ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Είμαστε όλοι Κινέζοι

Τελικά ο κόσμος είναι μικρός, πολύ μικρός. Το αποδεικνύει με τη συμπεριφορά
του ο Ανατολίτης κορονοϊός. Βδομάδες τώρα μας ταράζει κολλώντας το χέρι του
στο κουδούνι μας. Ύστερα στρίβει στη γωνία και μας αφήνει να ξεφωνίζουμε από
το θυροτηλέφωνο. Ήταν ή δεν ήταν; Δυστυχώς δεν πρόκειται για κοινό φαρσέρ αλλά
για εισβολέα, ο οποίος μάλιστα δεν κάνει φυλετικές διακρίσεις. Ποσώς
ενδιαφέρεται εάν τηρούνται ή όχι τα ανθρώπινα δικαιώματα και εάν το σύστημα
δείχνει ή όχι διαθέσεις φιλελευθεροποίησης. Κάπως έτσι, πάνω στο καλύτερο,
πέτυχε την Κίνα και κυριολεκτικά τη γονάτισε. Πάνω που η ηγεσία ανανεώθηκε
ηλικιακά και οι σχέσεις «αμοιβαίας εμπιστοσύνης» με τον υπόλοιπο κόσμο
επισφραγίστηκαν με την ανάληψη της Ολυμπιάδας του 2008.

Θυμάμαι ήταν Μάιος όταν πριν από τρία χρόνια γέμιζα σακ βουαγιάζ με φοβίες,
προσδοκίες και μια τεράστια περιέργεια. Όποιος ταξιδεύει μόνος του στην Κίνα
βρίσκει με μαθηματική ακρίβεια αυτά για τα οποία είναι καλά προετοιμασμένος.
Το ίδιο συνέβη και σε μένα, που τώρα βλέπω τα ρεπορτάζ στην τηλεόραση και
μελαγχολώ. Να το ωραίο πάρκο Μπέι Χάι, να την και η Τιενανμέν σκέτη υδρόγειος
κάτω από το κατευχαριστημένο βλέμμα του Μάο. Μα πού χάθηκαν οι ποδηλάτες, οι
καθισμένοι ανακούρκουδα χαρτοπαίκτες, για πού σκόρπισαν και τα ζευγαράκια που
ερωτοτροπούσαν ανεπιφύλακτα στα παγκάκια γύρω από τη λίμνη;

Είμαστε όλοι Κινέζοι σκέπτομαι και ξαφνικά μια ακόμη ανάμνηση με παγώνει στη
θέση μου. Τότε που έψαχνα σε ολόκληρο το Πεκίνο για μια αποστειρωμένη γάζα και
λίγα αντιβιοτικά κι αντ’ αυτών οι χαμογελαστοί φαρμακοποιοί μού έδιναν
τζίνσενγκ και αγνώστου ταυτότητος μαντζούνια. Άντε να συνεννοηθείς, άντε να τη σκαπουλάρεις…