«Φοβάμαι πως σχεδίαζε το τέλειο έγκλημα»

Το σύνδρομο ήταν – όπως κάθε σύνδρομο που σέβεται τον εαυτό του – αγνώστου
αιτιολογίας. Εμφανιζόταν κάθε φορά – εδώ και μία διετία – με τα ίδια κλινικά
συμπτώματα. Στον ίδιο πάντα χώρο – Τζάνειο Νοσοκομείο. Στην ίδια Κλινική – τη
Νευροχειρουργική. Στα ίδια ακριβώς άτομα – τους νευροχειρουργούς επιμελητές A’
Γιάννη Τζίκα και Ηρακλή Παλιβίδα.

Τζάνειο Νοσοκομείο. Εδώ εκτυλίχθηκε η απίστευτη ιστορία με τον γιατρό που «δηλητηρίαζε» με αναισθητικό τους συναδέλφους του

Το σύνδρομο δεν είχε οργανικό υπόστρωμα – παρά τις αναρίθμητες εξετάσεις, δεν
διαγνώστηκε καμιά παθολογική αιτία. Παραδόξως, είχε και ιδιαίτερες προτιμήσεις
όσον αφορά τις ώρες και τις ημέρες. Επέλεγε να «χτυπήσει» τα θύματά του πάντα
λίγο πριν από το μεσημέρι – 11 με 1. Πάντα τις εργάσιμες ημέρες και πάντα στο
νοσοκομείο – ποτέ απογεύματα, Σαββατοκύριακα, αργίες ή διακοπές…

H αναζήτηση υπήρξε αγωνιώδης, αλλά πουθενά στη διεθνή βιβλιογραφία δεν
εντοπίστηκε καταχωρημένο κάτι σχετικό. Έτσι το σύνδρομο πήρε το όνομα των
θυμάτων του: «Σύνδρομο Τζίκα – Παλιβίδα»! Και με αυτό το όνομα «σερνόταν»
στους διαδρόμους, τους ορόφους και τα γραφεία του «Τζανείου» αλλά και άλλων
δημόσιων νοσοκομείων…

Μαζί με το σύνδρομο «σέρνονταν» και άλλες φήμες. Αρκετοί γιατροί μιλούσαν για
τους «εξαρτημένους» συναδέλφους τους! Επιστημονική εξήγηση δεν υπήρχε, άρα
ήταν ή αλκοολικοί ή τοξικομανείς, αφού συχνά πυκνά έχαναν τις αισθήσεις τους,
τρέκλιζαν στους διαδρόμους, μπερδευόταν η γλώσσα τους, σωριάζονταν στο πάτωμα
την ώρα που εξέταζαν ασθενείς ή χρειάζονταν αντικατάσταση λίγο πριν μπουν στο
χειρουργείο γιατί «ναρκώθηκαν» πριν από τον… ασθενή!

Βαθύς αιφνίδιος ύπνος. H τελική παρενέργεια του συνδρόμου ήταν μία και
μοναδική: βαθύς αιφνίδιος ύπνος που κρατούσε στην καλύτερη περίπτωση 3 και στη
χειρότερη 36 ώρες – βλέπε Τζίκας, Φεβρουάριος του 2002!. Οι «διαβολικές
συμπτώσεις» ήταν διαβολικές, μα καθόλου συμπτώσεις. Το σύνδρομο είχε τελικά
οργανικό υπόστρωμα: λέγεται Dormicum και είναι ένα ισχυρό κατασταλτικό του
κεντρικού νευρικού συστήματος που χρησιμοποιούν οι αναισθησιολόγοι αλλά και οι
χειρουργοί που θέλουν να κρατήσουν υπό καταστολή και μηχανική υποστήριξη της
αναπνοής έναν ασθενή τους. Είχε και δράστη: τον νευροχειρουργό Γιώργο Ζωρνατζή
που «κοίμιζε» συστηματικά τους συναδέλφους του, αποσκοπώντας «στην ηθική,
επιστημονική και κοινωνική μας απαξίωση, στην επαγγελματική και γιατί όχι και
στη βιολογική μας εξόντωση», όπως αναφέρει στα «NEA» ο Γιάννης Τζίκας.

