ΠINA MΠAΟYΣ Ψηλοτάκουνες γόβες για χτένι!

H Πίνα Μπάους κάτι έπαθε. Κι έβαλε στο χοροθεατρικό της σύμπαν νότες
αισιοδοξίας, με τις οποίες υπέβαλλε τα σέβη της στο Παρίσι, ξαφνιάζοντας το
κοινό της που έχει συνηθίσει το Χοροθέατρο του Βούπερταλ να είναι κατηφές,
μελαγχολικό, δύσθυμο. «Για τα παιδιά τού χθες, του σήμερα και του αύριο» είναι
το νέο έργο της Γερμανίδας χορογράφου. Ένα έργο απόλυτα μινιμαλιστικό στη
σκηνογραφική του σύλληψη, με ένα ντεκόρ κατάλευκο στο οποίο η Πίνα Μπάους
έκανε πράξη τις επιθυμίες της. Σαν μια άλλη «Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων»,
έδωσε οδηγίες στους δεκατέσσερις χορευτές της να κάνουν ό,τι τους περνούσε από
το κεφάλι. Όπως το να χτενίζουν τα μαλλιά τους με μια ψηλοτάκουνη γόβα,
κάνοντας το ίδιο στους θεατές των πρώτων σειρών.

H Πίνα Μπάους, μετά το πληθωρικό «Instambul Project» που παρουσίασε στην
Κωνσταντινούπολη και προκάλεσε αίσθηση στον τουρκικό Τύπο, με την προσέγγισή
της – ότι στην Κωνσταντινούπολη επιβιώνει κανείς κάνοντας χαμάμ, τρώγοντας
λουκούμια και υπακούοντας στον άντρα-αφέντη -, επέστρεψε στο Βούπερταλ για να
δουλέψει με απόλυτη μυστικότητα αυτό το έργο που λάτρεψε πολύ.

Σε αυτό το θέαμα οι άντρες είναι καλύτεροι από τις γυναίκες, οι οποίες
ωστόσο διατηρούν, όπως πάντα, τη φύλαξη της ταυτότητας της εστίας. Οι γυναίκες
δεν έχουν ανανεωθεί και χορεύουν περισσότερο σόλο κομμάτια, καθεμία το δικό
της νούμερο – το σκετς του καμπαρέ, την καρικατούρα. Οι άνδρες,
νεοεισερχόμενοι οι περισσότεροι στην ομάδα Μπάους, χορεύουν σε σύνολα, με την
ένταση μιας γροθιάς που πέφτει πάνω σε ένα κλειδωμένο σώμα ή με μια βραδύτητα
που μαστιγώνει το λευκό σκηνικό και προκαλεί την ηδονική μελαγχολία, τόσο
γνωστή στους χορευτές του Βούπερταλ.

Πρόκειται για έναν χορό φιλιών. Και ο συνθέτης Νίκολας Φρίτζε συνέθεσε ένα
κοντσέρτο φιλιών. Φιλιά όμως που μοιάζουν με αυτά της πραγματικής ζωής. Από
εκείνα δηλαδή που σπάνια δίνονται δωρεάν και που υπακούουν στον κανόνα «τι μου
δίνεις για να σε φιλήσω;». Οι εναγκαλισμοί των χορευτικών ζευγαριών, ο χορός
των σωμάτων τους καταλήγει σε απόπειρα πνιγμού. Ο Λουτζ Φόρστερ, στον ρόλο του
παιδιού, διηγείται πως ο ήλιος έγινε αιχμάλωτος ενός ψηλού δέντρου και πως ο
σκίουρος που τον έσωσε γέννησε την πρώτη νυχτερίδα. Είναι η στιγμή που η
μουσική γίνεται τραγούδι: «Ι Put a Spell on You». Είναι αυτό ακριβώς που κάνει
η Πίνα Μπάους στο κοινό της, με το να ρίχνει τα μάγια της, υπομειδιώντας κάτω
από την κάπα της.