ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Η μάνα-γη της Θράκης

Στο χώμα της παληάς μου της πληγής ξανάνθισε το ρόιδο του καημού μου

Νικόλαος Πεστηλματζής,

Το όνειρο δεν έσβησε ακόμη.

Πριν από δύο εβδομάδες ο Δήμος Κομοτηνής, με πρόταση του δημάρχου Τάσου
Βαβατσικλή και ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, μου έκανε την ύψιστη
τιμή να με αναγορεύσει επίτιμο δημότη της πόλης (για την προσφορά μου επί 19
χρόνια στη Θράκη, στο Πανεπιστήμιο Θράκης και στην Κομοτηνή).

Μολονότι είμαι ο πρώτος καθηγητής του Δημοκριτείου στον οποίο απονέμεται αυτός
ο τίτλος, θεωρώ υποχρέωσή μου – και από τη στήλη αυτή – να δηλώσω ότι η τιμή
ανήκει εξίσου (αν όχι και περισσότερο) τόσο στους συναδέλφους που δεν είναι
πια μαζί μας (Ν. Βερβεσός, Ν. Φωτάκης, Γ. Καρακατσάνης, Κρ. Ιωάννου) όσο και
σε όλα τα υπηρετούντα (και υπηρετήσαντα) μέλη του διδακτικού προσωπικού της
Νομικής Σχολής. Θα ήταν ιδιαίτερα υπερφίαλο και τελικά άδικο να θέλει κάποιος
να μονοπωλήσει την προσφορά ή να καλλιεργεί μια ιδιοκτησιακή/μονοπωλιακή
αντίληψη. Όλοι όσοι δούλεψαν, πόνεσαν, αγωνίστηκαν από το 1974 για να στηθεί
και να καταξιωθεί η Νομική Σχολή Κομοτηνής και να αναπτυχθεί το ΔΠΘ, έχουν το
ίδιο δικαίωμα στην αναγνώριση του έργου τους. Εξαιρούνται βέβαια οι απόντες
και οι επίορκοι, δηλαδή μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας που τίποτα το
κοινό δεν έχουν με τα όνειρα των γνήσιων δασκάλων και των Θρακιωτών. Άτομα που
ξέρουν μόνο να παίρνουν και ποτέ να δίνουν, που πουλάνε εξυπηρετήσεις και
επιρροές, που διαβρώνουν την ψυχή των φοιτητών τους (με τις συναλλαγές και τις
απειλές τους) για διοικητικά οφίτσια.

Μετρημένοι στα δάκτυλα οι καιροσκόποι, δεκάδες οι προσφέροντες με αφοσίωση (ή
και με αυταπάρνηση).

Το ίδιο μπορεί να πει κανείς και για τους θρακολογούντες κερδοσκόπους. Λίγοι
πλέον χρησιμοποιούν το «άλλοθι του φόβου» για να ικανοποιήσουν ιδιοτελείς
σκοπούς.

Οι περισσότεροι πιστεύουν στην κοινή ειρηνική πορεία. Τούτο όμως, σε καμία
περίπτωση δεν σημαίνει ότι η πολύχρωμη και πολύβουη Θράκη πρέπει να παραδώσει
τις μνήμες της στα χέρια της λωτοφάγο παγκοσμιοποίησης, ούτε βέβαια να
εκποιήσει την ιστορία και τον πολιτισμό της με αντάλλαγμα τα ευρώ των ΚΠΣ.

Η δύναμη των Θρακιωτών στηριζόταν και στηρίζεται στη σύνθεση των στοιχείων που
συναποτελούν την κοινωνία της και όχι στην αποσύνθεση των ιερών και οσίων
τους.

Ας μην πιέζουν περισσότερο του εθνικά επιτρεπτού οι ασυγκράτητοι
νεο-ευρωπαϊστές και οι αθηνοπαρμένοι παράγοντες του δημόσιου βίου. Οι πληγές
γιατρεύονται και κλίνουν μόνον όταν οι καρδιές το θελήσουν και όχι όταν δεν
αναγνωρίζονται πλέον ως τραύματα και χαρακτηρίζονται «ιστορικά ολισθήματα» ή
«παράπλευρες ζημίες».

Η πρώτη πολυπολιτισμική, γνήσια και μη κατασκευασμένη, περιφέρεια της καθ’
ημάς Ανατολής και της κατ’ αυτούς Ευρώπης, διαμορφώθηκε, σχηματοποιείται και
ειρηνικά πορεύεται στη Θράκη. Ας αφήσουμε τους συν-ανθρώπους και τον χρόνο να
επιτελέσουν το έργο τους κι ας ενισχύουμε (χωρίς να καθοδηγούμε) τις
προσπάθειες υπέρβασης όλων των πλευρών.

Δεύτερος και τρίτος βιασμός της Ιστορίας πάνω στο ίδιο σώμα του Ελληνισμού δεν
νοείται.

Η Θράκη σιγά – σιγά έχει αποκτήσει το δικό της δίκτυο φίλων και εταίρων. Δεν
μένει παρά να το διευρύνουμε μέχρι να γίνει μια θωράκιση, μια ασπίδα ισχύος
αλλά κι ένα απλωμένο χέρι, ένα χαμόγελο φιλίας και συνύπαρξης.

Πρέπει όλα τα σχολεία, όλα τα παιδιά της Ελλάδας να επισκεφθούν τη Θράκη.
Πρέπει όλοι οι Έλληνες να προσκυνήσουν τη μάνα-γη των ακριτών. Πρέπει όλοι οι
Ευρωπαίοι πολίτες ν’ αφουγκραστούν τον Ορφέα, τον Βάκχο, τον Διόνυσο. Τότε
ίσως να μπορεί να κλείσει ένας κύκλος της Ιστορίας με πολύ άδικα χυμένο αίμα,
αλλά και με περίσσια αποθέματα ελληνικής ψυχής για συμφιλίωση των λαών.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.