[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Τα δικά σου, δικά μου και τα δικά μου, δικά μου», έλεγε ο τετραπέρατος
Καραγκιόζης που μου τον θύμισε η ιστορία με τα πλαστά ευρώ που όλο και απλώνει
τα πλοκάμια της στην ελληνική κοινωνία. Αλήθεια, γιατί δοκιμάζουν στο γνωστό
μηχάνημα τη γνησιότητα των ευρώ μόνο όταν πληρώνουμε εμείς – ο λαός, δηλαδή…
– κι όχι όταν κάνουμε ανάληψη χρημάτων ή μας επιστρέφουν ρέστα, από τις
τράπεζες μέχρι τον περιπτερά; Μόνο όταν δίνουμε εμείς ευρώ είμαστε ύποπτοι,
ενώ αυτοί… υπεράνω; Ως γνωστόν πλαστά ευρώ δίνουν και οι τράπεζες – από τα
ταμεία τους ή τα μηχανήματα ανάληψης που κανείς δεν τα ελέγχει. Άσε που μετά
την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδεμία ευθύνη αναλαμβάνουν, λες και τα…
παραχάραξες εσύ!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, φτάσαμε στο σημείο να συλληφθούν πολλοί πολίτες,
να κρατηθούν και να παραπεμφθούν σε αυτόφωρη διαδικασία επειδή στη συναλλαγή
τους βρέθηκαν με πλαστά ευρώ – λες και τα τύπωσαν αυτοί! Γιατί, άραγε, επί
δραχμής, δεν είχαμε τόση μεγάλη διάδοση του… σπορ της παραχάραξης; Ποιος
φταίει γι’ αυτό; Είτε η… Τράπεζα της Ελλάδας είτε η ποιότητα του χαρτιού του
ευρώ που επιτρέπει την τόσο εύκολη κλωνοποίησή του ακολουθώντας τις ανάλογες
εφευρέσεις της επιστήμης. Όχι, πάντως, ο πολίτης, ο οποίος δεν φτάνει που
χάνει τα χρήματά του διαπομπεύεται κι από πάνω!

Προτείνω: Να ζητάμε στις συναλλαγές μας να τσεκάρουν μπροστά μας τα ευρώ που
μας δίνουν. Από τις τράπεζες, τα εστιατόρια, τα σούπερ μάρκετ, τα μανάβικα,
τις μπουτίκ, τα περίπτερα – από παντού. Κι αν είναι γνήσια να τα δεχόμαστε.
Διαφορετικά, χάρισμά τους, αφού μάς δώσουν βέβαια γνήσια – για να μην πω να
τους πάμε Αυτόφωρο και γίνω… εκδικητικός.