ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αδιάβροχη μάσκαρα

Εδώ και κάμποσα χρόνια προσέχω και κατά κανόνα το καταφέρνω. Δεν ψωνίζω ποτέ
από το κέντρο της Αθήνας εκτός εκτάκτων περιπτώσεων. Το συζήτησα στο σπίτι και
νομίζω ότι η προπαγάνδα μου υπέρ της τοπικής αγοράς, έπιασε τελικά τόπο. Δεν
είναι μόνο ότι το φχαριστιέμαι να ξέρουν τα χούγια μου οι πωλήτριες του
απέναντι καταστήματος. Το ομολογώ. Η στάση αυτή καταντάει τρόπον τινά
ιδεολογική. Με νοιάζει να βλέπω κόσμο να πηγαινοέρχεται, τη γειτονιά να
κοιμάται και να ξυπνάει σε ώρες καταστημάτων, τη χαρούμενη πανίδα των πατισερί
και των κομμωτηρίων να κελαηδάει για πάρτη μου. Βασικά έχω προσωπικό όφελος
από την εργασιακή και οικονομική γαλήνη των γύρω μου γι’ αυτό και τα πρόσφατα
γεγονότα μου μαύρισαν την ψυχή. Ξέρω-ξέρω. Άλλο πράγμα οι αναδουλειές των
cadres και των εκπεπτοκότων στελεχών κι άλλο η ανεργία των αριθμών. Σ’ αυτό το
πορτ μπαγκάζ, με λίγη καλή προσπάθεια χωράνε όλες εκείνες που βγαίνουν στην
αγορά εργασίας χωρίς την πισινή της καριέρας. Όρθιες, ανειδίκευτες και
χαμογελαστές τις παρατηρούσα να μου πλασάρουν ρουζ και αδιάβροχη μάσκαρα με
την πειθώ νευροχειρουργού, το λιγότερο. Δεν ξέρω αν το συμμερίζεστε, αλλά
διακρίνω έναν κάποιο πουριτανισμό στον τρόπο με τον οποίον τα «μέσα»
χειρίζονται το φαλιμέντο τόσων επιχειρήσεων. Σαν να πιάνουν τα θύματα αυτής
της ιστορίας με το χαρτομάντιλο, σαν να φτύνουν μετά στον κόρφο τους… Ας τα
ρίξουν όλα οι δικηγόροι στον ανταγωνισμό, ας ονοματίσει κι ο υπουργός τα
καθέκαστα όπως βολεύεται. Συμπτωματική ή όχι, αυτή η κατάσταση έχει όνομα και
λέγεται νέτα -σκέτα γυναικεία ανεργία.