ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ζέστη απαράδεκτη

Τα ανοιχτά παράθυρα ανακυκλώνουν πρωίμως σε ακάλυπτους και φωταγωγούς τις
καθημερινές εντάσεις. Τα απογεύματα αντηχούν από τις επιχειρηματολογίες
παιδιών και μαμάδων με μόνιμο θέμα το διάβασμα για το σχολείο. Έπιασε απότομα
η ζέστη, τα φυτά έχουν μπερδευτεί, τα παιδιά έχουν επίσης μπερδευτεί. Κάτι
τους φάγαμε στη σύγχυση επάνω, μια άνοιξη, μια μεταβατική περίοδο, κάτι
τέτοιο. Τα παιδιά του σχολείου, για τα οποία οι εποχές του χρόνου έχουν ακόμα
νόημα, θα έπρεπε να βγουν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτή την υπεξαίρεση της
άνοιξης. Κάτω ο καύσωνας, δώστε μας πίσω την άνοιξη, γιάνκης γκόου χόουμ. Δεν
μπορεί, θα φταίνε κι αυτοί, δεν θα φταίνε; Το Ιράκ θέρμανε κι άλλο τον
πλανήτη, έγραφε ένα ρεπορτάζ. Δεν το σκέφτονται όμως τα καημένα τα παιδιά να
ζητήσουν, ας πούμε, κατάργηση των εξετάσεων σε ένδειξη διαμαρτυρίας λόγω
πολέμου. Παρ’ όλη τη φαντασία που επέδειξε το φιλειρηνικό κίνημα, μέχρι
βραδινή τουαλέτα είδα σε μια βιτρίνα να γράφει Ειρήνη με συνοδευτικό τσαντάκι
σε σχήμα περιστεριού. Είναι μικρά ακόμα τα παιδιά και ξοδεύουν την
ενεργητικότητά τους σε ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, δεν έχουν – ας πούμε –
την ευρηματικότητα των εκδοτών που αποφάσισαν να αποκλείσουν τους Βρετανούς
συγγραφείς από το ευρωπαϊκό λογοτεχνικό πανόραμα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για
την πολιτική του Μπλερ. Να πουν κι οι μαθητές, δεν μελετάμε τίποτα που να έχει
σχέση με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Να γίνει περαιτέρω μείωση της ύλης. Να βγουν
από την Ιστορία τα ονόματά τους εντελώς, να δείτε για πότε λιγοστεύει αυτή η
ρημάδα η ύλη. Κι ύστερα να πάμε όλοι μαζί στην ακρογιαλιά.