Είναι η πρώτη φορά που ο κ. Τζίκας μιλά για το θέμα που προκάλεσε πριν από 23
ημέρες όχι μόνο πανελλήνιο αλλά και διεθνή σάλο. Και αφήνει αιχμές κατά του
Γιώργου Ζωρνατζή: «Πολύ φοβάμαι πως σχεδίαζε το τέλειο έγκλημα».

Χρόνιο… μίσος. Οι τρεις νευροχειρουργοί ξεκίνησαν και συνεχίζουν μαζί
εδώ και 18 χρόνια την καριέρα τους στις ίδιες ομάδες και τα ίδια νοσοκομεία.
Πρόκειται για… προαιώνιο μίσος; «Πραγματικά, δεν ξέρω πόσο κρατά αυτή η
κολόνια» απαντά ο κ. Τζίκας. «H θέση και η στάση της Κλινικής, που
διαμορφώθηκε ύστερα από τόσα χρόνια συνύπαρξης, ήταν η ομαδική δουλειά. Για
κάθε ασθενή αποφασίζαμε όλοι μαζί…».

Το «όλοι μαζί» δεν συμπεριλαμβάνει όμως τον Γ. Ζωρνατζή, όπως εξηγεί ο κ.
Τζίκας: «Ήταν πάντα ένα ξένο σώμα που δεν κατάφερε ποτέ να ενσωματωθεί στην
ομάδα. Ιδιόρρυθμος άνθρωπος όχι μόνο στη συνεργασία αλλά και στην “καλημέρα”
του. Ήταν το μόνιμο πρόβλημα της Κλινικής, ένας άνθρωπος μη δεδομένος! Δεν
είχαμε κόντρες – για να διαπληκτισθείς με κάποιον πρέπει να είναι… παρών. Ο
κ. Ζωρνατζής εμφανιζόταν 11 παρά και έφευγε 1 παρά. Την ώρα εκείνη οι δουλειές
της Κλινικής ήταν τελειωμένες από τους υπόλοιπους. Δεν τον έβαλε κανείς στην
άκρη, μόνος του μπήκε!».

Το σχέδιο εξόντωσης… Ο δράστης ισχυρίζεται στις καταθέσεις του ότι
«δηλητηρίαζε» τους καφέδες των συναδέλφων του – κυρίως του Τζίκα και όχι τόσο
του Παλιβίδα, τον οποίο πολύ εκτιμά, αλλά έκανε ο ίδιος το λάθος και έπινε
καφέ από το ποτηράκι του πρώτου(!) – γιατί ήθελε να εκδικηθεί τον Τζίκα, αφού
εκείνος του είχε κάνει μαύρη τη ζωή, κόβοντάς του την πρόσβαση στα
χειρουργεία, κλείνοντάς τον μέσα τα Σαββατοκύριακα και τα τριήμερα,
κανονίζοντας την άδειά του, σε ποια συνέδρια θα πάει – αποκλείοντάς τον από
κάποια – και ποιες εργασίες θα ανακοινώσει…

«Είναι αστειότητες όλα αυτά», λέει ο κ. Τζίκας. «Δεν υπάρχει στοιχειώδης
απάντηση γιατί δεν είχα καν αρμοδιότητες να κάνω όλα αυτά. Το πραγματικό
κίνητρο είναι απλούστατο και είναι σαν το αυγό του Κολόμβου: Όταν δεν μπορείς
να συναγωνιστείς και να φτάσεις εκεί που βρίσκονται οι άλλοι με υγιείς
τρόπους, τότε φροντίζεις να τους κατεβάσεις, να τους μειώσεις. Και αυτό έκανε
ο Ζωρνατζής για δύο ολόκληρα χρόνια “δουλεύοντας” το σχέδιό του σε πολλαπλά
επίπεδα. Από τη μια μας “δηλητηρίαζε” με Dormicum και από την άλλη μας
διέβαλλε συστηματικά ρίχνοντας τόνους λάσπης εναντίον μας στους γιατρούς, τις
νοσηλεύτριες, τους τραυματιοφορείς, αλλά και τους ασθενείς και τους συγγενείς
τους…».

