ΣE ΠPΩTO ENIKO Aνθρώπινες στιγμές στο κέντρο της πόλης

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, αλλά για μένα η εικόνα των αδέσποτων σκύλων του
κέντρου της πόλης είναι μια από τις πιο ανθρώπινες στιγμές της.

Όταν διασχίζω το φανάρι της Πλατείας Συντάγματος για να βγω απέναντι στην
Ερμού, βλέπω τουλάχιστον έναν γλυκύτατο, σχεδόν πάντα μεγαλόσωμο σκύλο να
περιμένει ανάμεσα στους πεζούς απέναντι. Όταν έχει κέφια κουνάει και την ουρά
του. Με το που ανάβει πράσινο κι αφού ρίξει και μια ματιά στο ρεύμα των
αυτοκινήτων, περνάει τον δρόμο χαρωπός-χαρωπός, γνώστης του ΚΟΚ. Τον χαζεύω τα
λεπτά της αναμονής και μαζί του χαζεύω κυρίως τους τουρίστες που τον κοιτούν
με θαυμασμό και χαμογελούν. Οι «δικοί» μας δεν τους δίνουν και μεγάλη σημασία
(μάλλον τους έχουμε συνηθίσει).

Άλλη ενδιαφέρουσα περίπτωση είναι όσοι προτιμούν να ρίξουν έναν υπνάκο δίπλα
στις εισόδους τραπεζών ή έξω από καταστήματα. Αυτό το τελευταίο είναι κάτι σαν
δείκτης ευαισθησίας και στη δική μας κατηγορία των διπόδων. Όποιος έχει
ψυχούλα, τα αφήνει.

Απολαμβάνουν τα μεγαλόσωμα αδέσποτα τη δροσιά των κλιματιστικών κάθε φορά που
ανοίγει η πόρτα, και μας έχουν τόση εμπιστοσύνη που και δίπλα τους να περάσεις
δεν ανοίγουν ούτε τα βλέφαρα. Τον μεγαλύτερο βαθμό σ’ αυτή την εντελώς
προσωπική βαθμολογία όμως τον κέρδισε τελευταία ένα κατάστημα μοδάτων
καλλυντικών κάπου στη μέση της Ερμού: μια ανοιχτόχρωμη αδέσποτη σκυλίτσα
αναζήτησε… άσυλο μέσα στο κατάστημα και μάλιστα είχε ξαπλώσει φαρδιά-πλατιά
μπροστά από το ταμείο! Φαινόταν να πονάει. Φιλόζωοι πελάτες με μια πρόχειρη
αυτοψία κατέληξαν ότι είχε κάτι ράμματα στην κοιλιά και γι’ αυτό έδειχνε
εξουθενωμένη. Ουδείς παραπονέθηκε ή έδειξε τρομαγμένος και ουδείς διανοήθηκε
να απαιτήσει τον εξοστρακισμό του ζώου.

Πλήρωσα μια πούδρα τερακότα για το καλοκαίρι και ξαναβγήκα στην Ερμού με μια
ευχάριστη διάθεση.