ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Θέλω να τα πω…

Θέλω να ηρεμήσω, να χαλαρώσω, να αφεθώ στον χρόνο που κυλάει, στην ανοησία και
στην ολιγωρία που πάντα νικάει. Στη σύμβαση που πάντα μας ορίζει – έστω και
από την απέναντι όχθη της αντισυμβατικότητας. Αλλά δεν μπορώ. Ανοίγω την
τηλεόραση και πέφτω πάνω… στο πιο ακριβό ξενοδοχείο του Ντουμπάι. Γυναίκες
που είναι ντυμένες με μοδάτα κουρέλια, τα οποία διόλου τους πάνε, θα μπορούσαν
να τα φορέσουν στον δρόμο μόνο τις Απόκριες χωρίς να τους πετάξουν αυγά και
κοστίζουν όσα βγάζω εγώ τον χρόνο, μου λένε χαμογελαστά πού είναι τα καλύτερα
spa στην πόλη. Καθ’ οδόν προς τη δουλειά, ζουλιγμένοι καθώς είμαστε οι
επιβάτες στο λεωφορείο, ξαφνικά πέφτουμε προς τα πίσω όταν ο οδηγός φρενάρει
απότομα για να αποφύγει τη σύγκρουση με την ακριβή μερσεντές λιμουζίνα που
χώνεται μπροστά του από το πουθενά. Δεν είναι να αγιάσεις σε αυτήν τη χώρα.
Είναι απολύτως αδύνατον. Απλώς προσπαθείς. Να κάνεις αυτό που πρέπει, αυτό που
μπορείς, με το λιγότερο κόστος. Και ίσως έχει γίνει πια κλισέ να λες ότι αυτό
που μένει, το μόνο που σε εξιλεώνει, σε απογειώνει, σε ανυψώνει, είναι οι
άνθρωποι που αγαπάς και οι στιγμές που είσαι μαζί τους, αλλά δεν υπάρχει
κανείς που να μπορεί να αποδείξει ότι αυτό δεν ισχύει. Αυτοί οι άνθρωποι είναι
η ζωή σου.

Στην αυτοβιογραφία του, ο κορυφαίος ιστορικός Έρικ Χόμπσμπομ σημειώνει ότι ο
τρόπος που εξελίχθηκε η ιστορία στην Ευρώπη τον 20ό αιώνα τού στέρησε τη
δυνατότητα να γίνει ό,τι ονειρευόταν. «Αλλά θα ήταν ανώφελο, ίσως γελοίο, να
λυπόμουν γι’ αυτό», λέει, «στη ζωή μου εξάλλου είχα μεγάλη προσωπική ευτυχία».