Η ομάδα παίρνει αποτελέσματα

Το ξαφνικό ραντεβού του Άγγελου Φιλιππίδη με τον Σέρχιο Μαρκαριάν μπορεί να
αλλάξει κατά κάποιο τρόπο τα πλάνα της πράσινης ΠΑΕ. Μπορεί και όχι. Το
σίγουρο όμως είναι ότι η ανανέωση της συνάντησης προέδρου και προπονητή αφήνει
ανοιχτό το ενδεχόμενο παραμονής του Ουρουγουανού στον πάγκο του «Τριφυλλιού»,
αν και ο ίδιος έχει τονίσει επανειλημμένως ότι δεν πρόκειται να συνεχίσει την
καριέρα του στην Ελλάδα.

Από την πλευρά της, η διοίκηση έχει εκφράσει την επιθυμία να συνεχίσει τη
συνεργασία της με τον 59χρονο τεχνικό. Φαίνεται ότι και η πλειονότητα των
οπαδών επιθυμεί το ίδιο, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι «τρελαίνονται»
κιόλας. Ποια είναι όμως τα – αντικειμενικά – πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα
της παραμονής του Μαρκαριάν στον ΠΑΟ; Γιατί πρέπει να μείνει; Γιατί οφείλει να
αποχωρήσει;

Οπωσδήποτε, στα ισχυρά αβαντάζ της παραμονής του Μαρκαριάν στον Παναθηναϊκό
συγκαταλέγεται η σταθερά ανοδική πορεία της ομάδας. Πολλοί υποστήριξαν πέρυσι
ότι το πράσινο σερί ήταν «πυροτέχνημα» του γουρλή προπονητή. Φέτος όμως τι
μπορούν να δηλώσουν οι επικριτές του Σέρχιο; Ο Παναθηναϊκός πραγματοποίησε νέα
μεγάλη ανατροπή και με επτά βαθμούς διαφορά από τον Ολυμπιακό, όχι μόνο άγγιξε
την κορυφή, αλλά ξεπέρασε τον αιώνιο αντίπαλο. Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση,
παύει να είναι σύμπτωση.

Ο Σέρχιο Μαρκαριάν οδήγησε τον ΠΑΟ ψηλά στην Ευρώπη και διεκδίκησε μέχρι το τέλος το πρωτάθλημα. Η απώλεια του τίτλου όμως μετράει πολύ…

Παράλληλα, η ομάδα τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Ευρώπη παρουσίασε αξιόπιστο και
σοβαρό πρόσωπο. Οι παίκτες του Παναθηναϊκού μπορεί να μην εντυπωσίασαν σχετικά
με την ποιότητα, όμως κατάφεραν να τσιμπήσουν σημαντικά αποτελέσματα, ακόμα
και όταν βρίσκονταν με την πλάτη στον τοίχο. Αυτό οφείλεται κυρίως στην
«οικογενειακή» σχέση του Μαρκαριάν με τους παίκτες (δεν είναι τυχαίο ότι οι
περισσότεροι πίνουν νερό στο όνομά του), καθώς και στην αποφυγή ψυχολογικής
φόρτισης από τον προπονητή στους ποδοσφαιριστές. Σ’ αυτό ουδείς «πράσινος»
μπορεί να έχει παράπονο.

Στα «συν» του Ουρουγουανού συγκαταλέγεται και η ικανότητά του να γνωρίζει
παραμονές αγώνων την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο οποιοσδήποτε
ποδοσφαιριστής του. Και λειτουργώντας και σε ρόλο ψυχολόγου, συζητάει με τον
παίκτη δίνοντάς του πολύτιμες συμβολές για το παιχνίδι που ακολουθεί και
φυσικά οδηγίες για τον τρόπο που θα παραταχθεί στο γήπεδο.

Ισχυρότατο ατού για τον Σέρχιο είναι σίγουρα και η γνώση του για την ελληνική
πραγματικότητα. Ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά τους κινδύνους. Ελάχιστες φορές
έχει πέσει έξω.

Τέλος, ο Μαρκαριάν είναι ενωτικός στον χώρο των αποδυτηρίων. Ποιος ξέχασε το
περσινό έντονο επεισόδιο με τον Νίκο Λυμπερόπουλο που λίγο έλειψε να έρθουν
στα χέρια; Και όμως, φέτος τον μετέτρεψε σε ηγέτη και σκόρερ της ομάδας και
«ξεχνώντας» την περσινή παρεξήγηση.

