Επανίδρυση της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης

Τον τελευταίο καιρό σοβεί μια τεράστια κρίση, από τις πιο επικίνδυνες που
μπορούν να πλήξουν μια κοινωνία, γιατί αφορά στο ηθικό κύρος και την
αξιοπιστία των ηγετικών της ομάδων. Πολιτικά πρόσωπα, επιχειρηματίες, εκδότες,
συγκρούονται σ’ έναν αγώνα που παίρνει τη μορφή εξόντωσης, με αφορμή
οικονομικές διαφορές στην πιο χυδαία τους μορφή.

Γιατί φθάσαμε εδώ;

Σήμερα, ο ελληνικός λαός βιώνει τη διαφθορά σε κάθε επαφή του με το κράτος και
γι’ αυτό υιοθετεί εύκολα κάθε φήμη ή καταγγελία, χωρίς να μπαίνει στον κόπο
εξακρίβωσης. Η αλήθεια είναι ότι η σήψη καλπάζει και σε λίγο δεν θα υπάρχει
γιατρειά. Πρόκειται για τις επιπτώσεις διατεταγμένου νεοφιλελεύθερου
εκσυγχρονισμού σε χώρα καθυστερημένης καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

Φτιάχτηκαν κομματικοί επιχειρηματίες

Τον ίδιο χρόνο που έπρεπε η χώρα να εκσυγχρονίζει την υποδομή της με τεράστια
κονδύλια, «έφτιαχνε» η κυβέρνηση τις επιχειρήσεις και τους επιχειρηματίες που
θα εκτελούσαν έργα για τα οποία δεν είχαν τις προϋποθέσεις. «Φτιάχτηκαν»
λοιπόν οι επιχειρηματίες που θα εκσυγχρόνιζαν τη χώρα με βάση κομματικά
κριτήρια, και φυσικά με οριζόντια διασύνδεση με αυτούς που τους έφτιαξαν, οι
οποίοι παρείχαν διευκολύνσεις και από «γραφειοκρατικές δυσχέρειες»,
διαμεσολαβώντας στη Δημόσια Διοίκηση.

Αν τώρα σκεφθούμε ότι στον ίδιο χρόνο και με τα ίδια κριτήρια κομματικής
προσήλωσης έπρεπε να λειτουργήσει και Χρηματιστήριο και να γίνουν και
ιδιωτικοποιήσεις, αντιλαμβανόμαστε όλοι τι συνέβη. Το 1999, και η ληστεία της
Σοφοκλέους, είναι η «κορυφαία» στιγμή του ελληνικού εκσυγχρονισμού.

Το πρόβλημα είναι πολιτικό

Συνοπτικά μπορούμε να πούμε ότι το πρόβλημα είναι βαθύτατα πολιτικό και
οφείλεται στο γεγονός ότι η ανάπτυξη της χώρας ταυτίστηκε με τις ανάγκες τις
κομματικές των δύο πόλων του νεοταξικού δικομματισμού.

Το ατύχημα, στην περίπτωσή μας, εντοπίζεται στο γεγονός ότι και οι δύο πόλοι
του δικομματισμού, το ΠΑΣΟΚ λόγω κυβερνητικής ηγετικής ομάδας, η Νέα
Δημοκρατία λόγω ιδεολογικής συγκρότησης, ασκούν νεοφιλελεύθερη πολιτική. Με
βάση λοιπόν την ανάλυση αυτή, η επάνοδος της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία θα
σημάνει επιτάχυνση των ρυθμών της πολύπλευρης κρίσης. Άλλωστε, δεν πρέπει να
ξεχνάμε τη διακυβέρνηση της χώρας από τη Ν.Δ. την περίοδο 1989-1993.

Τι πρέπει να γίνει;

Μπαίνουμε λοιπόν στο ερώτημα τι πρέπει να γίνει, προσθέτοντας ότι το ζήτημα
δεν είναι απλώς κομματικό, είναι κατά κυριολεξία εθνικό.

Δεν ωφελεί επίσης ο λόγος ο διδακτικός, ούτε ο κούφιος λόγος της ηγεσίας του
ΠΑΣΟΚ, της Ν.Δ. κ.ά., γιατί ο λαός έχει χορτάσει και βάσιμα υποπτεύεται αυτούς
που θέλουν να τον διδάξουν γιατί έχουν ήδη κάνει κατάχρηση της εμπιστοσύνης
του.

