ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σκιές, παντού σκιές

Από μικρό παιδί σε προβλημάτιζε αυτό που σου έλεγαν. Ότι είναι ισχυρότερο το
παρόν από το παρελθόν. Γιατί; Κατόπιν, σου είπαν για τις σχέσεις. Η ισχυρότερη
είναι η ερωτική που όμως έχει πραγματωθεί, μετά έπονται όλες οι άλλες. Ο γάμος
είναι το βασικό, το τώρα και το πάντα. Στην τελική, όσο έντονες κι αν είναι,
οι εξώγαμες σχέσεις είναι ανώδυνες. Αλήθεια; Τότε γιατί υποτιμάς το παρόν και
το μέλλον σου, αποκαλύπτοντας την αληθινή σου προσωπικότητα, τις πιο μύχιες
εκδηλώσεις σου, στον περαστικό που εσύ ονομάζεις ανώδυνο; Μετά έμαθες για τον
θάνατο. Και εκεί, η ίδια απορία. Γιατί πρέπει να μιλάς σε παρελθόντα χρόνο για
τους αγαπημένους σου που έφυγαν; Αφού πάντα είναι μέσα σου, δίπλα σου, στον
αέρα που αναπνέεις. Σκιές, παντού σκιές. Ανθρώπων που υπήρξαν, πέρασαν, έφυγαν
αλλά δεν έφυγαν ποτέ τελικά. Νεκρών και ζώντων. Είναι μέσα σου, γύρω σου, πάνω
σου. Στο σώμα και την ψυχή. Απλώς δεν είναι βολικό να το αναγνωρίζεις. Τότε θα
έπρεπε να υπολογίζεις τους άλλους ανθρώπους. Όλους. Τότε δεν θα είχες το
καταφύγιο του «τώρα», την όλο υπόσχεση, βολική άφεση αμαρτιών του μέλλοντος.
Δεν θα μπορούσες να κρυφτείς πίσω από το αξιολογικό πρόσχημα της διάρκειας.

«Ανεβαίνοντας τις σκάλες», γράφει ένας ανώνυμος Άγγλος ποιητής, «συνάντησα
έναν άνθρωπο που δεν ήταν εκεί. Και σήμερα, πάλι, αυτός δεν ήταν εκεί. Πόσο θα
ήθελα αυτός ο άνθρωπος να έφευγε».

Σκιές, παντού σκιές. Σκιές και απουσίες που κυκλοφορούν γύρω σου, ανάμεσα στις
απτές παρουσίες που λένε ότι είναι σημαντικότερες. Γιατί είναι αυτές πιο
σημαντικές; Μα γιατί είναι απτές. Τότε γιατί ο Χρόνος, η Ψυχή, η Σκέψη, τα
Συναισθήματα είναι όλα… μη απτά – σκιές;