Δρόμοι

Μια φορά…

… και έναν καιρό, ένας τσάρος που περπατούσε στους κήπους του παλατιού του
στη Ρωσία έβλεπε πάντα έναν στρατιώτη να φυλάει σκοπός σε ένα μικρό κομμάτι
χέρσας γης. Ρώτησε κάποτε τον φρουρό, μα εκείνος δεν ήξερε να του αποκριθεί.
Του είπε μονάχα πως ο λοχαγός του τον είχε προστάξει να στέκεται εκεί. Τότε
πήγε ο τσάρος και ρώτησε τον λοχαγό. Μα ούτε εκείνος ήξερε να του αποκριθεί.
Του είπε μονάχα πως ο στρατιώτης βρισκόταν εκεί επειδή πάντα υπήρχε φρουρός σε
εκείνο το μέρος. Ο τσάρος έψαξε να βρει τι συνέβαινε και ανακάλυψε πως η
Μεγάλη Αικατερίνη τον προηγούμενο αιώνα είχε φυτέψει μια τριανταφυλλιά σε
εκείνο το κομμάτι γης και είχε βάλει έναν σκοπό να προσέχει μην την πατήσει
κανείς. Είχαν περάσει κάπου πενήντα χρόνια από τότε που η τριανταφυλλιά είχε
πεθάνει, αλλά κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να πει ότι δεν χρειαζόταν πια φρουρός.

Διαβάσαμε…

… αυτή την ιστορία και ύστερα έτυχε να διαβάσουμε ένα άρθρο του Μαρκ Μόρφοντ
στην εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ» που λέει αυτό ακριβώς (δηλαδή, όχι
ακριβώς, αλλά πάντως αυτό είναι το νόημα): πως η τριανταφυλλιά που μας έχουν
βάλει να φρουρούμε έχει από καιρό πεθάνει, ή πως δεν υπήρξε ποτέ στ’ αλήθεια.

Κοιτάς…

… το απόβραδο τον ήλιο να χασμουριέται και το φεγγάρι να σου κλείνει το μάτι
και το κρασί να λαμποκοπάει στο ποτήρι και το στήθος του αγαπημένου σου
προσώπου να ανεβοκατεβαίνει με λαχτάρα κοντά σου. Και αναρωτιέσαι. Δεν είναι
αποδείξεις; Δεν είναι όλα αυτά αποδείξεις πως υπάρχει κάτι παραπάνω, κάτι
ανώτερο, κάτι βαθύτερο, κάτι ωραιότερο από την καθημερινή αθλιότητα; Πρέπει να
υπάρχει κάτι ανώτερο και κάτι πέρα από τους άναρθρους ηγέτες, τις
ξεκοιλιασμένες οικονομίες, τους κάλπικους πολέμους, τα εργοστάσια που ξερνούν
φαρμάκια στον αέρα και εργάτες στον δρόμο, κάτι πέρα από τους ψυχοπαθείς
ψευτοπατριώτες, τους αργυραμοιβούς στον ναό, την τυραννία των σκανδάλων, τη
σκουπιδοφαγία, τα κλωνοποιημένα ποντίκια που τρέφουμε στον κόρφο, τα 4Χ4 και
τα 80% που θέλουν πόλεμο.

Τι θέλουν…

… από σένα; Να ξεχάσεις. Να ξεχάσεις τις αποδείξεις. Να ξεχάσεις πως όσο πιο
μακριά τραβιέσαι από την τυραννία της άγνοιας τόσο πιο λίγο νιώθεις την
τυραννία του φόβου. Να ξεχάσεις. Γιατί όσο πιο πολύ θυμάσαι τον ήλιο και το
φεγγάρι και το κρασί και τα αγαπημένα σου πρόσωπα τόσο λιγότερο πιστεύεις ότι
ο κόσμος γύρω σου δεν είναι για να τον ζεις αλλά για να τον καταβροχθίζεις.
Υπάρχουν αποδείξεις πως πέρα από την αθλιότητα και τα βογκητά και την ασφυξία
και την υστερία, υπάρχει κάτι παραπάνω, κάτι ανώτερο, κάτι βαθύτερο, κάτι
ωραιότερο, που το βρίσκει κανείς μονάχα ρωτώντας στον δρόμο. Υπήρχε κάποτε μια
τριανταφυλλιά. Πού; Εδώ. Εδώ θα φυτέψω τη δική μου, είπε ο τσάρος.