[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η υπόθεση της παράδοσης του Οτζαλάν στην Τουρκία και της όλης εμπλοκής
της Ελλάδας έρχεται πάλι στο προσκήνιο. Την ερχόμενη Δευτέρα αναμένεται να
γίνει η δίκη τού φυλακισμένου εδώ και 4 χρόνια σε συνθήκες πλήρους απομόνωσης
στο νησί Ιμραλί Κούρδου ηγέτη.

Ο ίδιος, φυσικά, δεν μπορεί να έρθει από την Τουρκία. Όμως, στο εδώλιο του
κατηγορουμένου θα καθήσουν αρκετοί Έλληνες, οι οποίοι κατηγορούνται ακόμη και
για εσχάτη προδοσία – ανάμεσά τους ο απόστρατος του Ναυτικού Αντώνης Ναξάκης
και η συγγραφέας Βούλα Δαμιανάκου.

Ήδη άρχισαν να συρρέουν και από το εξωτερικό διάφοροι παράγοντες αυτής της
δίκης, η οποία ήταν να γίνει τον Γενάρη, αλλά τότε αναβλήθηκε γιατί «ο Οτζαλάν
ήταν αγνώστου διαμονής» και δεν τον βρήκαν «να του επιδώσουν την κλήση»!

Η «ιστορία» αναζωπυρώθηκε χθες στη σχετική συνέντευξη Τύπου των εκπροσώπων της
Δημοκρατικής Συσπείρωσης για «τις λαϊκές ελευθερίες και την αλληλεγγύη». Την
έδωσαν: Γ.Α. Μαγκάκης (πρώην υπουργός), Μαρία Φραγκιαδιάκη (μέλος της Κ.Ε. του
ΠΑΣΟΚ και της ΓΣΕΕ), Α. Σκυλλάκος (βουλευτής του ΚΚΕ), Δ. Σουλιώτης (στέλεχος
του ΣΥΝ), Δ. Καλτσώνης (στέλεχος της ΕΕΔΥΕ) και η δικηγόρος του Οτζαλάν
Χαντισέ Κουρκούτ.

Από τη συζήτηση που έγινε προκύπτει βροχή από ερωτήματα – ορισμένα αφορούν
στην Ελλάδα. Υπήρξε συνωμοσία για την παράδοση του Οτζαλάν στους Τούρκους;
Ποιοι και γιατί έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο; Η επιχείρηση ήταν ενταγμένη σ’
ένα γενικότερο σχέδιο, που αφορά σε αναδιαρθρώσεις στον κόσμο με βάση τη «νέα
τάξη πραγμάτων»; Γενικότερος στόχος ήταν να συντριβούν απελευθερωτικά
κινήματα; Γιατί η χώρα μας ενεπλάκη και ποιος είχε συμφέρον γι’ αυτό; Δεν
μπορούσε να γίνει το αυτονόητο, να δοθεί από τους αρμόδιους μία συνέντευξη
στην Αθήνα, να ανακοινωθεί πως ο Οτζαλάν βρίσκεται στην Ελλάδα, οπότε στη
χειρότερη περίπτωση θα φυλακιζόταν ο Κούρδος ηγέτης σε ευρωπαϊκή φυλακή, αντί
να περάσει τόσες περιπέτειες στην Τουρκία;

Όλα αυτά δεν πρέπει να ξεκαθαριστούν; Δεν χρειάζεται να λάμψει η αλήθεια στο
δικαστήριο, ώστε η Ελλάδα να μη σέρνει για πάντα αδιευκρίνιστη αυτή την
«ιστορία»; Είναι, όμως, αυτό εφικτό; Και, επιτέλους, δεν πρέπει να δοθεί λύση
σ’ ένα πελώριο πολιτικό και ανθρωπιστικό θέμα, τερματίζοντας τη φυλάκιση του
Οτζαλάν;