ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα CD της Εύης, στο Μουσικό…

Η φίλη μου η Εύη τα πήγε καλύτερα από εμένα. Παιδί κι αυτή της Αθήνας, όταν
αποφάσισε να πάει να ζήσει και να δουλέψει στην Καλαμάτα, μεγαλώνοντας εκεί τα
παιδιά της, μάλλον είχε περισσότερο πείσμα. Τη γνώρισα τον καιρό που ζούσα
εκεί και κάθε ημέρα έμοιαζε με εβδομάδα στην Αθήνα: χωρούσαν τα πάντα.
Δουλειά, παιδί, βόλτα, θάλασσα, θέατρο, τα βιβλία μου και ατέλειωτες ώρες
περπάτημα στον Ταΰγετο, στη Μάνη, στην Πύλο. Ύστερα για μένα ήρθαν τα δύσκολα.
Η Εύη, φιλόλογος στο Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας, την ίδια περίοδο, μεγάλωνε την
οικογένειά της. Γινόταν ένα με τους μαθητές της. Περπατούσε κι εκείνη, αλλά
μαζί τους: στα φαράγγια του Ταϋγέτου, στο δάσος της Βασιλικής, ξυπόλητη στην
παραλία της Βοϊδοκοιλιάς.

Τα δικά μου βήματα με οδήγησαν πίσω στην Αθήνα. Τα δικά της, μαζί με των
μαθητών της, την οδήγησαν στη μουσική. Το πρώτο CD που έφτιαξε με τους μαθητές
της εξακολουθεί να βρίσκεται στο πρώτο συρτάρι του γραφείου μου, έτοιμο να
«παίξει» όταν χρειάζομαι μια καλή ανάσα. Το δεύτερο, έγινε το αγαπημένο του
μεγάλου μου γιου. Πριν από λίγες ημέρες μου έστειλε και το τρίτο. Δροσερό και
μελωδικό όπως και τα άλλα δύο. Ψυχή και σ’ αυτό η ίδια. Πού το βρίσκει το
κουράγιο, σκέφτηκα, πού το βρίσκει τόσο κέφι; Στην πραγματικότητα, μάλλον τη
ζηλεύω. Γιατί κατάφερε να προσαρμοστεί στους «άλλους» ρυθμούς μιας υπέροχης –
μικρής, ωστόσο – πόλης. «Γράψε κάτι για το CD», μου είπε. «Να το ακούσουν κι
αλλού, να δουν τι μπορούν να κάνουν τα παιδιά». Κι όμως, Εύη, τα παιδιά είναι
πάντα έτοιμα να κάνουν. Αρκεί κάποιος να τους δείξει τον δρόμο.