ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φθάσαμε στον Βόρειο Πόλο!

Στις 17 Μαρτίου. Όταν εμείς εδώ τι κάναμε; Ξεκινούσαμε για τη δουλειά και
περιμέναμε το τρόλεϊ. Όρθιοι στο πεζοδρόμιο, κοιταζόμασταν οι συμπολίτες,
επειδή αργούσε να φανεί. Έτσι κάνουμε πάντα. Ενώ εκείνος, ο Πεν Χάντοου
ξεκινούσε, φορώντας παγοπέδιλα, να φθάσει με ένα έλκηθρο στον Βόρειο Πόλο. Μα
υπάρχει Βόρειος Πόλος; Εμείς ετοιμάζαμε ένα έργο για το σχολείο, στη γιορτή
της 25ης Μαρτίου, σαν χθες μου φαίνεται και σαν πάντα, ξεχασμένο και παρόν.
Πώς μετριέται στους πόλους ο χρόνος; Κάθε πρωί την ίδια ώρα χτυπούσε το
ξυπνητήρι κι εκείνος, ο Πεν Χ. περπατούσε προς το σημείο που τέμνονται οι
γραμμές του γεωγραφικού πλάτους και του γεωγραφικού μήκους. Μα υπάρχουν αυτές
οι γραμμές; Εμείς κάναμε κύκλους μένοντας ακίνητοι, ακολουθώντας τη ρουτίνα
της καθημερινής περιστροφής, γάλα το πρωί, ντομάτες το μεσημέρι και το βράδυ
πίτσα. Κι εκείνος προχωρούσε ευθεία προς το κέντρο των κύκλων. Συνάντησε μια
φώκια, ένα χιονοπούλι, δύο αρκτικούς λαγούς. Ο ένας θα φορούσε άσπρα γάντια
και θα κοιτούσε το ρολόι του μουρμουρίζοντας, «πω πω, νυχάκια μου και
μουστακάκια μου, άργησα πολύ και η δούκισσα θα με σκοτώσει». Αλλά ο Πεν δεν
τον ακολούθησε στο παράξενο λαγούμι του, συνέχισε να περπατά προς τον Βόρειο
Πόλο. Ο πάγος έσπασε κάποια στιγμή και βρέθηκε στη θάλασσα κι έχασε το ένα
παγοπέδιλο, καθώς εμείς στις διακοπές του Πάσχα κάναμε το πρώτο μπάνιο μας
στον Παγασητικό. Και δεν ξέραμε τίποτα ακόμα, τσουγκρίζαμε ανύποπτοι τους
πόλους των αυγών, νότιο και βόρειο, αδιάφορα. Κόκκινα εκείνα και γαλάζιος ο
πλανήτης, ωστόσο δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, το διαλαλούν οι δορυφόροι.
Φθάσαμε στον Βόρειο Πόλο!