[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΕΙΚΟΝΑ του ανθρώπου που ήταν ξαπλωμένος στο ράντζο σε ένα διάδρομο
μεγάλου νοσοκομείου της Αθήνας ήταν συγκλονιστική: σφάδαζε από τους πόνους, ο
ιδρώτας έτρεχε ποτάμι από το μέτωπό του, οι συσπάσεις που του προκαλούσε ο
πόνος στο πρόσωπο αλλοίωναν τα χαρακτηριστικά του, κουνούσε απελπισμένος τα
χέρια του στα οποία είχαν προσαρμοστεί δύο οροί. Κάποια στιγμή πέρασε μια
νοσοκόμα, ο ασθενής τη ρώτησε κάτι που δεν ακούστηκε και εκτυλίχθηκε η εξής
σκηνή: η νοσοκόμα σήκωσε το σεντόνι που τον σκέπαζε, προφανώς για να ελέγξει
κάτι, αποκαλύπτοντας το γυμνό σώμα του! Και όλα τούτα σε κοινή θέα,
επισκεπτών, άλλων ασθενών, διαφόρων συγγενών, ίσως και μερικών περίεργων.
Άλλοι τον συμπονούσαν, άλλοι τον προσπερνούσαν αδιάφορα, μερικοί απέστρεφαν το
πρόσωπό τους, δυστυχώς υπήρχαν και μερικοί που τον ειρωνεύονταν. Μια προσωπική
στιγμή, μια δύσκολη κατάσταση ενός συνανθρώπου μας, σαν αυτές που όλοι έχουμε
περάσει, είχε μετατραπεί περίπου σε σόου, σε θέαμα, σε κουτσομπολιό. Απίστευτο
αλλά πέρα για πέρα αληθινό το περιστατικό· είμαι σίγουρος πως όλοι έχετε δει
παρόμοιο σε κάποιο νοσοκομείο. Ο ανυπεράσπιστος ασθενής είχε την ατυχία – όπως
χιλιάδες άλλοι – να μην υπάρχει κρεβάτι σε θάλαμο να τον φιλοξενήσει και
βρισκόταν σε αυτή την κατάσταση, που δεν θα ευχόταν ούτε στον χειρότερο εχθρό
του. Άραγε το νοσοκομείο δεν διαθέτει κάποια παραβάν προκειμένου να
προστατεύσει την αξιοπρέπεια των ασθενών του, αφού δεν έχει κρεβάτια να τους
βάλει; Και αν οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου δεν έχουν την ευαισθησία να
προστατεύουν τους ασθενείς τους από τέτοιες καταστάσεις, δεν υπάρχει
υπουργείο, κάποιος τέλος πάντων, να τους το επιβάλει; Η, κατά τα άλλα,
πολυπράγμων Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας των Προσωπικών Δεδομένων γιατί δεν
επεμβαίνει; Υπάρχει πιο καραμπινάτη παραβίαση προσωπικών δεδομένων από έναν
αδύναμο ασθενή που υποφέρει σε κοινή θέα; Το περίφημο ιατρικό απόρρητο πώς
εξασφαλίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις; Και αυτά βέβαια πέρα από τα «ψιλά
γράμματα» για το ότι εν έτει 2003 υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ράντζα που έχουν…
καταργηθεί εδώ και χρόνια…