6 μέρες

1. Επειδή κέρδισαν τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον οι γείτονες θεώρησαν
πως τους αποδέχεται η Ευρώπη. Κακώς. Όπως μαρτυρεί και η ιστορία της τέχνης,
οι Ευρωπαίοι έτρεφαν μια ιδιαίτερη αδυναμία στις οδαλίσκες, και δεν θα έκαναν
εξαίρεση στη φάνκι εκδοχή τους. Στη συλλογική ευρωπαϊκή συνείδηση όμως, ο
Τούρκος εξακολουθεί να ξυπνά την ανάμνηση της πολιορκίας της Βιέννης…

2. Το βράδυ της Τετάρτης, η Μίλαν του Μπερλουσκόνι κέρδισε για έκτη φορά το
Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ο «Καβαλιέρε» ατενίζει το Ολντ Τράφορντ με χαμόγελο
ικανοποίησης, τα πρόσωπα γύρω του παραμένουν θολά. Καθαρά αναγεννησιακή η πόζα
εξηγεί καλύτερα από χίλιες διατριβές, γιατί ο μπερλουσκονισμός δεν είναι
εξαγώγιμο φαινόμενο. Αλληγορία της ματαιδοξίας θα βάφτιζε τον πίνακα ο
Τιτσιάνο, αν μπορούσε να τον ζωγραφίσει.

3. Τι είναι το Φεστιβάλ των Καννών; Μια πασαρέλα για αστέρες της
βιομηχανίας του κινηματογράφου, με αξιώσεις υψηλής αισθητικής. Τα φιλμ συνήθως
δεν θέλει να τα δει κανείς, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Ποιος ήρθε, από
ποιον συνοδευόταν, οι αστραφτερές τουαλέτες – όπως αυτή της Λιζ Χάρλεϊ στην
απονομή των βραβείων – αυτό είναι στην πραγματικότητα οι Κάννες.

4. Ο προεδρεύων της Ένωσης, δύο βήματα απόσταση από τον Καναδό πρωθυπουργό
Κρετιέν, ας πάρουμε τα μέτρα μας – κυκλοφορεί και άτυπη πνευμονία. Δίπλα ο
Πρόντι κατσουφιασμένος, μόλις θυμήθηκε το Σύνταγμα Ζισκάρ Ντ’ Εστέν. Με τη
στάση του υποτακτικού πλησιάζει ο Σολάνα, έτοιμος να κολακεύσει τον Σημίτη. Ο
Ισπανός θα κάνει οτιδήποτε για να γίνει υπουργός Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

5. Στο τζαμί δεν τόλμησε να μπει κανείς. Το κτίριο έχει τα χάλια του, η γη
εξακολουθεί να σείεται στην Αλγερία και όσο και να πιστεύεις, δεν επαφίεσαι
απόλυτα στη φιλευσπαλχνία του Υψίστου. Την παρηγοριά του όμως την έχουν
απόλυτη ανάγκη οι πιστοί που έστρωσαν τα χαλιά τους πάνω στα ερείπια,
προσφέροντας στους φωτογράφους μια σπάνια εικόνα προσευχής στο ύπαιθρο.

6. Εκλεκτά τέκνα της σοβιετικής νομενκλατούρας αλλά και της οικονομικής
ολιγαρχίας που κυβερνά τη Ρωσία, ο δήμαρχος της Μόσχας Λουτσκόφ και ο
Βλαντίμιρ Πούτιν χειροκροτούν από την πρώτη σειρά τον Πολ Μακ Κάρτνεϊ στην
Κόκκινη Πλατεία. Οι επαναστάσεις έρχονται, παρέρχονται, τα πρόσωπα μένουν τα
ίδια. Άστα να πάνε – λετ ιτ μπι Πολ!