Πρέπει να αρχίσουμε από την αρχή, από τα βασικά, να προσπαθήσουμε ξανά να
δημιουργήσουμε το ξεχασμένο λαϊκό κίνημα με τις παλιές, γνώριμες, φιλικές στον
άνθρωπο αρχές του προοδευτικού κινήματος. Να πλησιάσουμε πάλι τον κόσμο του
αγώνα, του καθημερινού μόχθου, τον κόσμο που νοιάζεται γι’ αυτήν τη χώρα, που
θέλει να πιστεύει στην προοπτική της και θέλει να την παραδώσει καλύτερη στα
παιδιά του. Υπάρχει αυτός ο κόσμος και μας περιμένει. Μόνον που δεν θέλει
σημαίες και σφραγίδες, δεν θέλει τιτλούχους και εποχούμενους. Η Ελλάδα δεν
είναι η χώρα των θαλαμηγών, είναι ακόμα ευτυχώς η χώρα της γειτονιάς, ακόμη
ξέρουν όλοι όλους και γι’ αυτό υπάρχει κοινωνικός έλεγχος.

Κάποιοι προσπάθησαν να πείσουν ότι η Ελλάδα ήδη έγινε κάτι άλλο και απλώς
απέτυχαν, παρασύροντας όμως και τη χώρα. Αυτοί οι κάποιοι αρκετά «πρόσφεραν».
Ας φύγουν τώρα και αν δεν θελήσουν να φύγουν, ας τους εγκαταλείψει ο ελληνικός
λαός.

Το ΔΗΚΚΙ, όπως είναι γνωστό, είχε πάρει πρωτοβουλίες για τη συγκρότηση ενός
προοδευτικού πολιτικού πόλου, εναλλακτικού της δικομματικής νεοφιλελεύθερης
πολιτικής.

Η υπόθεση αυτή αφορά όλον τον ελληνικό λαό, κάθε πολίτη που θέλει μια
αξιοπρεπή ζωή σε μια χώρα που θα μπορεί να τον κάνει περήφανο. Με αυτούς τους
πολίτες θα προσπαθήσουμε να συναντηθούμε, χωρίς κομματικές δεσμεύσεις, χωρίς
εντάξεις, χωρίς ταυτότητες κομματικές, για να ξαναφτιάξουμε το σύγχρονο
προοδευτικό κίνημα που λείπει από τη χώρα.

Σήμερα, πρέπει να συνομιλήσουμε όλοι με όλους, με όσους ξεκινήσαμε από παλιά
και χαθήκαμε στον δρόμο από λάθη, συμβιβασμούς και ενσωματώσεις στο
κατεστημένο των ηγετικών ομάδων, και με όσους καινούργιους έλθουν.

Και κυρίως με τον λαό μας για να μπορούμε πάλι όλοι να ελπίζουμε. Σήμερα, το
λαϊκό κίνημα χρειάζεται στρατιώτες. Χρειάζεται πολίτες έτοιμους για προσφορά,
με υπομονή, για να ξαναφτιάξουν την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη που χάθηκε.
Δεν χρειάζεται το λαϊκό κίνημα στρατηγούς, τεχνοκράτες και διαπλεκόμενους.

Όσοι όμως έζησαν το όραμα του Προοδευτικού Κινήματος και της Αλλαγής, όσοι
βίωσαν την ελπίδα μιας καλύτερης Ελλάδας, αυτοί έχουν το σθένος να αρχίσουν
από την αρχή. Πίσω στην αρχή, αλλά και στις αρχές λοιπόν, είναι η μόνη
διέξοδος. Η επανίδρυση από τη βάση της Μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης είναι η
μόνη προοπτική, αλλά και η μόνη ελπίδα για να υπάρξει πολιτική ξανά για τον
άνθρωπο. Για να σπάσουμε αποτελεσματικά τα δεσμά του νεοφιλελεύθερου,
διαπλεκόμενου και διεφθαρμένου δικομματικού συστήματος.

Ο Δημήτρης Τσοβόλας είναι προέδρος του ΔΗΚΚΙ