ΣE ΠPΩTO ENIKO Παραχαράκτης για δύο λεπτά

Το βλέμμα της με διαπερνά. Αισθάνομαι ότι όλα έχουν σταματήσει και όλοι
περιμένουν την ετυμηγορία: «ένοχη». Τα δευτερόλεπτα περνούν κι εκείνη,
άτεγκτος δικαστής, κοιτάζει μια εμένα, μια το πενηντάευρω που της είχα δώσει.
Αρχίζω να φαντάζομαι τη συνέχεια: το μηχανάκι θα δείξει ότι είναι πλαστό. Δεν
με νοιάζει εκείνη τη στιγμή ότι η τράπεζα με κορόιδεψε και άντε ν’ αποδείξω
ότι δεν προμηθεύτηκα το πλαστό χαρτονόμισμα από κάποιο οργανωμένο κύκλωμα για
να το «σπρώξω» στην αγορά.

Σε λίγο θα βρεθώ στα κρατητήρια. Θα συρθώ, η άφταιγη, στα δικαστήρια. Γιατί,
δεν μπορεί, αυτή έχει πείρα. Για να κοιτάζει έτσι, έχει κιόλας καταλάβει ότι
το πενηντάρικό μου είναι πλαστό. Έχει πείρα αυτή, τόσα λεφτά περνούν από τα
χέρια της. Γιατί αλλιώς, γιατί να κοιτάζει τόσο απαξιωτικά την καημένη την
πελάτισσα που έχει ιδρώσει και δεν φταίει ο καύσωνας;

Φωνάζει κι άλλη συνάδελφό της για να δει το σώμα του εγκλήματός μου. Ώσπου
γίνεται το θαύμα. H δεύτερη υπάλληλος πατάει ένα κουμπάκι στο μηχάνημα και
εκείνο λειτουργεί κανονικά. Το πενηντάρικό μου πέρασε το τεστ. Με έβγαλε
ασπροπρόσωπη. Μπορώ ξανά να κοιτάξω τους γύρω μου στα μάτια. Δεν είμαι ένοχη.
Συνέρχομαι και ετοιμάζομαι να αποχωρήσω με ψηλά το κεφάλι. «Από ‘δω και πέρα
θα πληρώνω μόνο με κάρτες», σκέφτομαι. Τη βλέπω όμως να μου δίνει ρέστα δύο
δεκάευρα. Παίρνω το αίμα μου πίσω. Είναι η δική της σειρά να ζήσει δύο λεπτά
ενοχής. Σηκώνω επιδεικτικά το δάχτυλο και με σταθερή φωνή, που δεν σηκώνει
αντιρρήσεις, της λέω: «Από το μηχάνημα πρώτα, από το μηχάνημα. Μπορεί να είναι
πλαστά αυτά που μου δίνετε εσείς…».