πρωθυπουργού διακινούν επιρροή σε δικαστικούς, σε
πρυτάνεις, σε βιομηχάνους, σε εφοπλιστές (χωρίς διάκριση και χωρίς οσμή) όλοι
έχουν χάσει τον μπούσουλα. Όλοι πλην του Πρωθυπουργού. Αυτός ξέρει τι κάνει.

Αυτοί που δεν κατανοούν ή διαφωνούν γιατί δεν φεύγουν; Προτιμούν την
ετοιμόρροπη καρέκλα τους;

Αυτοί που συμφωνούν (είτε κατανοούν είτε όχι) γιατί δεν βγαίνουν να το
φωνάξουν;

Το εσωκομματικό παιχνίδι του ΠΑΣΟΚ έχει μόνον ένα νικητή και φοβάμαι ότι θα
έχει ένα μόνο δρόμο.

Ολική επαναφορά σημαίνει συντηρητική παλινόρθωση ή σοσιαλδημοκρατική
επανόρθωση;

H χώρα μας γερνάει σαν την Ευρώπη ή ξαναγεννιέται;

Ποιες δυνάμεις – του μόχθου ή του κεφαλαίου – χαίρονται για τη νέα κατάσταση;

That’s the question.

Την απάντηση όμως σ’ αυτά τα ερωτήματα – ελλείψει σοβαρού φορέα ή πολιτικού
που ν’ αρθρώνει τον άλλο λόγο και να προωθεί την άλλη εκδοχή – μόνον ο λαός
μπορεί να τη δώσει και όπως φαίνεται μόνος του ο Σημίτης θα την παραλάβει.

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.