Για θυμήσου…

Μία ομάδα ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού και της Προοδευτικής, που υπηρετούσαν τη θητεία τους στο Λιμενικό Σώμα, μετέχουν στην Εθνική Ενόπλων το 1958 και ξεκουράζονται στο «Βιλάρ» της Μαγκουφάνας. Διακρίνονται από τα αριστερά: Μιχάλης Σούλανδρος (Ολυμπιακός), Τάσος Σουρούνης (Προοδευτική), Σάββας Θεοδωρίδης (Ολυμπιακός), Πέτρος Χριστοφίδης (Προοδευτική), Αντώνης Ποσειδών και Νίκος Αλέφαντος (Ολυμπιακός). Ο Ηλίας Υφαντής (Ολυμπιακός) οριζοντιωμένος στα πόδια του φίλων του

Μπορεί να μην υπήρχαν τα μεγάλα συμβόλαια του επαγγελματισμού, μπορεί οι
ποδοσφαιριστές να μην ήταν εκατομμυριούχοι και γενικώς να μην είχαν υψηλές
αμοιβές, διέθεταν όμως κάτι πολύ πιο σημαντικό απ’ όλα αυτά. Το χαμόγελο και
την ανθρωπιά που τους έφερνε ευτυχία. Πριν από κάθε σημαντικό ποδοσφαιρικό
αγώνα, οι ομάδες του ΠΟΚ, τη δεκαετία 1955-1965, φρόντιζαν για την ανάπαυση
και την ηρεμία των παικτών και τους πήγαιναν σε ξενοδοχεία και μάλιστα σε
περιοχές των βορείων προαστίων όπως βασίλευε, τότε, απόλυτη ησυχία, αφού τα
ξενοδοχεία ήταν, πράγματι, πνιγμένα μέσα στο πράσινο. Τα πιο χάι της εποχής
ήταν το «Σεσίλ» και του «Απέργη» στο Κεφαλάρι Κηφισιάς, η «Αριάδνη» στην Εκάλη
και το περίφημο «Βιλάρ» στη Μαγκουφάνα (σημερινή Πεύκη). Βέβαια η εικόνα τότε
ήταν εντελώς διαφορετική από τη σημερινή. Για να πούμε την αλήθεια, αυτή η
εικόνα μοιάζει φανταστική σήμερα. Τα κτίρια που στέγαζαν τα ξενοδοχεία ήταν
βυθισμένα στο πράσινο, αφού η Εκάλη και η Μαγκουφάνα μέχρι το 1962 ήταν δάση!

Σε τέτοιο περιβάλλον ξεκουράζονταν οι ποδοσφαιριστές. Εκτός του ΠΟΚ όμως, στα
τέσσερα αυτά ξενοδοχεία αναπαύονταν και οι παίκτες των Εθνικών ομάδων: Ανδρών,
Ενόπλων και Νέων, πριν από τις διεθνείς συναντήσεις. Ο περιβάλλων χώρος και η
ψυχική ενότητα των παικτών δημιουργούσε μια ατμόσφαιρα μοναδική. Οι
προπονήσεις των ποδοσφαιριστών πριν από τους κρίσιμους αγώνες, τότε, γίνονταν
στους γύρω χώρους των ξενοδοχείων.