ΣE ΠPΩTO ENIKO Mια μικρή πέτρινη καρδιά…

Μια τόση δα πράσινη πέτρα. Σε σχήμα καρδιάς και, όπως λένε για το πράσινο, στο
χρώμα της ελπίδας.

Ήταν απόγευμα καλοκαιριού όταν τη συνάντησε. Δεν θα την έβλεπε αν εκείνη την
ημέρα, εκείνο τον καιρό, δεν περπατούσε με σκυφτό το κεφάλι…

Τα ξυπόλητα βήματά της σταμάτησαν ξαφνικά πάνω στη ζεστή αυγουστιάτικη άμμο.
Απότομα, στάθηκε μπροστά σ’ αυτήν την πέτρα. Ακριβώς μπροστά της, ούτε μισό
βήμα πιο πίσω ή πιο πλάι.

Έμεινε ακίνητη για μερικά δευτερόλεπτα, αναρωτιόταν αν πρέπει να την αγγίξει ή
να την αφήσει εκεί που ήταν. Έσκυψε και την πήρε στα χέρια της, μαζί με
μερικούς κόκκους ζεστής άμμου.

Την καθάρισε απαλά με τα χέρια της από την άμμο και τη σκόνη. Ποιος ξέρει πόσα
χρόνια να ζούσε εκεί, στην παραλία της, χωρίς να την έχει προσέξει κανείς.
Πόσοι ήλιοι την έβλεπαν από ψηλά, στέλνοντάς της μερικές από τις ακτίνες τους
– άλλοτε τη ζέσταιναν κι άλλοτε την έκαιγαν…

Πόσα κύματα ήρθαν κοντά της για να τη δροσίσουν ή να την παγώσουν. Πόσα
δισεκατομμύρια κόκκοι ξανθής άμμου τη σκέπασαν – κάποιες φορές θα ένιωθε καλά
μ’ αυτό, η άμμος την προστάτευε, μα κάποιες άλλες θα την τρόμαζε, γιατί
κρυβόταν το φως κι εκείνη έμενε στα σκοτεινά.

Φαινόταν να έχει περάσει πολλά… Το βαθύ πράσινο χρώμα της ήταν πληγωμένο με
μαύρες γραμμές – έμοιαζαν με χαρακιές – κι εκεί στο αριστερό πλάι είχε ένα
βαθύ… τραύμα – ένα κομμάτι της το είχε… δώσει.

Ήταν ακόμη ζεστή, αν και ο ήλιος είχε πια από ώρα χαθεί. Έμενε ακόμη τόσο
«ζωντανή» αυτή η πέτρα σε σχήμα καρδιάς (ή καρδιά σε σχήμα πέτρας;). Εκεί,
μέσα στην παλάμη της, σαν να της φάνηκε πως χτυπούσε…