[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Να που φτάσαμε και στα δύσκολα. Για κάποιους ή μάλλον κάποιον, στα πάρα
πολύ δύσκολα. Στις απολογίες των κατηγορουμένων για τη 17N. Τι θα πουν άραγε
τώρα; Χωρίς περίστροφα στον κρόταφο, χωρίς παραισθησιογόνα, πορτοκαλάδες και
απειλές; Το παρασκήνιο βοά. Κάτι ακούγεται για πιέσεις, για τις οποίες οι
διωκτικές αρχές δεν φέρουν καμιά ευθύνη. Ποιος τις ασκεί σε ποιον λοιπόν; Αν
προσεγγίσουμε το ζήτημα με τη λογική, μια απάντηση προκύπτει σαφώς. Οι
εμμένοντες στην αρχική τους απολογία, εκείνοι δηλαδή που δεν έχουν ισχυριστεί
ότι ομολόγησαν ψευδώς υπό το κράτος ψυχολογικής ή σωματικής βίας και, όπως
δηλώνουν, προτίθενται να τηρήσουν την ίδια στάση έως το τέλος, βρίσκονται από
καιρό στο μάτι του… κυκλώνα. Που δεν αποκλείεται να έχει μορφή ανθρώπου…
Εσύ επιλέγεις αυτήν την οδό. Της αυτοκάθαρσης. Εγώ τι σου φταίω; Εύλογο το
ερώτημα καθώς, αν ανατρέξουμε λίγο στο παρελθόν, οι τρεις που δεν αρνούνται
την ανάμειξή τους στη 17N δεν περιορίζονται μόνο στα δικά τους. Κάνουν λόγο –
εκτός των άλλων – για ένα πρόσωπο που αγωνίζεται με κάθε τρόπο να μείνει
απέξω. Επειδή μάλιστα πιστεύει πως το έχει μέχρι στιγμής καταφέρει (κάτι με
την αμφισβήτηση των μαρτύρων και της γνησιότητας των πειστηρίων, κάτι με τις
αναθεωρήσεις των απολογιών των περισσότερων κατηγορουμένων που επίσης τον
κατονόμαζαν) τι μένει; Να μαζέψουν οι τρεις… ισχυρογνώμονες τη γλώσσα τους.
Ούτως ή άλλως, ακόμη και με εκείνους που τα παίρνουν όλα ή μερικά πίσω, τα
πράγματα δεν θα είναι καθόλου εύκολα στο στάδιο των απολογιών. Έστω και αν το
δικαστήριο δεχθεί την ένσταση της υπεράσπισης και χαρακτηρίσει άκυρες τις
προανακριτικές απολογίες. Οι ερωτήσεις αναμένονται τόσο πιεστικές, ώστε η
«γραμμή» κινδυνεύει να στραβώσει. Λάμπρος εδώ, Λάμπρος εκεί, ποιος είναι
τελικά αυτός ο Λάμπρος, ο μεγάλος αρχηγός; Πεδίο μάχης ο χώρος του κοινού
προαυλισμού. Κονδύλης, Τσελέντης, Τέλιος στριμωγμένοι στον… τοίχο. Ούτε
ψύλλος στον κόρφο τους δεν θα θέλαμε να είμαστε!