Οι πόλεις του ουρανού

Κάτι η πληθυσμική αύξηση, κάτι η έλλειψη γης, κάτι η επιθυμία για
μεγαλύτερο κέρδος και οι προσωπικές φιλοδοξίες, όλα αυτά έκαναν τον Λόρδο
Νόρμαν Φόστερ, έναν από τους διασημότερους αρχιτέκτονες της Βρετανίας, να
οραματίζεται έναν κόσμο όπου ολόκληρες πόλεις θα είναι ενσωματωμένες σε
πελώριους ουρανοξύστες.

Φανταστείτε έναν ουρανοξύστη εξοπλισμένο με διαμερίσματα – για κάθε βαλάντιο,
από γκαρσονιέρες μέχρι μεζονέτες -, καταστήματα – κάθε είδους, από εστιατόρια
μέχρι μπουτίκ -, σχολεία, κινηματογράφους, μίνι νοσοκομεία, φύλακες – ως μέσον
αποτροπής της εγκληματικότητας -, ακόμη και «πάρκα» με δένδρα, φυτά, λουλούδια
και όλα τα συναφή.

Φανταστείτε έναν ουρανοξύστη εξοπλισμένο με τουρμπίνες που θα εκμεταλλεύονται
την αιολική ενέργεια και κυψέλες που θα αξιοποιούν την ηλιακή ενέργεια ώστε να
μη χρειάζεται καμία έξωθεν ενεργειακή υποστήριξη.

Αυτό, βγαλμένο θα έλεγε κανείς από ταινία επιστημονικής φαντασίας, είναι το
σχέδιο του Λόρδου Φόστερ, του Βρετανού αρχιτέκτονα που έχει βάλει την υπογραφή
του, μεταξύ άλλων, στο νέο Δημαρχείο του Λονδίνου και στο νέο αεροδρόμιο του
Χονγκ Κονγκ. Μία «κάθετη κοινότητα», μία «πόλη στον ουρανό», η οποία θα μπορεί
να στεγάζει έως και 55.000 ανθρώπους. Και θα έχει ύψος σχεδόν διπλάσιο εκείνου
του υψηλότερου κτιρίου στον κόσμο, των Δίδυμων Πύργων Πετρόνας στην Κουάλα
Λουμπούρ: οι Πετρόνας φθάνουν τα 452 μέτρα, η νέα γενιά των ουρανοξυστών που
σχεδιάζει ο Φόστερ θα «φλερτάρουν» με τον ουρανό από το ύψος των 792 μέτρων.

«Η πρόκληση για όλες τις πόλεις του πλανήτη είναι πώς να επιτύχουν υψηλότερη
πληθυσμική πυκνότητα», δήλωσε ο Βρετανός αρχιτέκτονας. «Η πρώτη πόλη που θα
αναγείρει μία πραγματικά ενδιαφέρουσα και επιτυχημένη κάθετη κοινότητα θα
θέσει ένα μοναδικό προηγούμενο. Προβλέπω πως, μόλις αυτό συμβεί, θα επεκταθεί
γρήγορα σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου».

Νόρμαν Φόστερ. Ετοιμάζει σχέδια βγαλμένα θα έλεγε κανείς από ταινία επιστημονικής φαντασίας

Το ίδιο όραμα με τον Φόστερ μοιράζεται, αν και σε πιο μετριοπαθή κλίμακα, ένας
ακόμη γνωστός Βρετανός αρχιτέκτονας, ο Ντέιβιντ Μαρκς, ο άνθρωπος που
κατασκεύασε το Λόντον Άι, τον τροχό-κόσμημα του Λονδίνου. Το δικό του σχέδιο
ονομάζεται «Skyhouse» (κάτι σαν «Ουράνιο Σπίτι») προβλέπει ανάλογους
ουρανοξύστες-πόλεις αν και μικροτέρου ύψους και φιλοδοξεί να ξεκινήσει την
εφαρμογή του από το Νότιο Λονδίνο και το Μπέρμινγχαμ.

Υπάρχουν, ωστόσο, και πολλοί οι οποίοι χλευάζουν αυτά τα μεγαλεπήβολα σχέδια,
προβλέποντας πως θα «στεφθούν» με αποτυχία. Διότι οι άνθρωποι, λένε, νιώθουν
συχνά δυστυχείς και απομονωμένοι στα πολυώροφα κτίρια, τις πολυκατοικίες και
τους ουρανοξύστες, και προτιμούν σαφώς τις μονοκατοικίες -έστω κι αν αυτό
σημαίνει πως θα πρέπει να διανύσουν κάποια απόσταση για να απολαύσουν μια
ταινία πρώτης προβολής.

«Η κατασκευή ενός ουρανοξύστη-πόλης είναι πλέον τεχνικά εφικτή», λέει στους
«Sunday Times» ο Μάρκο Γκόλντσμιντ, διευθύνων σύμβουλος της Richard Rogers
Partnership, της εταιρείας που σχεδίασε τον Θόλο της Χιλιετίας. «Από
πολιτισμική άποψη, ωστόσο, είναι προβληματική. Σε μια χώρα όπου το σπίτι σου
είναι κάστρο και ο κήπος του ο βασιλιάς, θα έλεγα ότι είναι ακόμη και
καταδικασμένη». Οι ουρανοξύστες, υπενθυμίζει ο Γκόλντσμιντ, ουδεμία μαγεία
έχουν. Είναι απλά μαθηματικά – κτίρια σχεδιασμένα να αποφέρουν μεγαλύτερα
κέρδη από μικρότερα κομμάτια γης.