«Έπεσα πάνω σε τρία αυτοκίνητα…». Πόσες φορές «δηλητηριάστηκαν» οι
καφέδες των δύο νευροχειρουργών; «Δυο – τρεις μόνο» ισχυρίζεται ο δράστης.
«Ουκ έστιν αριθμός», λέει ο κ. Τζίκας. «Τα επεισόδια ήταν διαδοχικά, πότε σε
μένα, πότε στον Παλιβίδα και είναι δεκάδες! Ο ισχυρισμός του ότι ο Παλιβίδας
έπαιρνε κατά λάθος τη “δόση” του δεν ισχύει αφού παρουσίασε το σύνδρομο και
ημέρες που εγώ έλειπα! Το ανέκδοτο σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι στην κατάθεσή
του ισχυρίζεται ότι η πραγματική του επιθυμία ήταν να με δείρει, αλλά δεν του
το επέτρεπε αυτό η οικογενειακή του αγωγή, η κοινωνική του θέση και η…
παιδεία του! Έτσι προτίμησε το Dormicum».

Τα συμπτώματα ήταν πάντα ίδια. H ένταση διέφερε, ανάλογα με τη «δόση» του
φαρμάκου και πόσο καφέ προλάβαιναν να πιουν τα θύματα. Τρεις φορές ο Γιάννης
Τζίκας σωριάστηκε αναίσθητος έξω από το σπίτι του: «Αν ήταν 100 μέτρα
μακρύτερα το σπίτι θα σκότωνα κάποιον στον δρόμο ή θα σκοτωνόμουν ο ίδιος. Και
στις δύο περιπτώσεις θα έλεγαν ο “τοξικομανής” γιατρός που πήρε κάποιον στον
λαιμό του ή έφαγε το κεφάλι του. Μια άλλη φορά με πήρε ο ύπνος στο τιμόνι και
έπεσα πάνω σε τρία, ευτυχώς σταθμευμένα, αυτοκίνητα… Χρειάστηκε να
αντικατασταθώ σε αρκετές εφημερίες μου και μια φορά την ώρα που ετοιμαζόμουν
για χειρουργείο ναρκώθηκα και ξύπνησα μαζί με τον ασθενή μου – εγώ μέσα στην
καλή χαρά και εκείνος χειρουργημένος…».

H απίστευτη αποκάλυψη . H τελευταία φορά που πήρε εν αγνοία του
Dormicum ήταν στις 26 Φεβρουαρίου: «Την ώρα που ήμουν αναίσθητος μού έκαναν
εγκεφαλογράφημα και η μόνη εξήγηση που δόθηκε ήταν φαρμακευτικός ύπνος.
Έφτασαν στο σημείο να ρωτάνε τη γυναίκα μου αν παίρνω ναρκωτικά. Έστειλαν αίμα
και ούρα στο τοξικολογικό εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποδείχθηκε ότι
είχα στο αίμα μου θεραπευτικά επίπεδα του Dormicum. Ήταν τόσο παρανοϊκό που
αμφισβήτησα ζωηρώς το αποτέλεσμα αλλά και την αξιοπιστία του εργαστηρίου…»

Μπήκε όμως σε σκέψεις και άρχισε να προσέχει. H πρώτη λογική εξήγηση ήταν ότι
κάτι συνέβαινε με τα πόσιμα υγρά μέσα στο νοσοκομείο. Έφερνε πάντα καφέδες,
έπινε λίγες γουλιές και ύστερα «παρατούσε» προκλητικά τα ποτηράκια-δολώματα
δεξιά και αριστερά στα γραφεία. Τον είδε, μια, δυο, τρεις, πέντε φορές. Να
πηγαίνει κοντά στον καφέ, με μια ανασηκωμένη εφημερίδα και κάτι να ρίχνει
μέσα. Ήθελε να βεβαιωθεί και έστελνε τα δείγματα προς εξέταση. Είχαν όλα
Dormicum. Στις 11 Ιουνίου πήγε στην Ασφάλεια Πειραιώς: «Κατέθεσα και
συνεννοήθηκα μαζί τους να τους καλέσω όταν ξανασυμβεί…».

