ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Θαρραλέα!

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ανδρέας Ταταρίδης, Ν. Κολυβά 67, Ζάκυνθος, γράφει:

«Η κ. Σοφία Καλαντίδου, με τη γνωστή της “παρέμβαση”, μας έκανε εθνικά και
χριστιανικά υπερήφανους! Ίσως να διεκδικεί παγκόσμιο ρεκόρ γυναίκας που τόσο
τολμηρά “τα ‘ψαλε” στους άδικους και άσπλαχνους Αμερικανούς, οι οποίοι πήραν
“σβάρνα” και κονιορτοποιούν όποια χώρα αντιστέκεται στα σχέδιά τους!

Τούτη τη φορά οι Αμερικανοί άδειασαν τις “έξυπνες” βόμβες τους πάλι σε
αμάχους!

Κι αυτό ακριβώς επεσήμανε η κ. Σοφία Καλαντίδου στην κ. Μπόνι Μίλερ, τη σύζυγο
του Αμερικανού πρεσβευτή στην Αθήνα, που θέλησε να πλασάρει το βιβλίο της
“Επικοινωνώντας με τα παιδιά” στο κοινό της συμπρωτεύουσας. Αλλά “βρήκε τον
μάστορή της” στο πρόσωπο της κ. Καλαντίδου.

Ακόμη ηχούν στ’ αυτιά μας τα σπαραχτικά εκείνα “Ντροπή σας”, που απηύθυνε η
Σοφία “μας” στην Μπόνι την Αμερικάνα: …”Το βιβλίο σας – είπε – έχει πολύ
ωραίες ζωγραφιές, αλλά δεν έχει σκοτωμένα παιδιά… Αν ήσασταν ειλικρινείς, αν
ήσασταν μάνες, θα πηγαίνατε στη Βαγδάτη… Ντροπή σας!.. Όλοι στη Βαγδάτη, για
να μη βομβαρδίζουν παιδιά… Σκοτώνονται παιδιά, όπως σκότωσαν στη
Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν. Δεν τα βλέπετε!.. Είσθε ανεπιθύμητη στη
Θεσσαλονίκη… Ντροπή σας!..”. Κι ύστερα απ’ αυτήν την αναπάντεχη ψυχρολουσία
τι βρήκε για δικαιολογία η αγέρωχη Αμερικάνα; …”Εγώ είμαι ψυχολόγος…”

Πήρε, λοιπόν, “τα παπούτσια της στο χέρι” η κυρία εξ Αμερικής από μια θαρραλέα
Ελληνίδα, που πονάει πράγματι, ως μητέρα, για το μακελειό που έγινε στη
Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και συνεχίσθηκε και στο Ιράκ! Και το πέρα για
πέρα δικαιολογημένο αυτό δημόσιο ξέσπασμά της μας συνεκλόνισε, κυριολεκτικά».

Η Ουρ. Χριστοδουλάκη, Πουλοπούλου 30, γράφει:

«Αίσθημα οργής και αγανάκτησης με κατέλαβε όταν είδα τον κ. Μπους
κατεβαίνοντας από το αεροπλάνο στο Μπέλφαστ να χαϊδεύει στοργικά τα παιδάκια
που κρατούσαν οι παρευρισκόμενοι στις αγκαλιές τους.

Αναρωτήθηκε ο κ. Μπους τα παιδάκια του Ιράκ με τα κομμένα χέρια, με τι θα
μπορέσουν στο μέλλον να χαϊδέψουν αγαπημένα πρόσωπα και ίσως αργότερα τα
παιδιά τους; Θα του πω εγώ: Με την αφή της ψυχής που αυτός δεν ένιωσε ούτε θα
νιώσει ποτέ».