ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένα κλωναράκι μαντζουράνα

H πρώτη φορά που άκουσα γι’ αυτόν ήταν από τους γονείς μου. Ήταν ένα
καλοκαιρινό βράδυ του ’60 με χαρακτηριστική καλαματιανή ζέστη. Μου είπαν ότι
θα πήγαιναν στη συναυλία του Χατζιδάκι και η μητέρα μου φορούσε μια εμπριμέ
μουσελίνα, που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Από τότε μου κόλλησε η ιδέα ότι μουσική
ίσον αιθέρια γυναικεία φορέματα. H συνέχεια ευτυχώς ήταν πολύ διαφορετική.
Εκεί γύρω στο ’80 μια φίλη μού έκανε τη χάρη να την συνοδεύσω σε ένα δείπνο
που έκανε ο Μάνος Χατζιδάκις για τα παιδιά που συμμετείχαν στους Αγώνες
Τραγουδιού της Κέρκυρας. Ήταν εκεί ο Μίνως Αργυράκης με τη λαδωμένη καμιζόλα
του και η Σαπφώ Νοταρά με το μπαστουνάκι της. Εμένα πού να μου κατεβεί μπουκιά
με τον Χατζιδάκι στη διπλανή καρέκλα… Κι όταν φτάσαμε στο γλυκό, σχολίασε
διακριτικά την ανορεξία μου και μού ζήτησε την άδεια να το φάει εκείνος. Λίγα
χρόνια αργότερα, πάλι στην Καλαμάτα, έπειτα από μια συναυλία του, ξεπέρασα την
ντροπή μου και του έδωσα ένα κλωναράκι μαντζουράνα. H επόμενη συνάντηση έγινε
κάτω από συνθήκες απολύτως αξιομνημόνευτες. H φοιτητική παράταξη στην οποία
ανήκα είχε τότε κερδίσει τις εκλογές και μεις το είχαμε βάλει αμέτι μουχαμέτι
να το γιορτάσουμε ξεπερνώντας τα κομματικά κλισέ. Όλη νύχτα ανταλλάσσαμε
«επαναστατικά» τηλεφωνήματα με τον Κώστα και τον Θανάση. Το πρωί χτυπούσαν και
οι δυο τους το κουδούνι του Μάνου Χατζιδάκι. Ήταν η πρώτη φορά που μια
κομμουνιστική νεολαία τον διάλεγε και την διάλεγε. Ανεβαίνοντας στου Ζωγράφου
για τη συναυλία, για πρώτη φορά αισθάνθηκα ότι τα βρήκα με τον εαυτό μου.