Μετακομίζουν προς Ανατολάς

Εδώ και μία εβδομάδα και μέχρι τις 16 Ιουλίου στην αεροπορική βάση της
Κωστάντζας, στη Ρουμανία, 343 άνδρες της Δύναμης Μηχανικού της «Βαλκανικής
Ταξιαρχίας», αντί για συνήθη άσκηση, κάνουν κάτι πιο πρακτικό.

Ο Κ. Πάουελ χαιρέτησε θερμά, ανεμίζοντας τη βουλγαρική σημαία, τους Βούλγαρους ως πιθανούς μελλοντικούς οικοδεσπότες βάσεων των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη

«Ρίχνουν τα μπετά» για τη δημιουργία, από τη μία πλευρά, ενός νέου τμήματος
όπου θα σταθμεύουν αμερικανικά «ιπτάμενα τάνκερ» KC-135 και ελικόπτερα και,
από την άλλη, ενός υπερσύγχρονου ελικοδρομίου. Παράλληλα, οι 228 Βαλκάνιοι και
115(!) Αμερικανοί ασκούμενοι κάνουν έργα υποδομής σε μία βάση εκπαίδευσης
αντιαεροπορικών βολών και σε ένα πεδίο ασκήσεων – πάντα στη Ρουμανία.

Στην Κωνστάντζα οι Αμερικανοί στρατιωτικοί δεν είναι οι μόνοι «γιάνκηδες» στη
βάση: μερικές δεκάδες συνάδελφοί τους υποστηρίζουν αεροσκάφη και ελικόπτερα
που έχουν ήδη φθάσει από την «παλαιά» Ευρώπη. Άλλωστε είναι κοινό μυστικό ότι
οι κύριοι χρήστες της βάσης αυτής θα είναι, σταδιακά, οι Αμερικανοί. Όπως και
άλλων βάσεων στη Βουλγαρία, την Πολωνία, την Ουγγαρία…

Μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών κ. Κ. Πάουελ
χαιρέτησε θερμά, ανεμίζοντας τη βουλγαρική σημαία, τους Βούλγαρους ως πιθανούς
μελλοντικούς οικοδεσπότες βάσεων των ΗΠΑ στην Ανατολική Ευρώπη. «Η Βουλγαρία
στάθηκε παλικάρι κι εμείς δεν θα το ξεχάσουμε», είπε ο κ. Πάουελ σχετικά με
την παραχώρηση της βάσης Σαράφοβο για χρήση κατά την επίθεση στο Ιράκ.

Η (μερική) απόσυρση των Αμερικανών από την «παλαιά» Ευρώπη (Γερμανία) στη
«νέα» είχε αρχίσει εν όψει της επίθεσης στο Ιράκ – το μεγάλο κύμα ωστόσο
ακολουθεί. Τότε ήταν για να διευκολυνθεί η γρήγορη προώθηση των αμερικανικών
δυνάμεων στο Ιράκ, αλλά στο βάθος υπήρχε (και υπάρχει) ευρύτερος σχεδιασμός:
πρόκειται για μια δυναμική ανακατανομή των βάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ώστε,
όπως λένε στην Ουάσιγκτον, να υπάρχει «πιο άνετη» κινητικότητα για την
αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και των περιφερειακών συγκρούσεων σε άλλα μέρη
του κόσμου.

Αυτό λέγεται επισήμως. Διότι, πέραν αυτού, εκείνο που θέλουν κυρίως οι ΗΠΑ
είναι να βρίσκονται δυνάμεις τους όσο πιο κοντά στα κοιτάσματα των
Παρακαυκάσιων χώρων, τη Μέση Ανατολή, τη Μεσοποταμία και ανατολικότερα…

Η κόντρα όμως με τον γαλλογερμανικό άξονα για το Ιράκ πρόσθεσε έναν ακόμη
λόγο: την «τιμωρία», τρόπον τινά, της Γερμανίας, η οποία στην επικράτειά της
φιλοξενεί περίπου το 80% των 112.000 Αμερικανών στρατιωτικών που βρίσκονται
στην Ευρώπη.

Αμερικανικές εκθέσεις αναφέρουν, για παράδειγμα, ότι οι 17.000 άνδρες της
ισχυρής 1ης Τεθωρακισμένης Μεραρχίας, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας εστάλη
στο Ιράκ, δεν θα επιστρέψουν για εγκατάσταση στη Γερμανία. Άλλοι φωτογραφίζουν
τη βάση στη Χαϊδελβέργη ως την πρώτη που θα κλείσει και υπολογίζουν ήδη τις
απώλειες θέσεων εργασίας Γερμανών, καθώς και εισροές στη γερμανική οικονομία
από τη διαμονή δεκάδων χιλιάδων Αμερικανών με τις οικογένειές τους σε διάφορες
πόλεις.

Βεβαίως οι Αμερικανοί δεν θέλουν να περάσει μια τέτοια ερμηνεία, καθώς δεν
θέλουν να «τα σπάσουν» πλήρως με το Βερολίνο και να εγκαταλείψουν καίριες
βάσεις, όπως π.χ. αυτή του Ramstein. Έτσι εφαρμόζουν τη μέθοδο του «ζεστού –
κρύου»: ενώ διαρρέουν ακόμα και ποιες βάσεις φεύγουν από τη Γερμανία, μόλις
τις προάλλες ο κ. Πάουελ διαμήνυσε ότι «δεν έχει ληφθεί ακόμα καμία απόφαση»
και πως αυτό θα αργήσει, γιατί «συνεχίζονται οι αναλύσεις». Και έσπευσε να
διαβεβαιώσει ότι τα σχέδια για τις νέες βάσεις δεν καταρτίσθηκαν για να
χαραχθούν «νέες γραμμές» στην Ευρώπη…

Παράλληλα οι ΗΠΑ προσπαθούν να καθησυχάσουν και τη Ρωσία, η οποία αντέδρασε
στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον. Έτσι, σύμφωνα με πηγές του ΝΑΤΟ,
προσανατολίζουν τους σχεδιασμούς τους προς δύο κατευθύνσεις: Αφενός να μη
δημιουργήσουν νέες βάσεις σε πρώην κομμουνιστικές χώρες, αλλά να βελτιώσουν
τις υποδομές και να κάνουν «λίφτινγκ» σε υπάρχουσες – το πρόσχημα είναι η
προσαρμογή στα στάνταρ του ΝΑΤΟ και άλλων πολυεθνικών φορέων… Αφετέρου,
προσπαθούν να «καλμάρουν» τους Ρώσους σχεδιάζοντας να διασπείρουν στην
Ανατολική Ευρώπη σχετικά περιορισμένο αριθμό Αμερικανών στρατιωτικών, σε
αρκετά μικρότερης κλίμακας κέντρα. Το ότι αυτό ακριβώς προβλέπει και το νέο
δόγμα των ΗΠΑ για μικρότερες, πιο ευέλικτες και ταχυκίνητες δυνάμεις (δικές
της και του ΝΑΤΟ) είναι μια απλή σύμπτωση.