Δρόμοι

Μια ωραία…

… δουλίτσα είχε η Τζέιν Χάρπερ στο Λονδίνο. Ήταν μάνατζερ σε μια τηλεφωνική
εταιρεία και έπαιρνε καλά λεφτά. Μα το έχουμε ξαναδεί, ανθρώπους με τέτοια
δουλειά, που κανονικά θα έπρεπε να έχουν ήσυχο το κεφάλι τους, σαν κάτι να
τους πιάνει ξαφνικά και τα τινάζουν όλα στον αέρα. Έτσι και η Τζειν Χάρπερ, 42
ετών. Υπεξαίρεσε περισσότερα από 700.000 ευρώ από την εταιρεία στην οποία
εργαζόταν. Όχι για τον εαυτό της, αλλά για το προσωπικό της. Ήθελε να τους
νιώθει όλους γύρω της ευτυχισμένους. Έτσι τους αγόραζε εισιτήρια για το
τουρνουά τένις του Γουίμπλετον, τον τελικό του κυπέλλου στο ποδόσφαιρο, τις
ιπποδρομίες του Άσκοτ, το Γκραν Πρι του Μονακό και τα χρέωνε στην τηλεφωνική
εταιρεία με πλαστά τιμολόγια. Τα επόμενα τεσσεράμισι χρόνια, οι ευεργετηθέντες
θα μπορούν να επισκέπτονται τον θηλυκό Ρομπέν των Δασών στη φυλακή. Χωρίς
εισιτήριο.

Με τα εισιτήρια…

… πάντα είχαν κάποια έμμονη ιδέα οι ευρωβουλευτές. Θυμόμαστε ακόμη εκείνη
την παλιά ιστορία με τα αεροπορικά εισιτήρια που τα χρέωναν στον λογαριασμό
του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου μολονότι δεν τα χρησιμοποιούσαν ποτέ. Τα
εξαργύρωναν; δεν θυμόμαστε. Πάνω λοιπόν που ήμασταν έτοιμοι να ξεχάσουμε την
υπόθεση, ήρθαν πάλι οι ευρωβουλευτές να μας θυμίσουν πως με αυτούς δεν
μπορούμε ποτέ να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας. Χωρίς αιδώ, την περασμένη Τετάρτη
αποφάσισαν να περιβληθούν με ένα προκλητικό προνόμιο: να χορηγήσουν στον εαυτό
τους ετήσιες αποδοχές 8.500 ευρώ συν αποζημιώσεις, συν οδοιπορικά και να
συνταξιοδοτούνται στα εξήντα τους χρόνια.

323 ευρωβουλευτές…

… υπερψήφισαν την πρόταση και 167 την καταψήφισαν. Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ,
πρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων, προειδοποίησε τους συναδέλφους του πως
τέτοια προνόμια δεν έχουν καμιά πιθανότητα να γίνουν αποδεκτά. Άλλωστε, ο
υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου τους είχε προειδοποιήσει από τον
Μάρτιο. Τους είχε εξηγήσει πως οι Δεκαπέντε δεν θα μπορούσαν να αποδεχτούν
μισθό άνω των 8.000 ευρώ (και αυτά τα βρίσκουμε πολλά) και συνταξιοδότηση κάτω
από τα 63 χρόνια (και αυτά τα βρίσκουμε λίγα). Σε μια περίοδο που οι
ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σπρώχνουν τα όρια συνταξιοδότησης της «πλέμπας» πέρα
από τα εβδομήντα, οι ευρωβουλευτές θα μπορούσαν να είχαν φανεί πιο
προσεκτικοί. Δεν περιμένουμε από αυτούς να είναι Ρομπέν των Δασών. Αλλά
τουλάχιστον να κρατούν τα προσχήματα.

Ο δάσκαλος…

… μπαίνει στην τάξη με ένα βάζο στο χέρι. Βγάζει από την τσέπη του πέτρες
και το γεμίζει με αυτές. Οι μαθητές τον κοιτούν με απορία. «Είναι γεμάτο το
βάζο;» τους ρωτάει. «Ναι». Ύστερα βγάζει από την τσέπη του βότσαλα και γεμίζει
το βάζο ανάμεσα στα κενά. «Είναι γεμάτο;», «Ναι». Πιάνει τότε ο δάσκαλος από
την τσέπη του μια χούφτα άμμο και το απογεμίζει. «Τώρα είναι γεμάτο;», «Ναι».
Συμπέρασμα: Πάντα το βάζο ήταν γεμάτο. Ή άδειο. Το θέμα είναι τι θέλεις να
βάλεις μέσα.