ΣE ΠPΩTO ENIKO Στον πυρετό των εξετάσεων

Όλη η Ελλάδα ζει στον «πυρετό» των Πανελληνίων Εξετάσεων. Στα φιλικά σπίτια,
αισθάνομαι – ακόμα και από το τηλέφωνο – την ένταση που επικρατεί, ενώ στα
καφέ, στα ταξί, στα καταστήματα, ακούω γύρω μου τις περισσότερες συζητήσεις να
περιστρέφονται γύρω από το φλέγον θέμα (πόσο «δύσκολο ήταν το θέμα της
Άλγεβρας» ή πώς «ο Αλέξανδρος έπαθε ψυχοσωματική… διάρροια, πηγαίνοντας στο
εξεταστικό κέντρο»)!

«Διαβάζουμε!» – έτσι, σε πρώτο πληθυντικό – είναι η κλασική (και κοφτή)
απάντηση από τους περισσότερους γονείς – περισσότερο από τις μαμάδες, ομολογώ
– στη συνήθη ευγενική ερώτηση «τι κάνετε;». Αυτός ο πληθυντικός απεικονίζει σε
όλο του μεγαλείο, όπως μου έλεγε καθηγητής Παιδοψυχιατρικής, τη λανθασμένη
στάση της ελληνικής οικογένειας (και όλης της ελληνικής κοινωνίας) για τις
Πανελλήνιες Εξετάσεις των παιδιών.

Στα σπίτια, η «κατάσταση πολιορκίας, λόγω… εξετάσεων» είναι εμφανής. Όταν,
για παράδειγμα, χτυπάει το τηλέφωνο από κάποιον… ανίδεο συγγενή ή φίλο, ο
εκνευρισμός φτάνει στο απόγειο. «Τώρα βρήκαν όλοι να πάρουν!», σχολιάζουν
εκνευρισμένα οι γονείς, λες και η οικογένεια ζει σε… καραντίνα ή σε
περίοδο… πένθους. Ο γενικός εκνευρισμός – που φθάνει τα όρια του πανικού –
μεταδίδεται στα παιδιά και αυξάνει το φυσιολογικό άγχος τους. Οι φραπέδες πάνε
κι έρχονται στα παιδικά δωμάτια, μαζί και τα «τονωτικά» συμπληρώματα. Τα MME
επιτείνουν την ψυχροπολεμική ατμόσφαιρα, μιλώντας και γράφοντας για τον
«Γολγοθά» των εξετάσεων, τα «Πάθη» των μαθητών, τη «Μεγάλη στιγμή», τη
«Δοκιμασία ζωής»…

Όλοι – ακόμα και εμείς που τα κριτικάρουμε – μπαίνουμε κάποια στιγμή με τη
σειρά μας στο ίδιο «λούκι». Σχολιάζουμε φωναχτά τον κορεσμό των επαγγελμάτων
των δικηγόρων, των γιατρών και των αρχιτεκτόνων, συζητάμε μεταξύ μας στις
παρέες (και το ζούμε, άλλωστε, σε πρώτο πρόσωπο) το ιδιότυπο «προλεταριάτο των
επιστημόνων» στη χώρα μας, αλλά τρέμουμε μέσα μας μήπως το παιδί μας επιλέξει
ή καταλήξει σε κάποια σχολή που δεν έχει την «ταμπέλα» των AEI.

Παιδιά, γονείς και δάσκαλοι έχουμε μπλεχτεί σε ένα ψυχοφθόρο «κουβάρι», που
πνίγει τη δημιουργικότητα, τη φαντασία και την ξεγνοιασιά των εφήβων μας. Δεν
ξέρω τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει κάπως αυτή η αφύσικη ιστορία… ετήσιας
τρέλας. Αναρωτιέμαι, όμως, αν αυτοί που θά ‘πρεπε να σκέπτονται νυχθημερόν γι’
αυτό το κάνουν….