Συνέβη την επομένη, 10.30 το πρωί: « Ήμασταν όλοι μέσα, αλλά κανείς άλλος δεν
τον αντιλήφθηκε. Χωρίς να με ακούσουν, πήρα από το κινητό μου την Ασφάλεια. Σε
πέντε λεπτά εισέβαλαν στα γραφεία. Όλοι πάθανε πανικό… ».

Στη σωματική έρευνα που έγινε στον Ζωρνατζή βρέθηκαν τέσσερις σύριγγες – οι
τρεις γεμάτες – στις τσέπες της μπλούζας του και άλλες τέσσερις στο παντελόνι
του. «Είναι υγρό για τους φακούς επαφής μου», είπε σαστισμένος εκείνος. Σε
ελάχιστο χρόνο είχε ομολογήσει ότι περιείχαν Dormicum και ότι ήταν εκείνος που
έριχνε το δραστικό φάρμακο στους καφέδες…

Και ασθενείς με το ίδιο… σύνδρομο!

Υπάρχει και η εισαγγελική εντολή να ανοιχθούν ιατρικοί φάκελοι και να
διερευνηθούν πιθανώς ανεξήγητοι θάνατοι ασθενών – πράγμα που ήδη γίνεται. Το
σκεπτικό είναι μήπως οι γιατροί-θύματα χειρούργησαν κάποιες φορές υπό την
επήρεια του αναισθητικού φαρμάκου: «Όχι, δεν συνέβη ποτέ αυτό», με
διαβεβαιώνει ο κ. Τζίκας. «Αναγνωρίζοντας τα πρόδρομα συμπτώματα φροντίζανε οι
συνάδελφοι να μας αντικαταστήσουν». Σύμφωνα με πληροφορίες μας, τα συμπτώματα
του παράξενου συνδρόμου Τζίκα- αλιβίδα εμφανίστηκαν 6 έως 8 φορές και σε
ασθενείς που μόλις είχαν χειρουργηθεί, είχαν βγει από το χειρουργείο
διαυγέστατοι και ξαφνικά έπεφταν σε… λήθαργο και συνέρχονταν ύστερα από
λίγες ώρες. Μετά μάλιστα τη δημοσιοποίηση του θέματος, η Κλινική δέχεται
τηλεφωνήματα από ασθενείς που θυμούνται ότι τους συνέβη κάτι ανάλογο.
«Αληθεύουν αυτές οι πληροφορίες;», επιμένω να ρωτώ τον κ. Τζίκα. «Είναι πολλά
που δεν μπορώ να σας πω, αλλά θα ακουστούν στο δικαστήριο», απαντά εκείνος.

«H ενδοφλέβια χορήγηση χλωριούχου καλίου είναι μη ανιχνεύσιμη»

Σε δεύτερη έρευνα που έγινε στο δεύτερο σακίδιο που κουβαλούσε ο Ζωρνατζής,
διαπιστώθηκε ότι κατείχε πληθώρα δραστικών φαρμάκων και πολλά που εμπίπτουν
στον νόμο περί ναρκωτικών. Ανάμεσά τους υπήρχαν και επτά «αθώες» αμπούλες
χλωριούχου καλίου, που μόνο «αθώες» δεν είναι κατά τον κ. Τζίκα: «H ενδοφλέβια
χορήγηση ατόφιου χλωριούχου καλίου σε στέλνει μέσα σε δευτερόλεπτα αδιάβαστο
στον άλλο κόσμο, αφού προκαλεί φοβερή υπερκοιλιακή ταχυκαρδία και κοιλιακή
μαρμαρυγή, με αποτέλεσμα την καρδιακή ανακοπή. Και η ηλικία των 49, όπως
καταλαβαίνετε, είναι επίφοβη για κάτι τέτοιο! Πολύ φοβάμαι ότι στη διάρκεια
κάποιας από τις απανωτές μου νοσηλείες στη δική μας Κλινική λόγω… συνδρόμου,
θα “έφευγα” δίχως κανείς να καταλάβει τίποτα, αφού η ενδοφλέβια χορήγηση
χλωριούχου καλίου είναι μη ανιχνεύσιμη μετά θάνατον! Είναι το τέλειο
έγκλημα…».