[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Ακούς ένα απλό «σας ευχαριστώ» και… ξαφνιάζεσαι! Νομίζεις ότι κάτι
δεν πάει… καλά όταν σου πουν «καλησπέρα σας»! Κοιτάς… περίεργα αν κάποιος
σου πει «να είστε καλά»! Λέξεις απλές, ρουτίνας, σχεδόν, που σπάνια, πλέον,
τις ακούς στην Αθήνα όπου κατοικεί η μισή χώρα -πάλι καλά, γιατί στην υπόλοιπη
Ελλάδα τα πράγματα δεν είναι τόσο αγριεμένα και σαλεμένα.

Είτε ζητάς από τον περιπτερά τσιγάρα είτε ρωτάς έναν υπάλληλο καταστήματος για
το αν έχουν το τάδε προϊόν είτε διεκπεραιώνεις υποθέσεις σε δημόσιο ή ιδιωτικό
χώρο είτε πληρώνεις εισιτήριο σε κινηματογράφο, θέατρο, λογαριασμό σε
εστιατόριο, καφετέρια, μπαρ, σπάνια θα ακούσεις ένα απλό «ευχαριστώ». Για να
μην πω ότι αρκετές φορές σε κοιτάνε… άγρια, λες και τους τα χρωστάς τα
χρήματα που τους δίνεις, ή σου ρίχνουν υποτιμητικό βλέμμα για να μη σου
περάσει από το μυαλό η ιδέα ότι σε έχουν… ανάγκη! Λες και σου κάνουν… χάρη
που τους πληρώνεις ή που αγοράζεις από αυτούς!

Άσε για την κατάσταση που επικρατεί στους δημόσιους χώρους -δρόμους,
συγκοινωνίες, διασκέδαση, νοσοκομεία, τράπεζες, ΙΚΑ, κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.
Στην… καλύτερη περίπτωση -και να είσαι ευχαριστημένος… – να αισθανθείς
«αόρατος», σαν να μην υπάρχεις, αφού κανείς δεν σου δίνει σημασία… Γιατί τις
περισσότερες φορές είτε φοβάσαι ότι θα σε πετάξουν στον δρόμο, αν περπατάς σε
πεζοδρόμιο, είτε ότι θα σε… χαστουκίσουν για να σου πάρουν τη θέση!

Και δεν στέκομαι στο… λάθος που μπορεί να κάνεις και να ρωτήσεις πού πέφτει
ο τάδε δρόμος ή το δείνα κατάστημα. Στην καλύτερη περίπτωση να σηκώσουν
-σηκώσουμε πιο σωστά, για να μη βγάζουμε τους εαυτούς μας απέξω- το κεφάλι και
να σου κάνουν -κάνουμε- «τσου».

Η ευγένεια δεν κατοικεί, δυστυχώς, σε αυτή τη πόλη. Λίγο πιο παλιά, όμως, δεν
ήταν έτσι… Το αντίθετο, μάλιστα. Τι έγινε και τα τελευταία δέκα χρόνια έχει
γίνει αγνώριστη και εμείς θαρρείς κι έχουμε μεταλλαχθεί;