[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Απορίας συνέχεια… Στις αρχές της περασμένης εβδομάδας είχαμε το
μυστήριο (;) της Ριανκούρ (ας μην το χαρακτηρίζουμε πλέον φιάσκο για να
βολεύονται κάποιοι) και προς το τέλος μια αιφνιδιαστική σύλληψη. Ως αντίδοτο.
Αντί όμως να εξοντώσει το μικρόβιο της αμφισβήτησης, το έθρεψε. Τα όργανα του
Σώματος άρχισαν να προσβάλλονται το ένα μετά το άλλο. Με αποτέλεσμα, μεσούσης
της δίκης για την τρομοκρατία, να κλονιστεί σοβαρά η… υγεία του. Για τον
κόσμο οι κομματικοί διαχωρισμοί ελάχιστη σημασία έχουν. Τότε – επί Ριανκούρ –
ήταν κυβέρνηση N.Δ., σήμερα ΠΑΣΟΚ, αύριο ποιος ξέρει τι… Οι διώκτες του
εγκλήματος αποτελούν στη συνείδηση της κοινής γνώμης – ανεξαρτήτως προσώπων –
μια ενιαία αρχή που, είτε έτσι είτε αλλιώς, φοράει την ίδια στολή. H υπόθεση
Λουίζης Ριανκούρ, όπου όλες οι δυνάμεις του Σκότους ενώθηκαν για να αποτρέψουν
τη σύλληψη της 17N, παρουσιάστηκε τότε ως αποτυχία ή, ακριβέστερα, ατυχία της
Αστυνομίας. Αντίλογος δεν υπήρχε άλλωστε. Ποιος να τους διαψεύσει; Αν
προέβλεπαν ότι έντεκα χρόνια αργότερα θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα πρόσωπα
που δήθεν καταδίωξαν, ίσως να έδιναν μια άλλη εκδοχή. Πλησιέστερη σ’ εκείνη
του Σάββα Ξηρού, ο οποίος – τουλάχιστον – έδωσε απάντηση στις απορίες. Και
γκρέμισε τον μύθο της καλοστημένης επιχείρησης (με κάμερες, με περιπολικά, με
πολυάριθμη αστυνομική δύναμη) που… ακυρώθηκε λόγω της αδράνειας ενός. Κι αν
ο ανθρώπινος μηχανισμός δεν λειτούργησε εξ αιτίας του κακού συντονισμού, οι
κάμερες τι έπαθαν; Οι ερωτήσεις έμειναν μετέωρες. Και τα στελέχη τής άλλοτε
ηγεσίας της ΕΛ.ΑΣ. κάθησαν – χωρίς να το συνειδητοποιήσουν – στο εδώλιο του
κατηγορουμένου. Το δικαστήριο δεν είχε δικαίωμα να τους επιβάλει ποινή, αν και
θα το επιθυμούσε πολύ. Ανέδειξε ωστόσο τις διαστάσεις της υπόθεσης και τους
παρέδωσε στην κοινή γνώμη! Μια νέα σύλληψη «τρομοκράτη» κρίθηκε ότι θα άμβλυνε
τις εντυπώσεις. «Ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους». Ωχ… Ήταν ανάγκη; H
υψωμένη γροθιά του δικηγόρου τού K. Αβραμίδη – καθώς έβγαινε από το δικαστικό
μέγαρο – ισορρόπησε κάπως την εικόνα. Τι την ήθελε; Κι άλλοι υπερασπίστηκαν
πρόσωπα του ίδιου χώρου, δεν έκαναν έτσι… Ακόμη και όταν πετύχαιναν το
ακατόρθωτο.