ΚΑΤΑ: Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΤΛΟΥ

Έκανε λάθη σε σχεδιασμό και τακτική

Ο όρος «καμένο χαρτί» απεικονίζει στον μέγιστο βαθμό το μεγαλύτερο μειονέκτημα
της παραμονής του Μαρκαριάν στον πράσινο πάγκο. Δύο χρονιές φόρεσε το τριφύλλι
ο Ουρουγουανός και τι πέτυχε; Μια τρίτη και – όπως όλα δείχνουν – μια δεύτερη
θέση. Ό,τι και να έκανε, όσο και να δούλεψε, πρωτάθλημα δεν μπόρεσε να φέρει
στην Παιανία. Και ειδικά εφέτος, χάνοντας πανηγυρικά από τον Ολυμπιακό στη
Ριζούπολη στο κρισιμότερο παιχνίδι της χρονιάς. Οπωσδήποτε του καταλογίζονται
ευθύνες και πολλές μάλιστα.

Αν και μορφωμένος άνθρωπος, ο Μαρκαριάν παρουσιάστηκε ως «στενόμυαλος» σε
αρκετές στιγμές των δύο τελευταίων σεζόν. Αποκορύφωμα ήταν η περυσινή του
«έκρηξη» στο γήπεδο της Λεωφόρου, στο παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό, και το
ρεζιλίκι που ακολούθησε. Αδικαιολόγητη ήταν και η φετινή του απαράδεκτη
αντίδραση προς τους εκπροσώπους του Τύπου μετά το ματς με τον Ιωνικό.

Ένα από τα σπουδαιότερα «μείον» του 59χρονου τεχνικού είναι η στρατηγική
ανικανότητά του στα κρισιμότερα παιχνίδια της χρονιάς (όχι μόνο της φετινής).
Τρεις θεσμοί χαμένοι, ισάριθμες γκάφες τακτικής. Με το Αιγάλεω στο Κύπελλο
χρησιμοποίησε τη δεύτερη ομάδα ως ένδειξη… αλαζονείας. Εναντίον της Πόρτο, ο
τραυματισμός του Μπασινά υποχρέωσε τον προπονητή σε άσκοπα μαγειρέματα της
ενδεκάδας και το 0-2 στη Λεωφόρο ήρθε δικαιότατα. Κόντρα στον Ολυμπιακό, η
τακτική που ακολούθησε και οι αλλαγές στις οποίες προχώρησε, μετέτρεψαν τον
Παναθηναϊκό σε κομπάρσο της αναμέτρησης. Λέτε να έγιναν τυχαία;

ΕΛΛΕΙΨΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ

Η κίνησή του να χαλαρώσει αισθητά τα χαλινάρια στους παίκτες του, από την
πρώτη κιόλας ημέρα της έλευσής του στην Παιανία, είχαν σαφώς περισσότερες
αρνητικές επιδράσεις στην ομάδα. Διότι ναι μεν οι «πράσινοι» έβλεπαν στο
πρόσωπο του Μαρκαριάν τον «αθλητικό» τους πατέρα, ωστόσο οι σχέσεις πατέρα –
παιδιών προϋποθέτουν τις περισσότερες φορές έλλειψη επαγγελματισμού και
πειθαρχίας. Με λίγα λόγια, καλά είναι τα χατίρια, όμως ουδείς πρέπει να
ξεχνάει πού βρίσκεται και τι υπηρετεί.

Εμμονές έχουν σχεδόν όλοι οι προπονητές. Φροντίζουν όμως, κατά κάποιον τρόπο,
να τις δικαιολογούν. Ο Μαρκαριάν ουδέποτε το έκανε αυτό. Πέρυσι έπινε νερό στο
όνομα του Γκόραν Βλάοβιτς κι εφέτος, χωρίς κανένα λόγο, του δίνει συχνότατα…
εισιτήριο για την εξέδρα. Το ίδιο έκανε και με τον Έρικ Λίνκαρ, μέχρι που η
λαϊκή απαίτηση τον ανάγκασε να τον χρησιμοποιεί περισσότερο. Το γιατί, μπορεί
να μην το γνωρίζει ούτε ο ίδιος. Όμως, η διαλλακτικότητα δεν έβλαψε ποτέ
κανέναν.

Πάντως, το σημείο στο οποίο υστερεί περισσότερο ο Μαρκαριάν είναι η
προσωπικότητα και ο σεβασμός που εμπνέει προς τους ιδιοκτήτες. Και τις δύο
χρονιές ζήτησε διστακτικά μερική ενίσχυση, ισάριθμες φορές… έφαγε πόρτα! Δεν
αντέδρασε προς τη διοίκηση, παρά μόνο έριξε ορισμένες σπόντες για το ταξίδι
του Βέλιμιρ Ζάετς στην Ελβετία τον περασμένο Μάρτιο. Οι μεγάλοι προπονητές
χτυπούν το χέρι στο τραπέζι και απαιτούν…